Myles Lewis-Skelly: Hale End ruhu ilə Arsenal-da yüksəliş

Myles Lewis-Skelly: “Pure profit” yazılıb, amma ürəyi hələ də “Hale End”də döyünür

Arsenal üçün Myles Lewis-Skelly hekayəsi heç vaxt düz xətt olmayıb. Nə akademiyadan çıxan klassik sol cinah müdafiəçisi idi, nə də ilk gündən Mikel Arteta üçün “toxunulmaz”. Amma 19 yaşında artıq həm Premyer Liqanın çətin mühitində, həm də beynəlxalq səviyyədə adını zorla gündəmin ortasına yazdırıb.

Sol cinahda başlayan, mərkəzdə böyüyən ulduz

2024-25 mövsümü Arsenal üçün zədələrlə xatırlanacaqsa, Lewis-Skelly üçün qapıların taybatay açıldığı il kimi yadda qalacaq. Komandada müdafiə xətində çatlar yarananda, Arteta riskə getdi və təbii mövqeyi olmayan gənci sol cinah müdafiəsinə atdı. O isə fürsəti dişləri ilə qopardı.

Qısa müddətdə Premyer Liqanın ən parlaq gənc cinah müdafiəçilərindən birinə çevrildi. Sürəti, sıx zonalarda topu qoruma bacarığı, bir anda rəqibdən qopub meydanı dikinə yarma xüsusiyyəti – hamısı onu sıradan bir “akademiya uşağı”ndan daha artıq göstərirdi. Hətta arxada oynayarkən belə, hamı görürdü ki, bu uşaq əslində mərkəz üçün doğulub.

Hale End-də o, hər zaman yarımmüdafiəçi kimi formalaşmışdı. Özünü də belə görürdü. Sol cinah müdafiəsi rolu sadəcə vitrindir, əsas səhnəyə çıxmaq üçün platforma idi.

O səhnəyə isə çox tez çıxdı.

Wembley-də tarix, London-da mükafat

Formadakı yüksəliş onu milli komandaya qədər apardı. 2025-ci ilin martında Wembley-də, Albaniya ilə oyunda, Myles Lewis-Skelly İngiltərə yığmasının heyətində debüt etdi və elə həmin axşam tarix yazdı – debütdə qol vuran ən gənc futbolçu oldu. Hesabı açan qol, 2:0-lıq qələbə və birdən-birə başqa miqyas.

Bundan cəmi bir neçə ay sonra Arsenal rəhbərliyi tərəddüd etmədi: beşillik yeni müqavilə masaya qoyuldu. Klub, azarkeşlər, akademiya – hamı üçün bu, qürur anı idi. Öz yetirmələri, öz meydanlarında böyümüş gənc ulduz.

Amma futbolda yüksəliş nə qədər sürətlidirsə, sınaq da bir o qədər tez gəlir.

Calafiori, Hincapie və sıxılan qapılar

Son mövsüm Lewis-Skelly üçün daha çox dözümlülük testi oldu. 2024-cü ildə 42 milyon funt sterlinqə alınan Riccardo Calafiori nəhayət tam sağlam qayıtdı. İtalyan müdafiəçi həm çox yönlü oyunu, həm də hücuma qoşularkən sərbəstliyi ilə Artetanın sistemində böyük rol oynayırdı.

Bununla kifayətlənməyən Arsenal, Bayer Leverkusen-dən Piero Hincapie-ni icarəyə götürdü, sonra isə bu keçidi birdəfəlik rəsmiləşdirdi. Hər iki oyunçu yaşca böyük, təcrübəli, daha formalaşmış idi. Lewis-Skelly üçün dəqiqələr birdən-birə qızıl qiymətinə mindi.

Arteta özü də etiraf etdi ki, ona qarşı “sərt” davranıb. Amma böyük klublarda bu, reallıqdır. Hər dəqiqə qazanılmalıdır.

Qapı isə gözlənilməz yerdən açıldı – mərkəzdən.

Fulham oyunu: təbii mövqeyə dönüş və titul yürüşü

Mövsümün sonuna yaxın Martin Zubimendi-nin çıxışında eniş hiss olunmağa başladı. Arsenal titul uğrunda mübarizə aparırdı, səhv payına dözümsüzlük maksimum həddə çatmışdı. Məhz o an Arteta risk etdi və Fulham-a qarşı matçda Lewis-Skelly-ni mərkəzi yarımmüdafiədə meydana buraxdı.

Oyun isə sanki illərlə bu mövqedə Premyer Liqa təcrübəsi olan futbolçununku kimi göründü. Topu qoruma, oyunu arxadan qurma, sıx presdən çıxma, ritmi dəyişmə – hər detalda özünü evində kimi hiss edirdi. Fulham-a qarşı həmin performans sadəcə yaxşı deyildi, mesaj idi.

Nəticə? Premyer Liqanın son dörd turunda Lewis-Skelly bir oyundan başqa hamısına start heyətdə çıxdı. Arsenal çempionluğa qaçarkən, o artıq komandanın mərkəzində idi. Komanda liqa titulunu qazandı, Çempionlar Liqasının finalında Paris St-Germain-ə uduzdu, amma mövsümün sonunda Lewis-Skelly-nin adı artıq başqa cür çəkilirdi – “gələcək layihə” yox, “indiki oyunçu”.

“Pure profit” – balans cədvəli ilə tribuna arasında gərgin xətt

Müasir futbolda heç bir hekayə yalnız meydanda bitmir. Rəqəmlər, balans, maliyyə qaydaları – hamısı oyunun ayrılmaz hissəsinə çevrilib. Lewis-Skelly kimi akademiya yetirmələri isə bu sistemin ən sərt paradoksudur: kağız üzərində “saf mənfəət”, tribunada “bizim uşaq”.

Arsenal maliyyə baxımından özünü dayanıqlı klub kimi aparmaq istəyir. Keçən yay təxminən 250 milyon funt sterlinq xərclənib. İndi isə kimlərinsə satılması haqda düşünmək məcburiyyətə çevrilib. Akademiyadan çıxan futbolçu satılanda, klubun balans cədvəlində bu, xalis gəlir kimi görünür. Rəhbərlik üçün cazibədar, azarkeş üçün isə mədə bulandıran həqiqət.

Bu müzakirədən Lewis-Skelly özü də xəbərsiz deyil. Keçən mövsüm Selhurst Park-da Premyer Liqa kuboku ilə çəkilən şəklinə “pure profit” yazması təsadüf deyildi. Gənc futbolçu zarafatla, amma acı bir reallığa işarə etdi: klub üçün o, həm də maliyyə alətidir.

Arsenal daxilində bir müddət onun üçün təkliflərə qulaq asmaq variantı masada olub. Amma mövsümün sonunda mərkəzdə göstərdiyi performans bu planı silkələdi. Klub indi yenidən düşünməyə məcburdur: satmaqmı, yoxsa üzərinə komanda qurmaqmı?

Bruno Guimaraes kölgəsi və açılan pəncərə

Hekayənin başqa tərəfi də var. Arsenal, Newcastle kapitanı Bruno Guimaraes üçün 80 milyon funt sterlinqə yaxın məbləğ ödəməyə hazırlaşır. Bu səviyyədə bir yarımmüdafiəçinin gəlişi, istər-istəməz, mərkəzdə rəqabəti daha da sərtləşdirəcək. Lewis-Skelly üçün bir maneə də buradan çıxır.

Amma bu dəfə təqvim onun tərəfindədir.

Dünya çempionatının gec bitməsi və Arsenal-dan bir çox futbolçunun turnirdə iştirak etməsi səbəbindən, əsas rəqibləri hələ tam komandaya qoşulmayıb. Kapitan Martin Odegaard, İngiltərə millisinin üzvləri Declan Rice və Eberechi Eze, həmçinin İspaniya ilə dünya çempionu olan Zubimendi və Mikel Merino – hamısı hələ geridədir, fiziki olaraq tam hazır deyillər.

Lewis-Skelly isə artıq iş başındadır.

Girona, Real Betis və Calafiori ilə səssiz anlaşma

Yay hazırlıq oyunlarında, xüsusilə Girona və Real Betis-ə qarşı matçlarda, o, yenidən mərkəzdə şans aldı və fürsəti buraxmadı. Betis-ə qarşı görüşdə Arsenal yarımmüdafiəsinin ən dərin nöqtəsində oynadı. Məsuliyyət ağır idi, amma o, sakit qaldı.

Topu aşağıdan daşıdı, oyunu irəli apardı, ehtiyac olanda cinahlara açıldı, lazım olanda isə sadəcə temp saxladı. Calafiori ilə qurduğu əlaqə isə ayrıca diqqət çəkdi. İtalyan müdafiəçi hücuma cəsarətlə qoşulanda, Lewis-Skelly avtomatik şəkildə sol cinaha sürüşdü, boşalan mövqeni bağladı. Sanki illərdir birlikdə oynayırlar.

Calafiori sonradan bu sinxronluğu bir cümlə ilə təsvir etdi: “Son günlər bu əlaqədən danışırıq – danışmağa ehtiyac yoxdur”. Bu, meydanda bir-birini hiss etməyin ən təmiz formasıdır.

Cəmi doqquz gün – və böyük sınaq

İndi isə saat işlədir. Manchester City-yə qarşı Community Shield matçına cəmi doqquz gün qalıb. Arsenal üçün bu, yeni mövsümə mesaj oyunu olacaq. Lewis-Skelly üçün isə daha çoxdur – bu, “bu mövqedə mənim yerim var” demək şansıdır.

O, artıq sol cinahda “yan iş” kimi parlamış gənc deyil. Özünü mərkəzdə sübut etməyə hazır, azarkeşlərin sevdiyi, klubun balans cədvəlində “pure profit” kimi görünən, amma meydanda hər toxunuşunda “Hale End” ruhunu xatırladan futbolçudur.

Sual indi təkcə budur: Arsenal onu rəqəmlərin dünyasında alət kimi görməyə davam edəcək, yoxsa yeni çempion komandanın mərkəzində on ilini yazacaq oyunçu kimi? Cavab bəlkə də elə City-yə qarşı həmin ilk böyük oyunda gizlənib.