Pep Guardiola'nın Vida Matçı: Şərəf Dəhlizi və Qəzəblənən Əfsanələr
Etihad-da axşam həm təntənəli idi, həm də qəribə dərəcədə narahat. Pep Guardiola-nın onillik hakimiyyətinin son oyunu idi, meydanda isə həm vidalaşma, həm də mübahisə doğuran jestlər bir-birinə qarışdı.
Şərəf dəhlizi oyunun ortasında – Rooney və Shearer qəzəblənir
Aston Villa ilə görüşün ikinci hissəsində səhnə gözlənilmədən dəyişdi. Bernardo Silva saat tamam olmamış, hesab hələ bərabər ikən əvəzləndi. Həm “Manchester City”, həm də “Aston Villa” futbolçuları Portuqaliya yarımmüdafiəçisinə şərəf dəhlizi qurdu. Az sonra eyni mənzərə John Stones üçün də təkrarlandı.
Tribunalar üçün bu, klubun simalarına minnətdarlıq idi. Lakin bəzi köhnə məktəb ulduzları üçün bu, Premyer Liqa səhnəsi üçün həddən artıq yumşaq bir mənzərə idi.
Wayne Rooney “BBC Match of the Day”ə açıqlamasında heç nəyi ört-basdır etmədi: “Bu inanılmazdır. Bu mövsüm bir neçə belə şey gördüm və futbolda bunların baş verməsi məni kədərləndirir. Bernardo Silva və John Stones “Manchester City” üçün inanılmaz olublar, buna layiqdirlər, amma bunu oyundan sonra edin. Mən Aston Villa komandasının yerində olsaydım, dəli olardım”.
Tənqidçilərin fikri aydındır: hesab açıq, xallar masanın üstündə, Villa-nın hələ Avropa sıralanmasına təsir edən nəticəyə ehtiyacı var – bu anda şərəf dəhlizi? Onların arqumenti budur ki, belə səhnələr Premyer Liqanın rəqabət ruhunu zəiflədir.
Alan Shearer də Rooney-nin mövqeyinə qoşuldu. Keçmiş “Newcastle United” hücumçusu, xüsusilə də Unai Emery-nin komandasının bu jestdə iştirak etməsinə təəccüb etdiyini gizlətmədi: “Villa-nın buna razılaşmasına təəccübləndim, xüsusən də bu qədər çox vaxt qalmışdı. Yəni, əvəzetmələrdən birində yarım saatdan bir az çox qalırdı. Mən Wayne-in tərəfindəyəm. Oyun gedə-gedə belə şeylərin böyük azarkeşi deyiləm”.
Şərəf dəhlizləri adətən mövsümün sonunda, titul qazanmış komandalar üçün və ya matçdan sonra əfsanələrə ayrılır. Etihad-da isə emosiyalar qaydaların qabağına keçdi.
Villa bayramı pozur, amma cədvəli dəyişir
Bu axşam “City” üçün tarix yazmaq üçündür, deyirdilər. Reallıqda isə nəticəni yazan Aston Villa oldu.
Ollie Watkins iki dəfə fərqlənərək qonaqlara 2:1 hesablı qələbə qazandırdı və Guardiola-nın vida gecəsini meydanda kölgədə qoydu. Ev sahibləri üçün bu, kuboklarla dolu onilliyin fonunda kiçik bir ləkə idi, amma yenə də ləkə idi.
“City”ni önə Antoine Semenyo çıxarmışdı. Lakin oyunun tempi, xüsusən də şərəf dəhlizləri və emosional əvəzləmələr zamanı açıq-aşkar düşdü. Məhz o anlarda Villa oyuna daha çox sahiblənməyə, epizodları öz xeyrinə çevirməyə başladı. Qonaqlar peşəkar qaldı, fürsəti əldən vermədi və Etihad-dakı bayram ab-havasını nəticə baxımından alt-üst etdi.
Villa artıq Avropa Liqasındakı qələbəsi sayəsində növbəti mövsüm Çempionlar Liqası yerini təmin etmişdi. Amma bu 2:1-lik qələbə onları cədvəldə “Liverpool”un önünə, dördüncü pilləyə daşıdı. Bu kiçik sıçrayış Avropa xəritəsində daha böyük dalğa yaratdı: UEFA reytinqi hesabına Portuqaliya nəhəngi “Sporting CP” təsnifat mərhələsini keçib birbaşa qrup mərhələsinə yüksəlmək imkanı qazandı.
Bir oyunun nəticəsi, bir neçə ölkənin planlarını dəyişdi. Etihad-da vidalaşma, Lissabonda isə sakit sevinc.
Guardiola göz yaşlarını saxlaya bilmir
Final fitindən sonra diqqət yenidən “City” texniki zonasına qayıtdı. Pep Guardiola mikrofon qarşısında söz tapmaqda çətinlik çəkdi. “Çox yorğunam”, – dedi və 2016-cı ildən bəri qurduğu bağlardan danışarkən göz yaşlarına hakim ola bilmədi.
Onu sındıran, məhz Silva və Stones-un vida anlarında komanda yoldaşlarının reaksiyası oldu. Bu, quru statistikadan, 20 böyük kubokdan, saysız-hesabsız rekordan daha artıq idi. Bu, on il bir yerdə nəfəs alan, qazanan, uduzan bir qrup insanın bir-birinə bağlılığının etirafı idi.
Klub rəhbərliyi, azarkeşlər, futbolçular – hamı bu günün Pep dövrünün rəsmi bağlanışı olduğunu bilirdi. Meydanın kənarında emosiyalar zirvəyə qalxarkən, meydanın içindəki nəticə ikinci plana keçdi. Amma Rooney və Shearer kimi adlar üçün sual açıq qaldı: bu cür vidalaşmalar oyunun özünə hörməti nə qədər zədələyir?
20 kuboklu dövr və açıq qalan sual
Guardiola-nın rəhbərliyi altında “Manchester City” 20 böyük titul qazandı. Premyer Liqanı yenidən formalaşdırdılar, oyunun ritmini dəyişdilər, standartları qaldırdılar. Etihad-da bu matç məhz bu irsə həsr olunmuşdu.
Lakin oyunun ortasında qurulan şərəf dəhlizləri, itirilən intensivlik və nəticədə gələn məğlubiyyət yeni bir müzakirənin qapısını açdı: Əfsanələri necə yola salmaq olar ki, həm emosiyalar doyunca yaşansın, həm də yarışın ruhu sarsılmasın?
Etihad-dakı bu gecə tarixə həm Pep-in vida oyunu, həm də Premyer Liqada idman prinsipləri ilə şou elementləri arasındakı gərginliyin bariz nümunəsi kimi düşəcək.
Növbəti mövsümdə “City” yeni dövrə başlayacaq. Sual budur: bu yeni dövrdə futbol daha çox hisslərə, yoxsa yenə də meydandakı amansız rəqabətə tabe olacaq?
