Pickford-dən Tuchel üçün cəbhə çağırışı: Müharibəyə hazırıq

İngiltərə düşərgəsində ton artıq müəyyənləşib. Jordan Pickford açıq danışdı: bu komanda Thomas Tuchel üçün “müharibəyə getməyə” hazırdır. Söhbət sadəcə bir 1/16 final oyunundan getmir, illərlə uzanan bir aclığın, 1966-dan bəri gəlməyən kubokun yükü də bu sözlərin içindədir.

Panama üzərində Nyu-Cersidə qazanılan sakit, hesablı 2:0-lıq qələbə İngiltərəni L qrupunun zirvəsinə daşıdı və pley-off qapısını tam açdı. İndi isə qarşıda DR Congo var – turnirin ən təhlükəli “üçüncü yeri” kimi səhnəyə çıxan, sürprizə qadir bir rəqib.

Cənubqapısı dövründən Tuchel erasinə

Jordan Pickford artıq bu səviyyəni yaxşı tanıyır. Sir Gareth Southgate dövründə iki dəfə ardıcıl Avropa çempionatının finalına gedən komandaların bir parçası olub. Həmişə də iddia edib ki, bu nəslin böyük turnir qazanmaq potensialı var.

İndi isə sual dəyişib: bu dəfə nə fərqlidir?

BBC Sport-a danışarkən təcrübəli qapıçı cavabı çox uzatmadı. O, bu komandanın içində yenilənmiş bir ruh gördüyünü dedi:

“İnanc, birlik. Əvvəllər də bunlar var idi, amma indi baş məşqçinin bizə inamı başqa səviyyədədir”.

Söhbət təkcə taktiki yeniliklərdən getmir. Pickford-un təsvir etdiyi Tuchel, daha çox komandaya döyüş ruhu yükləyən bir lider obrazıdır. Onun dediyinə görə, məşqçinin komanda ilə keçirdiyi iclaslar sıradan brifinq deyil, sanki matça yox, səngərə çıxış üçün son hazırlıq kimidir:

“Məşqçinin bizimlə keçirdiyi iclaslar elədir ki, özünü müharibəyə hazır hiss edirsən. Sənə o inamı aşılayır. Fərqli taktiki iclaslar olur və sən içində ‘bəli, bu artıq getmə vaxtıdır’ deyirsən”.

Qapıçı bir şeyi də vurğuladı: bu heyət təsadüfi seçilməyib. Hamı eyni hədəfə kilidlənib, hamı karyerasının yaxşı bir anında bu turnirə gəlib. Bu da paltardəhlizində tonunu tapmış bir komanda mənzərəsi yaradır.

Zəka oyunu: psixoloqla işləyən qapıçı

Pickford-un fərdi hazırlığı da diqqət çəkir. O, meydandakı partlayışa hazır olmaq üçün meydandan kənarda sakit, sistemli bir iş aparır. Psixoloqla əməkdaşlıq etməsi artıq onun üçün normaya çevrilib.

ITV Sport-a danışarkən bunu gizlətmədi, əksinə, bir üstünlük kimi təqdim etdi:

“Çox böyük bir inkişaf üzərində işləyirəm və özümün ən yaxşı versiyası olmağa çalışıram. Birlikdə müəyyən hədəflərimiz var, bu da məni haraya aparacağını görməyə yönəlib. Hara qədər gedə biləcəyimi bilirik və buna inanmaq, özüm olmaq məsələsidir”.

Bu cür yanaşma təsadüfi deyil. Dünya çempionatının 1/16 finalında bir səhv, bir anlıq boşluq taleyə çevrilə bilər. Pickford isə oyunun ən ağır dəqiqələrində, xüsusən də penaltilər ssenarisində, İngiltərənin əsas silahlarından biri sayılır.

DR Congo sınağı: 90 dəqiqəyə hesabı bağlamaq istəyi

İngiltərənin növbəti rəqibi DR Congo, Özbəkistan üzərində qazanılan qələbə ilə ən yaxşı üçüncü yerlərdən biri kimi mərhələ adlayıb. Kağız üzərində favorit İngiltərədir, amma turnirin bu hissəsində kağız tez-tez cırılır.

Pickford isə ssenarini aydın görür: penaltilərə qədər getmək istəmirlər.

“Oyunu 90 dəqiqədə qazanmaq istəyirik, amma komanda kimi, qrup kimi, İngiltərə kimi qələbə üçün nə lazımdırsa etməyə hazır olacağıq”, – deyə ITV-yə açıqlamasında bildirdi.

Onun sözlərində bir ehtiyat plan da açıq görünür. Əgər oyun uzanarsa, bu komanda qorxmur:

“Əgər penaltilərə, əlavə vaxta gedərsə, bizdə bunu həll edəcək keyfiyyət var, ehtiyatdan meydana çıxacaq futbolçularımız var, birliyimiz çox yüksək səviyyədədir və biz bura məhz bunu etmək üçün gəlmişik”.

Rəqibə hörmət, öz gücünə inam

Pickford, DR Congo haqqında danışarkən nə rəqibi kiçiltməyə çalışdı, nə də təhlükəni gizlətdi. Afrika futbolunun bu turnirdə geniş təmsil olunduğunu xatırladıb, qarşıdakı oyunun fiziki və emosional tempinə işarə etdi:

“Biz bura işimizi görməyə gəlmişik. Congo-nun çətin rəqib olduğunu bilirik, Afrikadan nə qədər komandanın növbəti mərhələyə yüksəldiyini görürük. Onlar qürurlu millətdir, gətirəcəkləri hər şeyə hazır olmalıyıq – amma məsələ təkcə onların nə gətirəcəyi deyil, bizim qrup kimi nə gətirəcəyimizdədir və biz onların üstünə gedəcəyik”.

Bu cümlə, əslində, bütün düşərgənin ovqatını açır. İngiltərə nəhayət özündən qorxmayan, meydanda dominant olmaq istəyən bir komanda təsviri verir. Tuchel-in “müharibə iclasları”, Pickford-un psixoloji hazırlığı, paltardəhlizindəki birləşmiş hədəf – hamısı indi bir oyunda sınağa çıxacaq.

Sual sadədir: bu dəfə o “müharibə” 1966-dan bəri gözlənilən kuboka aparan yürüşün başlanğıcı olacaq, yoxsa daha bir yarımçıq hekayə kimi yadda qalacaq?