Mourinho-nun Madridə Dönüşü: Eyni Missiya, Fərqli Dövr
José Mourinho yenidən Madridə qayıdır və sanki vaxt dairə vurub geri dönüb. Çox şey dəyişib, amma meydanın ortasında hədəf eynidir: hökmran Barcelona-nı yıxmaq.
Eyni missiya, başqa dövr
2010-cu ildə ilk dəfə “Santiago Bernabéu”ya baş məşqçi kimi ayaq basanda İspaniya yenicə dünya çempionu olmuşdu, finalda qolun müəllifi Barcelona oyunçusu idi, rəqib isə onlara çatmaq üçün daha çox təpik vururdu, nəinki top. İndi də mənzərə tanışdır: ardıcıl iki La Liga çempionluğu qazanmış Barcelona və yenidən onları taxtdan salmaq tapşırığı alan Mourinho.
Fərqli olan isə dekorasiyadır. Futbol dəyişib, cəmiyyət dəyişib, hətta Florentino Pérez belə əvvəlki deyil. Amma 79 yaşlı prezident hələ də klubun mərkəzindədir və bu dəfə Mourinho-nun dönüşünün əsas memarı məhz odur. Keçən yay Xabi Alonso seçimi daha çox icraçı direktor José Ángel Sánchez-ə yazılırdısa, indi qərar açıq-aşkar Pérezindir. O, iyunda keçirilən növbədənkənar seçkilərdə yenidən prezident seçilsə, Mourinho-nu qaytaracağına söz vermişdi və vədini də özünə xas tərzdə yerinə yetirdi: dünya çempionatının açılış günündə.
Jorge Valdano bu dönüşə bir cümlə ilə möhür vurdu: “Demək olar 15 il keçib: futbol başqa futboldur, cəmiyyət başqa cəmiyyətdir, Florentino başqa Florentinodur, Mourinho isə, əlbəttə, əvvəlki Mourinho deyil.”
Xaosdan “qanun-qayda”ya
Mourinho yenidən “qanun və qayda” namizədi kimi qayıdır. Xabi Alonso yanvarda istefaya göndərildikdən sonra da Real Madrid-in mövsümü Álvaro Arbeloa ilə uçuruma doğru davam etdi. Mayda məşqdə komanda yoldaşları Federico Valverde və Aurélien Tchouaméni arasında dava düşdü, Valverde tikiş üçün xəstəxanaya aparıldı. Bir neçə gün sonra Madrid clásico-da çempionluğu rəsmən Barcelona-ya təhvil verdi və mövsümü kuboksuz bitirdi.
Tribunalar da sakit deyildi. Kylian Mbappé-nin komandadan getməsini tələb edən onlayn petisiya 30 milyon imza topladı. Vinícius Júnior-un gələcəyi isə aylarla asılı vəziyyətdə qaldı – müqaviləsinin bitməsinə cəmi 12 ay qalırdı və şayiələr susmaq bilmirdi.
Transfer bazarında da hər şey plan üzrə getmədi. Atlético Madrid-in Julián Álvarez üçün 129 milyon funt sterlinqlik təklifə “yox” deməsi, Barcelona-nın isə Manchester City-dən Rodri-ni almağa daha yaxın görünməsi Madridin manevr sahəsini daraltdı. Amma klubun yeni mövsümə hazırlığı bu dəfə qəribə dərəcədə sakit və nəzarətli keçdi.
Mourinho rəsmi müqavilə tarixindən bir ay əvvəl işə başladı. Media qarşısında böyük təqdimat mərasimi olmayıb. O, klubun daxili kanalına verdiyi qısa, sərt tonlu müsahibədə bir cümlə ilə öz manifestini oxudu: “Bu, Real Madrid-də işləmək deyil, Real Madrid üçün işləməkdir.” Qalan səs-küy isə onun yeni Netflix sənədli filminə saxlanılıb. Yayda Asiya və Amerika turlarından da imtina edilib, yalnız Avropada sakit, profil aşağı yoldaşlıq görüşləri.
Vinícius qalır, Diomandé gəlir
Ən kritik məsələ isə həllini tapdı: Arsenal haqqında saysız-hesabsız söz-söhbətdən sonra Vinícius altı illik yeni müqavilə imzaladı. Klub onu belə təqdim etdi: “Vinícius tariximizin ən uğurlu dövrlərindən birində ən vacib oyunçulardan birinə çevrilib.”
İndi Mourinho-nun qarşısında taktik tapmaca var: Vinícius, Mbappé və Jude Bellingham üçlüyünü elə bir sistemdə birləşdirməlidir ki, hər biri öz pik potensialına çatsın. Üstəlik, yeni “galáctico” da gəlib – keçən mövsümə qədər İspaniyanın beşinci liqasında Leganés B forması geyinən, indi isə 115 milyon funt sterlinqə alınan cinah oyunçusu Yan Diomandé.
Diomandé ilk dəfə 2025-ci ilin martında Bernabéu-da Leganés-in əsas komandası ilə debüt etmişdi. O, yayda Players’ Tribune üçün yazdığı sarsıdıcı məqalədə həmin günü belə xatırlayırdı: “18 yaşında kim Real Madrid-ə qarşı debüt edir ki? Bu, yuxu idi. Sonra isə kabusa çevrildi.” Məqalə, Dünya çempionatında Fildişi Sahili ilə parladığı günlərdə, 15 yaşında içkisinə nəsə qatılıb həyatını itirən bacısı Roxane-ə həsr olunmuşdu.
İndi isə o, Bernabéu-nun sol cinahında Vinícius-la eyni koridoru paylaşacaq. Onların arxasında isə Marc Cucurella qaçacaq. Bernardo Silva, Ibrahima Konaté, Denzel Dumfries və 1.93-lük hücumçu Carlos Espí kimi yeni adlar da Mourinho-nun sərt, strukturlaşdırılmış futboluna uyğunlaşmaq üçün biçilmiş kimi görünür. Amma bütün bu ulduzların içində diqqət yenə də portuqalinin özünün üzərində olacaq.
Unudulmuş dahinin geri dönüşü
Real Madrid-ə yenidən baş məşqçi kimi enməklə Mourinho çoxlarının mümkünsüz saydığı bir dönüşə imza atdı. Premyer Liqa-dakı son illərinin uğursuzluğu, Avropanı dolaşan, qarışıq nəticələrlə yadda qalan macəralar onu bir çoxlarının gözündə “keçmiş dövrün məşqçisi”nə çevirmişdi.
Amma keçən mövsüm Benfica ilə Çempionlar Liqasında məhz Real Madrid-ə qarşı yazdığı ssenari hər şeyi dəyişdi. Qapıçı Anatoliy Trubin-in son dəqiqə qolu ilə gələn möcüzəvi xilas onu yenidən işıq dairəsinin ortasına atdı. Ardınca Vinícius-un Benfica oyunçusu Gianluca Prestianni-ni irqçi davranışda ittiham etməsi və sonradan UEFA-nın Prestianni-ni “homofob davranışa” görə cəzalandırması fonunda Mourinho-nun mətbuata verdiyi məyusedici açıqlamalar gündəm oldu. “Kick It Out” həmin çıxışı “gaslighting” kimi qiymətləndirdi. Arbeloa isə qısa kəsdi: “Mourinho, Mourinho-dur.”
Bütün bunlara baxmayaraq, soyunub-geyinmə otağında buzlar əriyib. Vinícius tətil sonrası komandaya qayıdanda belə dedi: “Yeni məşqçi ilə tanışlıq çox yaxşı keçib… Mourinho istəyir ki, həmişəki kimi olum: xoşbəxt, şən və öz futbolumu oynayan.” Heç bir gərginlikdən əsər-əlamət görünmür.
La Liga-nın köhnə simaları yenidən səhnədə
Mourinho İspaniyaya qayıdan yeganə tanış sima deyil. Racing Santander 2012-ci ildən bəri ilk dəfə La Liga-ya yüksəlib və öz yetirməsini geri qaytarıb: Sergio Canales. O, 19 yaşında, 2010-cu ilin həmin yayında məhz Mourinho-nun ilk Madridinə qoşulmaq üçün buradan ayrılmışdı. İndi 35 yaşında doğma kluba dönərkən bir cümlə ilə hisslərini ifadə etdi: “Hələ də bunun həqiqət olduğuna inanmaqda çətinlik çəkirəm.”
Deportivo və Málaga da 2018-dən bəri ilk dəfə elitaya qayıdır, hər ikisi bu müddətdə üçüncü liqaya qədər yuvarlanmışdı. Depor-un ən böyük transferi isə 37 yaşlı Pierre-Emerick Aubameyang olub.
Madrid derbisinin kənarında başqa bir köhnə tanış dayanacaq: Diego Simeone. Atlético baş məşqçisi kimi 15-ci tam mövsümünə başlayır və yenidən Mourinho ilə eyni texniki zonanı paylaşacaq. Klub Antoine Griezmann sonrası dövrə ciddi sərmayə ilə girib. Paris Saint-Germain-dən Lee Kang-in alınıb və ona Griezmann-ın 7 nömrəsi verilib.
Mourinho-nun Bernabéu-ya ilk gəlişindən əvvəlki dövrün adamı Manuel Pellegrini hələ də Real Betis-in sükanındadır. Villarreal isə – İspaniyanın bu mövsüm Çempionlar Liqasında təmsil olunan beş klubundan biri – Rayo Vallecano ilə göstərdiyi işdən sonra Iñigo Pérez-i baş məşqçi gətirib.
Real Sociedad-ın amerikalı baş məşqçisi Pellegrino Matarazzo apreldə qazanılan Copa del Rey kubokunun üzərinə nə qata biləcəyini düşünür. Bask bölgəsindəki digər isti kresloya isə uzun illərdən sonra yenə bir alman oturub. Athletic Club-u 2003-cü ildə Jupp Heynckes-dən sonra ilk dəfə bir alman çalışdırır – Edin Terzic. Heynckes ona işi qəbul etməzdən əvvəl bir cümləlik xəbərdarlıq edib: “Athletic elə klubdur ki, burada əl sıxmaq imzadan daha önəmlidir.”
Barcelona hələ də yuxarıda
Bütün bu qayıdışlara, yeni simalara, Bernabéu ətrafında yaranan yeni enerjiyə baxmayaraq, titulun əsas favoriti yenə də Barcelona-dır. Klub Robert Lewandowski-ni Major League Soccer-ə yola salıb, ön xəttdə boşluq hiss olunur, Atlético isə Julián Álvarez üçün inadla qapını açmır.
Sol cinahda Marcus Rashford-un yerini Anthony Gordon alıb və o, zədə problemi heç vaxt tam aradan qalxmayan Raphinha ilə mövqe uğrunda mübarizə aparacaq. Sağ cinahda isə, bütün hörmətlə, Karim Adeyemi hələ də real rəqabət təsiri bağışlamır. Lamine Yamal dünya çempionatını gözlənildiyi kimi “partlatmadı”, amma Amerikadan qayıdanda boynunda dünya çempionu medalı vardı və unutmamaq lazımdır: o, hələ cəmi 19 yaşındadır. Hansi Flick-in Pep Guardiola-nın üç ardıcıl çempionluq seriyasını təkrarlamaq şansı varsa, çox güman ki, yenə də orkestrin dirijoru Lamine olacaq.
İlk clásico oktyabrın sonunda Camp Nou-da oynanacaq. Mourinho üçün köhnə meydan, yeni mübarizə. Sual isə budur: bu dəfə onun Real Madrid-i Barcelona-nın hökmranlığını sındıra biləcək, yoxsa La Liga-nın yeni dövründə də hakim səs yenə Kataloniyadan gələcək?
