Meksikoda Möcüzə Gecəsi: Tuchel-in Peşmanlığı və Komanda Birliyi

Meksiko Sitidə on nəfərlə turnirin həmsahibini 3:2 hesabı ilə nokaut etmək – bu, sadəcə qələbə deyildi. Bu, baş məşqçini meydanın sehrinə tam təslim edən, havadakı hər səsi, hər qışqırığı udan bir gecə idi. Elə bir an ki, Thomas Tuchel oyundan sonra özünü qəribə, amma çox insani bir istək qarşısında aciz hiss etdi.

O, həmin hissi sonradan dostuna atdığı mesajla xatırlayır: “Oyundan sonra dostuma yazdım: ‘Peşmanam ki, oyundan sonra bir az ot yemədim ki, bu oyundan nəsə bədənimdə həmişəlik qalsın.’ Hiss bu idi. An o idi”.

Bu cümlə romantik səslənə bilər, amma o gecə yaşananlar sırf emosiyadan ibarət deyildi. Komandanın içində formalaşan qeyri-adi birlik, sonda bir epizodla tam açıq şəkildə üzə çıxdı.

Henderson yıxıldı, komanda dayandı

Qələbə artıq rəsmiləşmişdi, stadion coşqu içində idi. Futbolçular reklam lövhələrinin önündə sevinirdi. Elə bu anda Jordan Henderson sevinərkən lövhənin üzərindən aşdı və yıxıldı. Nəticə – qırıq qol.

Bu, adi bir bayram anının faciəvi dönüşü ola bilərdi. Amma baş verən başqa bir şey idi. Tuchel bunu FA-nın rəsmi müsahibəsində Daniel Sturridge-ə danışarkən səsi yenə həmin anın içində idi:

“Bu oyunda arzulaya biləcəyiniz hər şey var idi. Bu matçın futbolçular üçün nə demək olduğunu, bir-birilərinə necə bağlı olduqlarını sübut edən an Jordanın yıxıldığı andı. Bir saniyə içində hamısı oradaydı. Hər bir futbolçu. Sevinci dayandırdılar, onun ətrafında sipər oldular, Jordanı qorudular – heç yerə tərpənmədilər, tam empati ilə. Bu, çox xüsusi idi”.

Tribunadakı səs-küy bir anlıq mənasını dəyişdi. Qələbə sevincinin yerini narahatlıq aldı, amma komandanın reaksiyası soyunma otağında illərlə danışılacaq bir məqam yaratdı. Futbolçular o axşam təkcə rəqibi yox, öz aralarındakı məsafəni də məğlub etdilər.

“Artıq hiss edirəm ki, onlar mənim futbolçularımdır”

Tuchel həmin gecənin təsirinin bir matçla məhdudlaşmadığını yaxşı anlayır. Onun üçün bu, gələcək illər üçün təməl qoyan bir dönüm nöqtəsidir.

“O gecə bu futbolçularla aramızda böyük bir bağ yaratdı. Artıq hiss edirəm ki, onlar mənim futbolçularımdır. Gözəllik də bundadır. Bir yerdə həm uğur, həm də ağrılı anlar yaşayırıq, çox vaxt keçiririk və sonda təbii bir bağ yaranır. Onları görməyə sevinirəm. Onları çətinliyə salmağa, itələməyə sevinirəm və bunun bir parçası olduğum üçün çox qürurluyam”, – deyə o vurğulayır.

Bu, sadəcə məşqçi-futbolçu münasibəti deyil, uzun turnirin içində formalaşan, sınaqlardan keçən bir komanda kimliyidir. Meksikodakı gecə isə həmin kimliyin möhürü kimi yadda qaldı.

Növbəti hədəf: Euro 2028 üçün gizli sınaq

Tuchel indi bu birliyi növbəti dövrəyə daşımaq niyyətindədir. Gözləri artıq Euro 2028 üfüqündədir. Dünya çempionatının ABŞ-da keçirilməsi hazırlığı çətinləşdirir, amma o, Avropa çempionatı üçün planın daha aydın olduğuna inanır:

“Çox həyəcanlıyam. Düşünürəm ki, daha bir addım atdıq və artıq oradayıq. ABŞ-da keçirilən dünya çempionatına hazırlaşmaq çox çətindir, amma Avropa çempionatına hazırlaşmaq mümkündür və biz bunu Nations League Tier One-da edəcəyik”.

Rəqəmlər də onun əlindədir, amma o, bu statistikaya soyuq yanaşmır, onu hekayənin davamı kimi görür: “ABŞ-da 10 oyun keçirdik – səkkiz qələbə, bir heç-heçə, bir ağrılı məğlubiyyət. Bu, üzərində quracağımız bir şeydir. Hamımız başımızı dik tuta, növbəti sınaqlara cəsarət və pozitivliklə gedə bilərik”.

Bu yolun növbəti mərhələsi artıq bəllidir: “Nations League-də dörd oyunumuz gəlir və diqqətimiz ordadır”.

Meksikodakı otdan bir parça bədənində daşıya bilmədi. Amma həmin gecənin izini indi başqa cür daşıyır – statistikada, soyunma otağında, bir-birinə sipər olan futbolçuların baxışında. Sual indi budur: bu bağ Euro 2028 səhnəsində nə qədər uzağa gedə bilər?