Nottingham Forest-in Gənc Ulduzu Elliot Anderson: Danışıqlar və Potensial
Etihad və Old Trafford baxır, City Ground isə qapını kilidləyir. Nottingham Forest-in gənc ulduzu Elliot Anderson üçün danışıq masasına oturmaq, sadəcə zəng vurmaqla bitən iş deyil. Klub sahibi Evangelos Marinakis illərdir Premyer Liqada ən sərt danışıqlar aparan adamlardan biri kimi tanınır və bir qaydanı pozmur: Trentside tərəfi bu işdən böyük pay almayacaqsa, heç bir müqavilə keçməyəcək.
Söhbət xırda pullardan getmir. Forest-in ümumi büdcəsi, Andersonla bağlı qərar verilsə, ciddi şəkildə şişə bilər. İngiltərə yığmasının perspektivli üzvünü satmaq, sonra da həmin vəsaiti yenidən komandaya yatırmaq – klubun masasında məhz belə bir ssenari dayanır.
Bu isə ucuz başa gəlməyəcək. Andersonun qiymətinin üçrəqəmli məbləğlə ifadə olunacağı artıq dillərdədir. Manchester City və Manchester United kimi nəhənglər bu yay onu almaq istəyirsə, 100 milyon funt sterlinqdən yuxarı rəqəmlə barışmalı olacaqlar. Gözlənti budur ki, o, Thomas Tuchel-in üç şirli planında əsas fiqurlardan birinə çevrilərək yaydakı dünya çempionatını işıqlandıran adlardan olsun. Şimali Amerikada göstərəcəyi performans qiymətini daha da yüksəldə bilər.
Jack Colback, Andersonun indiki səviyyəsini və potensialını bir cümlə ilə açır: “Çox, həm də həqiqətən çox yaxşıdır.”
Onun təsviri Andersonu köhnə məktəb mərkəz yarımmüdafiəçisi kimi göstərir – hər işi görən, meydanın hər qarışına toxunan futbolçu kimi.
Müasir futbolda rollar xırda hissələrə bölünüb: “6 nömrə”, “8 nömrə”, “10 nömrə”. Colback-in fikrincə, Elliot bu çərçivəyə sığmır. O, hamısını birləşdirir. Mükəmməl müdafiə oyunu, topa sahibkən tempi müəyyənləşdirməsi, oyunu diktə etməsi, yaradıcılığı, irəli qoşulması – hamısı paket halında. Colback-in yekunu kəskin olur: belə davam etsə, öz mövqeyində dünyanın ən yaxşılarından birinə çevrilə bilər.
Forest-in kitabçasında parlayan tək ad Anderson deyil. Morgan Gibbs-White artıq Garibaldi rəngli klassik formada oyunun səviyyəsini başqa mərtəbəyə qaldıranlardan sayılır. Hücum xəttini idarə edən bu duetə müdafiədən gələn başqa bir sütun qoşulur – braziliyalı mərkəz müdafiəçisi Murillo.
Colback, Murillo City Ground-a ayaq basanda hələ orada idi və ilk təəssüratını gizlətmir. Stadionda onu canlı izləyəndə bəzən elə gəlir ki, səhv edəcək, amma oyunu oxuma tərzi, reaksiyası, mövqe seçimi ilə fərq yaradır. Bu mövsüm zədələr səbəbindən onun yoxluğunu hiss edən Forest-in performansındakı dalğalanma da bunu təsdiqləyib. Colback bunu klubun son illərdə apardığı transfer siyasətinə verilən ən real qiymət hesab edir: bir neçə ildir ardıcıl olaraq düzgün seçimlər, düzgün profillər. Burada da kredit birbaşa sahibinə gedir.
Murillo City Ground-la yeni müqavilə imzalayıb və kağız üzərində 2030-cu ilə qədər bu meydanın müdafiə qalası olaraq qalmalıdır. Əgər bu anlaşma sonuna qədər yerinə yetirilərsə, o da, talismanik “10 nömrə” Gibbs-White kimi, klubun müasir dövr əfsanələri sırasında öz yerini bərkidə bilər.
Bu statusa artıq daxil olan, yaxud ən azı bu kateqoriyaya yaxınlaşan bir neçə sima son günlərdə yenidən tanış divarların arasında görünüb. Onlardan biri də 2022-ci il yüksəliş mövsümünün qəhrəmanlarından Jack Colback-dir. Onun üçün City Ground sadəcə köhnə iş yeri deyil, yenidən nəfəs aldığı, səsini eşitdiyi bir səhnədir.
Bu dəfə isə Forest-in ön forma sponsoru Bally Bet başqa bir missiya ilə ortaya çıxıb: illərlə yerli meydançalarda, çətin şəraitdə, kameralardan uzaqda top qovan həvəskar veteranlara layiq olduqları diqqəti vermək. Klub əfsanəsi Mark Crossley-yə tapşırıq verilib – ölkənin müxtəlif guşələrindən seçilən xarakter sahibi oyunçulardan ibarət ilk All-Stars Vets heyətini formalaşdırmaq.
Crossley bu işi tək görməyib. Onu başqa tanınmış Forest simaları da dəstəkləyib və birgə şəkildə Bally Bet All-Stars heyəti qurulub. Amma hekayənin ən gözəl hissəsi başqa yerdə idi: illərlə rekreasiya meydançalarında, bərbad ot örtüyündə, azsaylı tamaşaçı qarşısında çıxış edən bu veteranlar bir günlüyə tam Premyer Liqa səhnəsi yaşadılar. Onlar idman zalını, məhəllə meydançasını City Ground-la dəyişdi, qırmızı-yaşıl tribunaların altında meydana çıxdılar.
28 mayda seçmə Forest əfsanələrindən ibarət komanda ilə üz-üzə gəlmək, bu veteranlar üçün sadəcə xatirə oyunu deyildi. Bu, Nottingham Forest-in keçmişi, bu günü və gələcəyi arasında qurulan canlı körpü idi – Elliot Anderson və Murillo kimi bahalı ulduzların parladığı eyni stadionda, futbola ömrünü verən adsız qəhrəmanlar da nəhayət ki, öz işıqlarını gördü.
Bu klubun hekayəsi bəlkə də elə buradadır: bir tərəfdə yüz milyonluq danışıqlar, o biri tərəfdə isə illərlə pulsuz oynayanların gecikmiş alqışı. Və sual indi budur – Forest bu iki dünyanı necə balansda saxlayacaq?
