Niklas Süle'nin Kariyeri ve Aşırı Çekme Yöntemleri

Niklas Süle karyerasını bitirdiyini açıqlayanda, hamı yenə də eyni mövzuya qayıtdı: Bayern Munich illəri, itirilən fürsətlər, dəyişən bədən quruluşu. Amma alman müdafiəçi “Spielmacher” podkastında elə bir detal açdı ki, illərlə haqqında danışılan “çəki mövzusu” tam başqa rəng aldı.

Heynckes dövrünün gizli ritualı

Süle etiraf edir ki, Jupp Heynckes onun üçün sadəcə təcrübəli baş məşqçi deyildi, həm də sərt, bəzən də sərhədi aşan bir mentor idi. Xüsusilə də çəki məsələsində.

Bayern-də cümə axşamları müntəzəm çəkiölçmə olurdu. Süle həmin günə necə hazırlaşdığını belə təsvir edir: çərşənbə günü bütün günü ac qalmaq, axşamlar isə evin zirzəmisində, yağış plaşı ilə saunaya girmək. Hər gün. Həftəlik ritual.

Nəticə? Səhəri gün tərəziyə çıxanda təxminən iki yarım kilo az.

Səslənən qədər dəhşətli idi. Bir gün tam aclıq, bədən susuz qalmış, üstəlik, saunada bürüncək kimi bağlanmış yağış plaşı. Sonra isə üç mərtəbə yuxarı – yataq otağına qalxmaq. Süle deyir ki, pəncərəni açıb on dəqiqə nəfəs dərməli olurdu, çünki huşunu itirəcəyini düşünürdü.

Bu, klassik boks və ya MMA çəkisalma prosesinin daha “yüngül” variantı idi. Amma hər həftə.

“Bax gördün, indi daha yaxşı oynadın”

Hekayənin ən ironik hissəsi isə oyundan sonra gəlir. Süle danışır ki, həmin ağır həftədən sonra həftəsonu meydana çıxır, komanda qalib gəlir və Jupp Heynckes ona belə deyir: “Gördün? İndi xeyli daha yaxşı oynadın.”

Reallıq isə tamam fərqli idi. Matç gününə qədər Süle itirdiyi kiloları geri alır, bədəni əvvəlki normal çəkisinə qayıdırdı. Yəni tərəzidə görünən rəqəm dəyişsə də, əslində o, meydanda həmişəki Niklas idi.

Amma klub daxilində çəki mövzusu o qədər böyüdülmüşdü ki, oyunçunun özünü belə bu ekstremal üsullara sürükləməsi təəccüblü görünmür.

Ən ağır sağ cinah müdafiəçisi, ən sürətli mərkəz dayaq

Süle-nin karyerasına baxanda bir paradoks açıq görünür. O, karyerası boyu çəkisinə görə tənqid olundu, amma ən yaxşı dönəmlərində Avropanın ən atletik mərkəz müdafiəçilərindən birinə çevrilmişdi.

Boyu, gücü, təəccübləndirəcək dərəcədə yaxşı sürəti və topa münasibəti ilə o, lazım olanda sağ cinah müdafiəçisi kimi də oynayır, bəlkə də həmin mövqedə tarixdə görülən ən hündür və ən fiziki təsirli oyunçulardan birinə çevrilirdi. Mərkəzdə isə hava toplarını süpürən, iri cüssəli hücumçularla çəkinmədən mübarizə aparan, eyni zamanda elit səviyyəli sürətli hücumçuları da addım-addım izləyə bilən bir müdafiə divarı vardı.

Bəzən doğrudan da xüsusi idi. Amma arxa planda həmişə eyni kölgə gəzirdi: fitnes, bədən quruluşu, çəkidəki dalğalanmalar.

Sual açıq qalır

Futbolda elə oyunçular var ki, çəkidən asılı olmayaraq oynamağı bacarırlar. Bəlkə də Süle də onlardan biri idi. Bəlkə də o, bu ağır metodlara girmədən də eyni səviyyədə çıxış edə bilərdi.

Yoxsa, əksinə, sağlamlığına və bədəninə daha balanslı yanaşsaydı, karyerası tamam başqa zirvələrə qalxardı?

Onun etirafları bir şeyi aydın göstərir: rəqəmlər, tərəzi, faizlər – bunların hamısı futbolçunun başının içində oynanan oyunun yalnız bir hissəsidir. Süle artıq kramponlarını asıb, amma arxada buraxdığı bu hekayə bir sualı hələ də diri saxlayır:

Ən yaxşı Niklas Süle-ni heç vaxt görmədikmi?