Newcastle və Liverpool: St James' Park-da Unudulmaz Qarşılaşma
St James' Park-da dördüncü hakim tablonu qaldırıb əlavə olunmuş beş dəqiqəni göstərən kimi, tribunalar yenidən alovlandı. Matthiās Jaissle kənar xətt boyu qollarını yuxarı-aşağı silkələyir, son gücünü də azarkeşlərdən almağa çalışırdı.
“Sing your hearts out for the lads” – cavab dərhal gəldi, sanki bütün stadion bir nəfəsə çevrildi.
Tabloda hesab 2:1, rəqib isə Liverpool. Bu cütlüyün tarixçəsini bilən heç kəs üçün bu, rahatlıq hesabı deyildi. Bu qarşılaşma illərdir gecikmiş qolların, ürək dayandıran son dəqiqələrin sinoniminə çevrilib. 1996-cı ildə Anfield-də Stan Collymore-un son anda vurduğu qolu, Kevin Keegan-in reklam lövhələrinin üstünə çökmüş halını kim unuda bilər ki?
Bu dəfə həmin xatirələr təkcə yaddaşlarda deyildi. Həm Newcastle United, həm də Liverpool meydanda Keegan-in mirasını, o çılğın, romantik futbolla dolu dövrü yad edirdi. Klub əfsanəsinin ailəsi, Alan Shearer, Rob Lee, Tino Asprilla kimi keçmiş komanda yoldaşları – hamısı direktorlar tribunasında idi.
Matçdan əvvəl Wor Flags azarkeş qrupu bütün stadionu əhatə edən nəhəng kompozisiya açdı. Gallowgate End-dəki şüar isə sanki bu axşamın manifestinə çevrildi:
“Mən istəyirəm ki, insanlar öz futbol klubları haqqında xəyal qursunlar. Onlar elə etməlidirlər. Biz hamımız ürəkdən xəyalpərəst olmalıyıq. Bəziləri əksini deyir: ‘Biz bunu edə bilmərik’. Amma niyə, soruşanda, səbəb göstərə bilmirlər. Mən isə deyirəm: ‘Niyə də yox?’”
Bu sözlər indi də keçərlidir. Bəlkə də heç vaxt bu qədər.
Son 12 ayda Newcastle Alexander Isak, Anthony Gordon, Sandro Tonali, Bruno Guimaraes kimi əsas fiqurlarını itirib, Eddie Howe ilə də yollar ayrılıb. Klub yenidənqurma yolunu seçib: yayda gələnlərin hamısı 24 yaş və daha cavan, heç biri əvvəlcə Premier League-də oynamayıb. Kənardan baxanlar üçün risk açıq-aşkar idi.
Jaissle özü də bu liqada debüt edir. Bir çox şərhçi Newcastle-ın mövsümə çətin başlayacağını deyirdi. Baş məşqçi “bizim Premier League-də yaxşı rol oynaya bilməyəcəyimizi düşünənlər”dən danışanda, tribunada oturan, zədə səbəbindən kənarda qalan kapitan Dan Burn-un “biz ən yaxşı olanda hamı bizə qarşı olanda olur” fikri ilə eyni dalğada idi.
Bu axşam “biz dünyaya qarşı” ovqatı hiss olunurdu. Xüsusən də Isak-ın dönüşü ətrafındakı səs-küy, Liverpool-a qarşı tribunaları daha da qızışdırdı.
Jaissle bunu belə izah etdi: “Əgər azarkeşlərlə bu sinerji varsa və futbolçular meydanda cavab verirsə, xüsusi bir şey yarana bilər.”
İlk dəqiqələrdən bu “xüsusi bir şey”in konturları görünürdü: yüksək intensivlik, arxaya atılan toplar, aqressiv presinq, inad, fədakarlıq, qaçış. Bu kimliyin ən təmiz təcəssümü isə cəmi bir neçə gün əvvəl, çərşənbə axşamı Benfica-dan 30 milyon funt sterlinqə alınan Amar Dedic idi. Amma diqqət çəkən təkcə o deyildi. Keçən mövsüm Tyneside-də çətinlik çəkən bir-iki oyunçu bu dəfə tam başqa sifətlə çıxış edirdi.
Hesabı açan da onlardan biri oldu. Anthony Elanga cərimə meydançasında soyuqqanlı qaplayıb, topu aşağı küncə dəqiq göndərdi. Yoane Wissa isə həm hücumda, həm də oyunun qaranlıq işlərində öz üzərinə daha çox məsuliyyət götürdüyünü göstərdi. Məhz o, sonradan oyuna daxil olan Joe Willock-un ikinci qolu vurmasına ötürmə verdi.
Statistika bir detalı xüsusi vurğulayırdı: hücumçu Wissa bu görüşdə Newcastle heyətində ən çox – 11 ikili mübarizə qazandı. Öndə başlayıb, meydanın hər qarışında savaşdı.
“Məşqçi məndən lider olmağımı, qrupa başçılıq etməyimi gözləyir,” – 29 yaşlı futbolçu Sky Sports-a dedi. – “Top qazanmağımı, hamını irəli getməyə, ‘zərbə vurmağa’ sövq etməyimi, bəzən də sakit qalmağımı istəyir.”
Jaissle də Wissa-nın çıxışını xüsusi alqışladı, amma bir şərtlə. O, eyni zamanda xatırlatdı ki, hücumçu hesabı 3:1 etməklə oyunu “öldürə” də bilərdi. Məhz bu, Newcastle-ın keçən mövsümkü axilles dabanı idi.
2025-26 mövsümündə heç bir komanda hesabda öndə olub bu qədər – 27 xal itirməmişdi. Eddie Howe mayda bu vərdişin yeni mövsümə də sirayət edə biləcəyi haqda sual veriləndə, “hər şey mümkündür” deyib, narahatlığını gizlətməmişdi.
Bazar günü ssenari yenidən təkrarlanırmış kimi idi. Newcastle 2:1 öndə, St James' Park qaynamaqda, amma tribunadakı heç kəs özünü təhlükəsiz hiss etmirdi. Xüsusən də bu rəqibə qarşı.
Son dəqiqələr gəlib çatanda, Liverpool təzyiqi artırdı. Dördüncü hakimin tablosu beş dəqiqə göstərən kimi, meydan daha da daraldı. Hər top, hər təkbətək, hər ikinci top həyati əhəmiyyət daşıyırdı. Ev sahiblərinin fitləri hava dalğası kimi meydançanın üstünə çökürdü.
Və nəhayət, təzyiq öz sözünü dedi. Liverpool-un son hücumlarından birində əvəzlik oyunçu Victor Munoz cərimə meydançasında, yorğun görünən Lewis Hall-un müdaxiləsi ilə yerə sərildi. Stuart Attwell nöqtəni göstərdi.
Jaissle kənar xəttdə paltosunu qoparıb atdı, qəzəbdən alışıb-yanırdı. Onun üçün bu, “yumşaq” penalti idi. Amma qərar dəyişmirdi. Topu Dominik Szoboszlai götürdü, nöqtəyə qoydu və soyuqqanlı şəkildə hesabı 2:2-ə gətirdi. Newcastle üçün bu, yenə gecikmiş bir zərbə idi. Tanış, acı bir hiss.
Matçdan sonra mətbuat konfransında Jaissle bir anlıq susdu, sözlərini seçməyə çalışdı: “Hər şeyi təkrarlaya bilmərəm, çünki problemə düşə, cərimələr ödəməli ola bilərəm,” – dedi. Ardınca nəfəs alıb davam etdi: “Amma ümumi olaraq onlara dedim ki, 90 dəqiqə ərzində gördüklərimlə həqiqətən qürur duyuram. Bu, həqiqətən də çox yüksək səviyyəli bir başlanğıc nöqtəsidir.”
Meydandakı xaos, dəyişən üstünlüklər, sürətli hücumlar, açıq oyun – hər şey Keegan dövrünü xatırladırdı. Bu axşamın xüsusi qonaqlarının qarşısında, sanki Newcastle həmin romantik, riskli, amma cəsarətli kimliyinə geri dönmək istədiyini nümayiş etdirirdi.
Hesabda üstünlüyü qoruya bilməmək yenə can yandırdı. Amma bu dəfə tribunaların reaksiyası fərqli idi. Oyundan sonra qalan azarkeşlər komandalarını gurultulu alqışla yola saldılar. Burada təkcə nəticəyə deyil, göstərilən xarakterə də qiymət verilirdi.
“Kiminsə səhvi olanda, bir-birimiz üçün meydanda idik,” – Jaissle futbolçuları haqqında danışarkən vurğuladı. – “Bir vahid kimi davrandıq. Bu qədər qısa müddətdə bu, yüksək səviyyəli bir başlanğıcdır. Bəli, məyusluq da var idi, amma indi bizim qarşımızda duran çağırışlar bunlardır.”
Yeni baş məşqçi hazırlıq dönəmini, keçid mərhələsini xatırlatdı, sonra isə bir bənzətmə ilə yekunlaşdırdı: “Bu gün kimsə yolumuza daşlar atdı və biz onları kənara atmalıyıq ki, yenidən uğurlu ola bilək.”
Newcastle üçün sual indi budur: bu daşlar sadəcə bir neçə xalın itirilməsi olacaq, yoxsa yenidən doğulmaq istəyən komandanın xarakterini bərkidən sınaqlara çevriləcək? St James' Park bu cavabı gözləyir – və görünür, bu dəfə səs-küy kəsilməyəcək.
