Old Trafford-da Qəzəb və Laqeydlik: Carrick Tək Günahkar Deyil
Carabao Cup-dan növbəti acınacaqlı vidalaşma Old Trafford-u çərşənbə axşamı axşamı boğdu. Tribunalardan həm fit səsləri gəldi, həm də soyuq laqeydlik. Hədəfdə isə Michael Carrick və meydandakı futbolçular vardı. Lakin qəzəbin yönəldiyi yeganə ünvan onlar deyil.
Direktorlar lojiyasından çıxarkən üzündə narazılıq oxunan idman direktoru Jason Wilcox da bu atmosferin içində idi, amma azarkeşlərin fikrincə, məsuliyyət zənciri orada qırılmamalıdır. Bu, futbolda təbii dövran sayılır: azarkeşlər nə yaxşıdır, nə pis – dərhal hökm verirlər və özlərini maaşını ödədikləri adamların qarşısına çıxarırlar.
Carrick və futbolçular klubun üzüdür. Jurnalistlərin qarşısına onlar çıxır, sponsorların kampaniyalarını onlar daşıyır. Baş məşqçidən isə hər şeyin cavabını tələb edirlər: taktika, transfer, nəticə. Amma şəkil daha mürəkkəbdir.
Qısamüddətli təzyiq, uzunmüddətli xaos
Carrick yanvarda United-in sükanı arxasına qayıdıb. Onun üzərində böyük təzyiq var, Fulham-la bazar günü oynanacaq matçdakı mümkün məğlubiyyət isə bu yükü xeyli ağırlaşdıracaq. Amma klubun uzunmüddətli strategiyasını tək o qurmayıb, bu planın içində sadəcə bir hissədir.
United azarkeşləri klubun kimlər tərəfindən idarə olunduğunu yaxşı bilir. Glazer ailəsinə və Sir Jim Ratcliffe-ə qarşı mütəmadi etiraz aksiyaları təsadüfi deyil. Onlar anlayırlar ki, 90 dəqiqə ərzində baş verən hər şeyin günahını yalnız baş məşqçi və meydandakı 11 nəfərin üstünə atmaq olmaz. Fit səsləri konkret oyuna, laqeydlik isə daha böyük mənzərəyə ünvanlanır.
Çempionlar Liqasına qayıdan bir klubun yay transfer pəncərəsində Premyer Liqa-ya yeni yüksəlmiş komandalar tərəfindən belə asanlıqla “üstələnməsi” azarkeşlər üçün ağır mənzərədir. Amma bu, illərlə aparılan maliyyə idarəetməsinin nəticəsidir. İndi klub məcburdur: olan-qalan büdcə son dərəcə ağıllı xərclənməlidir.
Brighton dərsi: 2:0-dan sonra uçurum
United-in Brighton-a qarşı oyunu bu böhranın xülasəsi kimi görünürdü. İlk 10 dəqiqədə iki qol, sonra isə sanki komanda meydandan silindi. Qalan 80 dəqiqədə rəqib matça tam nəzarət etdi və layiqli qələbə qazandı. Bu, komandanın içində ciddi problemlər olduğunun açıq siqnalıdır. Carrick bunu hamıdan yaxşı bilir.
Brighton özü də xeyli dəyişmiş heyətlə çıxmışdı, amma fərq başqa yerdə idi. Klubun illərdir qurduğu ağıllı skautinq şəbəkəsi sayəsində dünyanın dörd bir yanından toplanan gənc və dinamik heyət Old Trafford-da özünü göstərdi. Yalnız bu yay yeddi müxtəlif ölkənin klublarından transfer etdilər. United isə yayda dörd futbolçunu yalnız Premyer Liqa rəqiblərindən aldı.
Risk etmək, dinamizm göstərmək – bu işin ayrılmaz hissəsidir. Old Trafford-da isə bunlar getdikcə az görünür. Üstəlik, ötən yay ən uğurlu transferin qiymət və sabitlik baxımından Royal Antwerp-dən gətirilən Senne Lammens olması bir qədər ironik təsir bağışlayır.
155 milyon funt, eyni mövqe və açıq suallar
Carrick və Wilcox-un işi əslində Carlos Baleba meydanda olmayınca tam dəyərləndirilə bilməz. Yayda alınan üç bahalı transferin ən qiymətlisi olan Baleba-nın xüsusiyyətləri komandanın orta sahədəki hərəkətsizliyini aradan qaldırmalı idi. Casemiro-nun gedişindən və Manuel Ugarte-nin yetərsizliyindən sonra mərkəz yarımmüdafiəyə fokuslanmaq məntiqli görünürdü. Amma problem təkcə orada deyildi.
Klub daxilində də etiraf olunurdu ki, heyətin ümumi keyfiyyətində çatışmazlıqlar var. Buna baxmayaraq, gücləndirmənin bu qədər birtərəfli aparılması sadəlövhlük kimi görünürdü və indi də özünü göstərir. Premyer Liqa daxilindən transfer etmək çox vaxt baha başa gəlir, amma adaptasiya müddətini qısaltmaq baxımından müəyyən məntiqi var. Yenə də, sol cinah müdafiəçisi qıtlığı və Joshua Zirkzee-nin çatışmazlıqları fonunda, 50 milyon funt dəyərində Andrey Santos əvəzinə daha ucuz, balanslaşdırıcı bir orta sahə variantı tapmaq bəlkə də komandanın ümumi sağlamlığı üçün daha faydalı olardı.
İndi kimsə izah etməlidir: niyə eyni mövqedə oynayan üç futbolçuya ümumilikdə 155 milyon funt xərcləmək ən yaxşı yol sayıldı? Kənardan hamı sadəcə ehtimallar irəli sürür. Carrick isə Luke Shaw-ın gözlənilən zədəsindən sonra plan B axtarmağa məcburdur.
Səssiz direktor, səs-küylü böhran
Wilcox klub daxilində mediaya müəyyən açıqlamalar verib. 30 oktyabr 2025-ci ildə, ardıcıl üç qələbədən sonra, uzunmüddətli planı izah etmişdi. O zaman hər şey qaydasında görünürdü. Cəmi iki aydan bir qədər çox sonra Ruben Amorim-in istefası isə həmin planı alt-üst etdi.
İşlər yaxşı gedəndə Wilcox United-in redaksiya heyəti ilə açıq danışırdı. İndi isə komanda turnir cədvəlində 13-cü yerdədir, nəticələr zəifdir, amma o, yalnız istefalarla bağlı rəsmi bəyanatlarla görünür. Digər hallarda susqunluq. Avropada idman direktorlarının mediaya çıxması normal sayılır, Premyer Liqa isə hələ də bu mədəniyyəti tam qəbul etməyib. United-də bu sükut daha da ağır eşidilir.
Wilcox 2024-cü ildə Southampton-dan əvvəlcə texniki direktor kimi gəldi və səkkizinci yerdə bitən mövsümdən sonra Erik ten Hag-ın postunda qalmasına nəzarət edənlərdən biri oldu. Növbəti mövsümün zəif startından sonra Ten Hag gec də olsa vəzifəsindən uzaqlaşdırıldı. Ardınca Sporting-dən Ruben Amorim gətirildi – halbuki onun oyun fəlsəfəsi mövcud heyətlə uyğun gəlmirdi və lazım olan genişmiqyaslı yenilənmə üçün də pul yox idi.
Nəticə: United mövsümü 15-ci pillədə başa vurdu və Avropa Liqasının finalında Tottenham qarşısında zəif təsir bağışlayaraq məğlub oldu. Amorim 14 aylıq uğursuzluğun ardından göndərildi və Wilcox-a vəziyyəti bir daha düzəltmək şansı verildi.
Müdafiə dağılır, hücum parçalanır
Carrick tənqiddən kənarda deyil. United mövsümə zəif başlayıb, yüksələn Ipswich və Azərbaycan təmsilçisi Sabah üzərində qələbələr bu mənzərəni dəyişmir. Premyer Liqa-da ilk dörd oyunda qapıdan yeddi top buraxılıb. Brighton-a qarşı Leny Yoro – Ayden Heaven cütlüyünün oyunu bəzən müdafiə deyil, çaşqınlıq təsiri bağışlayırdı. Hücum xətti də bir-birindən qopuq görünür.
Wilcox-un keçmişi parlaq idi. Manchester City akademiyasının rəhbəri kimi ona böyük hörmət bəslənirdi, onu həmin səviyyə üçün ideal hesab edirdilər. Amma United-də iyerarxiyada yuxarı pilləyə qalxdıqdan sonra hər qərarı mikroskop altına salınıb. Kənardan baxanların çoxu JJ Gabriel-in gedişi halında hiddətlənəcək, amma bu halda Wilcox birbaşa günahkar sayılmamalıdır – o, gənc futbolçunu saxlamaq üçün, hətta onun yaxın çevrəsi ilə də işləməklə, xeyli səy göstərib.
Güc kimdədirsə, hesabı kim verir?
United-də güc böyük məsuliyyət gətirməlidir. Amma hələlik bu yükü tam şəkildə yalnız Carrick daşıyır. Ten Hag və Amorim uğursuzluqlarına görə işdən uzaqlaşdırıldı. Digərləri isə öz vəzifələrində qalmağı bacardı.
Carrick və Wilcox kağız üzərində eyni məqsədə – komandanın uğuruna – eyni dərəcədə bağlı görünür. Amma hazırkı mənzərədə sanki yalnız birinin karyerası bu nəticələrdən asılıdır. Əgər meydandakı oyun dəyişməsə, sual budur: növbəti zərbə yenə texniki zonaya dəyəcək, yoxsa nəhayət, klubun daha yuxarı mərtəbələrində də hesab soruşulacaq?
