Messi nəslinin son paradı: Argentina milli bayram elan edir

Argentina adətən dünya çempionluqlarını küçələrdə, meydanlarda, milyonların çiyinlərində qeyd edir. Bu dəfə isə ölkə tamam başqa mənzərə ilə üz-üzə qaldı: Nyu-Yorkda dişsiz final, Ferran Torres-in vurduğu qol, qapıya bircə belə dəqiq zərbə yox, əldən çıxan kubok – və buna baxmayaraq, milli bayram ideyası.

Gərginlik burada başladı.

Finaldan sonra gözlənilməz qərar

İspaniyaya əlavə vaxtda 0:1 hesabı ilə uduzmaq, xüsusilə də titulun müdafiəsinə bu qədər yaxınkən, Argentina üçün təkcə idman məğlubiyyəti deyildi. Bu, bir dövrün sonunu xatırladan zərbə idi. Lionel Scaloni-nin komandası dünya çempionu adını qoruya bilmədi, oyunda isə Albiceleste üçün səciyyəvi olan ehtirasdan, kəskinlikdən əsər-əlamət görünmədi.

Elə həmin fonunda hökumətin qərarı gəldi.

Prezident Javier Milei komandaya ölkə üzrə milli bayram günü seçmək səlahiyyəti verdiyini açıqladı. Yəni tarix – oyunçuların və məşqçilər korpusunun öhdəsinə buraxılır, dövlət isə həmin günü rəsmi tətil elan etməyə hazırdır.

Milei bunu X sosial şəbəkəsində elan etdi və mesaj bir anda müzakirələrin mərkəzinə çevrildi. Finalda tribunada görünməyən, bunu öz xurafatları ilə izah edən prezident, bu dəfə ölkəni tam əks bir jestlə təəccübləndirdi.

İkinci yerə bayram? Cəmiyyət iki yerə bölündü

Rəsmi açıqlama yayılan kimi ölkə daxilində ton dəyişdi. Qürurla qarışıq narazılıq.

Çoxları üçün ikinci yerə görə milli bayram elan etmək həzm olunmur. Argentina futbol mədəniyyətində gümüş medal çox vaxt itirilmiş qızıl kimi dəyərləndirilir. Sosial şəbəkələrdə və küçə söhbətlərində eyni sual səslənirdi: “Nəyi qeyd edirik?”

Bəziləri hətta bunun texniki səhv olduğunu düşündü. Digərləri siyasi jest, populist addım kimi yozdu. Xüsusilə də Nyu-Yorkdakı finalda komandanın qapıya zərbə belə endirməməsi, oyunun hücumda tam iflasla yadda qalması bu sualı daha da sərtləşdirdi.

Çoxsaylı azarkeşlər başqa bir məqama diqqət çəkdi: oyunçuların özləri bu cür parada həvəsli olarmı? Klub mövsümü qapıda, yaşlı nüvənin bədəni yorğun, emosional yük ağır. Bir çox fanatlar hesab edir ki, Lionel Messi və komanda yoldaşları indi daha çox sakitlik, ailə və klub ritminə qayıdış istəyirlər, nəinki tribunalar, avtobus kortejləri və sonsuz çıxışlar.

Prezidentdən Messiyə açıq müdafiə

Tənqid dalğası yüksəldikcə, Milei yenidən X üzərindən mövqeyini sərtləşdirmədən, amma aydın şəkildə ifadə etdi. O, Lionel Messi və komanda yoldaşlarını açıq şəkildə müdafiə etdi, onların sona qədər “çəkmə ilə meydanda” qaldığını vurğuladı və Argentinanın yenə də “zirvədə” olduğunu yazdı.

Bu, nəticəni deyil, yolu qiymətləndirməyə çağırış idi. Qələbə gətirməyən, amma ölkəni yenə finala çıxaran bir yol. Argentina üçün isə final artıq adi hal kimi görünə bilər, amma futbolun soyuq reallığında bu, hər zaman zəmanətli deyil.

Maraqlısı odur ki, bu dəfə tənqid daha çox siyasi qərara yönəldi, nəinki Messiyə və ya Scaloni-yə. Komandanın sadiq mübarizəsi, xüsusilə də illərdir bu yükü daşıyan veteranların fədakarlığı, az qala hamı tərəfindən qəbul olunur. Sual başqa yerdədir: bu səy milli bayram həddinə qədər yüksəlirmi?

Messi dövrünün son pərdəsi

Bu final təkcə uduzulmuş kubok deyildi. Bu, böyük ehtimalla Lionel Messi-nin altıncı və son Dünya Kuboku idi. Rəsmi qərar yoxdur, Inter Miami ulduzu hələ 39 yaşında yığmadan gedəcəyini açıq şəkildə deməyib. Amma futbolun ritmi, bədənin dili və nəsil dəyişikliyi başqa şey pıçıldayır.

Scaloni və onun qərargahı artıq bu reallığa hazırlaşmalıdır. Veteran nüvənin – Messi başda olmaqla – səhnədən çəkilməsi yalnız taktikanı deyil, komandanın emosional onurğa sütununu da dəyişəcək. Yeni istedadların qana qarışması, ağır formalı köhnə nəsli əvəz etməsi indi sadəcə plan deyil, məcburiyyətdir.

Argentina üçün bu, ikiqat keçid dövrüdür: meydanda nəsil dəyişikliyi, meydandan kənarda isə futbol uğurunun necə qiymətləndirilməsi ilə bağlı mədəni mübahisə. Dünya çempionluğundan sonra gümüş medal milli tətilə dəyərmi, yoxsa bu, ölkənin özünə qoyduğu standartları yumşaldır?

Cavab hələ yoxdur. Amma bir şey aydındır: Messi nəslinin sonuncu Dünya Kuboku hekayəsi, qaldırılmamış kubokla belə, Argentinanı bir daha öz güzgüsünə baxmağa məcbur etdi. İndi bu güzgüdə daha çox qürur görünəcək, yoxsa daha çox tələbkarlıq?