Newcastle-da Yeni Dönəmin Səssiz Başlanğıcı
Qızıl dövrün başlanğıcını elan etmək üçün “xeyli optimistəm” cümləsi bir az kasad səslənir. Bu, nə “ölkən sənin üçün nə edə bilər” pafosudur, nə də 22 il əvvəl “I think I am a special one” deyib bütün oyunu dəyişən adamın özünəinam şousu.
Newcastle-ın yeni baş məşqçisi Matthias Jaissle təqdim olunanda da, klub rəhbərliyinin jurnalistlərə əvvəlcədən vəd etdiyi “od” və “rok ulduzu” obrazı reallıqda görünmədi. Tyneside-də yaşanan yay fırtınasından sonra bu, əslində, ağıllı seçim idi. Gözləntilər çoxdan yerə enib. Mike Ashley dövrü bitəndə Geordie azarkeşlərin sevinci, “Tin”lə bağlı şənliklər, başa bağlanan dəsmallar, Səudiyyə Ərəbistanının Public Investment Fund dəstəyi ilə gələn konsorsiumun yaratdığı xəyallar… hamısı bir vaxtlar St James’ Park ətrafını bürümüşdü. Amma nə Lionel Messi meydançanı biçən adam oldu, nə də piroqların satıcısı.
Bu gün kiminlə danışsan, Newcastle-ın hələ də Premier League və “Bigger Cup” çempionu olmamasını başqa cür yozur. Bəziləri bunu “qırmızı kartel” qarşısında “itaətkar” futbol hakimiyyətinin günahı sayır, bəziləri isə o çılğın bayram gününü sadəcə böyük bir illüziya kimi xatırlayır. Həqiqət, çox güman, ortalarda bir yerdədir. Eddie Howe-un son mövsümündə bir sıra səhv addımlar atıldı. “Here we go” havası ilə gətirilənlər səviyyəyə yaxın belə deyildi. Amma bir şeyi də danmaq olmaz: Howe dövrü Newcastle üçün yaxşı mərhələ idi – real kubok, “Bigger Cup” avtobusunda iki dəfəlik səyahət və uzun illərdən sonra yenidən ciddiyə alınan klub obrazı.
Səudiyyə bağlantısı St James’ Park-ın hər daşını “qara qızıl”a çevirmədi. Geosiyasi oyunçunun oyuncağına çevrilməyin tələlərindən biri də budur: həmin geosiyasət bir gün sənin yoluna çıxır. Körfəz ölkələrinin indi masasında kifayət qədər ciddi mövzular var, investisiya fondunun maraqları isə Riyaddan 5 min kilometr uzaqlıqdakı bir klubdan xeyli genişdir. Klub yeni fazaya keçib: Anthony Gordon, Sandro Tonali və Bruno Guimarães artıq burda deyil. Bəzi azarkeşlər deyir ki, Səudiyyəlilər marağını itirib. Amma Jaissle-nin PIF portfelinə daxil olan başqa klub – Al-Ahli-dən gətirilməsi sükanı hələ də buraxmadıqlarını göstərir.
Jaissle-nin özü? İlk çıxışına verilən ümumi hökm belədir: yaxşı danışdı. O, məşqçi heyəti ilə birlikdə stadionu ilk dəfə gördükləri anı “bir-birimizə baxıb gülümsədik, tüklərimiz biz-biz oldu” sözləri ilə təsvir etdi. Satılan ulduzlardan sonra klubda yaranan “boşluq”u açıq şəkildə etiraf etməsi reallıq hissini gücləndirdi. Amma müxtəlif profillərdə haqqında yazılan “kənar xəttdə partlayan” obrazının sınağını hələ görmədik.
O, həm də İngiltərədə artıq “ənənə”yə çevrilən bir jesti yerinə yetirdi: mətbuat konfransından əvvəl gələcək sual verənlərin hər biri ilə ayrı-ayrılıqda əl sıxdı. Bu, zəriflik nümunəsidir, yoxsa güc nümayişi? Seçim oxucunundur. Aydındır ki, Howe-un gedişi və böyük adların itirilməsi Newcastle-ı illərlə alışdığı halına – qeyri-müəyyənlik içində yaşamağa qaytardı.
Sual indi budur: Jaissle-nin bu sakit, ölçülmüş davranışı nə qədər davam edəcək? Və bu “mülayim optimizm” St James’ Park tribunasının səbirsizliyinə nə vaxta qədər tab gətirə biləcək?
Klubun yeni səhifə açdığı gün, futbol dünyası başqa səhnələrdə də qaynamağa davam edirdi. Bu axşam Uefa Super (Duper) Cup finalında PSG – Aston Villa qarşıdurması üçün saat 20:00-da start fitini gözləyənlər var. Amma Tyneside üçün əsas səhnə artıq bəllidir: qara-ağ şəhərdə yeni dövr başlayır, yalnız bu dəfə pafoslu şüarlar yox, ölçülü cümlələr, “xeyli optimistəm” kimi sakit, amma hesabat tələb edən sözlərlə.
Newcastle üçün mövsüm indi həqiqətən başlayır. Sual isə qalır: bu dəfə xəyallar reallıqla toqquşanda kim ayaqda qalacaq – yeni “sakit adam”, yoxsa köhnə, tələbkar tribunalar?
