Niklas Süle karyerasını bitirir: müdafiəçinin ağır vida qərarı
Niklas Süle mikrofonun qarşısına oturanda artıq qərarını vermişdi. Spielmacher podkastında səsləndirdiyi cümlə sadə idi, amma illərin gərginliyini daşıyırdı: bu yay futboldan gedir.
Cəmi 30 yaşı var. Çempionlar Liqasının qalibi, tarixi “trebl” sahibi, beşqat Bundesliqa çempionu. Amma Süle üçün saat artıq başqa cür işlədi. Bədən siqnal verdi, baş isə nəhayət, onu eşitdi.
Hoffenheim gecəsi: karyeranı dəyişən qorxu
Hər şey bir epizoddan başladı. Hoffenheim ilə oyunda aldığı zədə əvvəlcə adi bir toqquşma kimi görünə bilərdi. Amma soyunma otağında yaşananlar müdafiəçinin içindəki bütün balansı sındırdı.
Komanda həkimi ön çarpaz bağ zədəsini yoxlamaq üçün məşhur “çekme testi”ni edəndə Süle həmin anı belə təsvir edir: həkimin başını yüngülcə yelləməsi, fizioterapevtin də eyni testi təkrarlayıb müqavimət hiss etməməsi. Və sonra duş kabinəsində on dəqiqəlik göz yaşları. Onun beynində bircə fikir dolaşırdı: “Bu dəfə də qopdu.”
Söhbət üçüncü ön çarpaz bağ zədəsindən gedirdi. Müdafiəçi bu ssenarini gözünün önünə gətirdikcə, futbolun özü belə ona artıq çəkilməz görünməyə başladı.
Ertəsi gün MRT-dən gələn xəbər əslində yaxşı idi: bağ qopmamışdı. Amma paradoks da elə burada doğuldu. Fiziki olaraq təhlükə sovuşdu, psixoloji olaraq isə qapı bağlandı. Süle həmin an qərarını içində “yüz faiz yox, min faiz” dəqiqliklə verdi: buraya qədər.
Futboldan kənar həyat cazibəsi
Süle açıq danışır: üçüncü ağır zədənin ehtimalı belə onun üçün artıq dözülməzdir. O, gələcəyə başqa cür baxmaq istəyir – müstəqil, sərbəst, istirahət edə biləcəyi, övladları ilə vaxt keçirə biləcəyi bir həyata.
O, təsəvvür edir: yay tətili, ailə ilə səyahət, gündəlik məşq yükü olmadan səhər oyanmaq. Və bu mənzərənin üstünə birdən daha bir çarpaz bağ əməliyyatı, aylarla bərpa prosesi, şübhə, qorxu. Süle üçün seçim artıq aydındır – bədəninə və beyninə bir daha bu yükü yükləmək istəmir.
Münih zirvəsi, Dortmundda ikinci həyat
Niklas Süle-nin karyerası kağız üzərində parlaqdır. Bayern München forması ilə bir Çempionlar Liqası, beş Bundesliqa, iki DFB-Pokal, bir UEFA Super Cup, bir Club World Cup, dörd DFL-Supercup. Millidə 49 oyun, 2017-ci il Konfederasiyalar Kuboku.
Amma rəqəmlər hekayənin yalnız bir hissəsidir. Digər hissə Borussia Dortmund ilə bağlıdır.
2022-ci ildə Bayern-dən Dortmunda keçid, karyerasının yeni fəsli idi. Sarı-qara forma ilə 109 oyuna çıxan müdafiəçi, təkcə meydanda yox, klubun iç dünyasında da öz yerini tapdı. Soyunma otağındakı zarafatlar, məşq bazasındakı gündəlik ritm, hər ev oyununda 80 min nəfərlik Signal Iduna Park atmosferi – Süle üçün bu illər sadəcə iş deyil, həyatın özü idi.
Demək olar ki, çempionluq: unudulmaz Mainz axşamı
Süle xüsusilə bir günü ayırır: Bundesliqa tituluna bu qədər yaxın gəldikləri, amma sonunda əldən verdikləri mövsümün son turu, Mainz oyunu öncəsi axşam.
Komandanın oteldə keçirdiyi o gərgin, amma ümidli saatlar. Stadionadək piyada gəzinti. Yolda azarkeşlərin baxışları, səsləri, gözləntisi. Süle deyir ki, bu həyəcanı yalnız bir dəfə – ilk peşəkar oyunundan əvvəl hiss etmişdi. Nervozluq, ürək döyüntüsü, adrenalinin damarları yandırması.
O gün titul gəlmədi. Amma hiss yadda qaldı. Bəlkə də elə buna görə o, həmin anı karyerasının ən intensiv anlarından biri kimi xatırlayır və etiraf edir: bu cür adrenalini bir daha həyatda hiss edib-etməyəcəyini bilmir.
Dortmundla bağ: açıq qapılar, isti insanlar
Dörd illik Dortmund dönəminə baxanda Süle-nin səsi yumşalır. O, təkcə stadiondan danışmır, şəhərin özündən danışır. İlk gündən insanların açıqlığı, səmimiyyəti, birbaşa münasibəti onu özünə çəkib.
Uşaqlarının burada bağçaya getməsi, ailənin şəhərə alışması, gündəlik həyatda tanınsa belə, özünü evdə hiss etməsi. Bütün bunlar qərarı daha ağır edir. O, etiraf edir ki, buranı tərk etmək onlar üçün “çox çətin” olacaq.
Meydanda isə azarkeşlərlə qurduğu bağ fərqli idi. Hər ev oyununda tribunaların gurultusu, müdafiədə hər müdaxilədən sonra gələn alqış, səhvlərdən sonra belə hiss olunan dəstək. Süle bunu xüsusi vurğulayır: Dortmund azarkeşi onu həmişə isti qarşılayıb. Bu, karyerasının sonunda da ona güc verən nadir hisslərdən biridir.
Son fitə doğru
Bu mövsümün sonunda, illərlə Avropanın ən yüksək səviyyəsində oynadıqdan sonra, Niklas Süle peşəkar futbola əl sallayacaq. Karyerasını kuboklarla, titullarla, beynəlxalq təcrübə ilə başa vurur, amma qərarının mərkəzində nə medal, nə də statistika dayanır. Burada söhbət bədəndən, ağrı həddindən, ailədən və insanın özünə qarşı səmimiyyətindən gedir.
Bəziləri üçün bu qərar tez görünə bilər. Amma Süle üçün gecikmiş bir rahatlıq kimidir. O, artıq bilir ki, növbəti dəfə stadionda gurultu eşidəndə, ehtimal ki, tribunada olacaq. Sual budur: bu sükut, bu yeni həyat ritmi, Çempionlar Liqası gecələrinin yerini doldura biləcəkmi?
