2026/27 mövsümündə Premyer Liqa: Pep-siz yeni dövrə
2026/27-ci illər mövsümü bu həftəsonu başlayır və ab-hava artıq dəyişib. Uzun illərdir eyni simaları görməyə öyrəşən liqa indi tam başqa səhnə qurur: Chelsea, Liverpool və Manchester City – ənənəvi “top 6”ın üçü – eyni yayda yeni baş məşqçi ilə yola çıxır. Hərəsinin də futbola baxışı fərqli, amma ortaq cizgi aydındır: yüksək pressinq, oyuna nəzarət, meydanda rəqibi boğmaq istəyi. Bu mövsüm sadəcə yarış deyil, taktiki laboratoriya vəd edir.
Pep dövrü bitdi – boşalan taxt kimə qalacaq?
Dəqiq on il əvvəl, 2016/17 mövsümündə Premyer Liqa eyni dərəcədə səs-küylü məşqçi dalğası yaşamışdı. Pep Guardiola Manchester City-yə, Jose Mourinho Manchester United-ə, Antonio Conte isə Chelsea-yə gəlmişdi. O vaxt başlayan dövr indi rəsmən bağlanır.
Guardiola artıq burada deyil. On il əvvəl City-yə gələn ispaniyalı bu müddətdə liqanı faktiki olaraq yenidən yazdı: 10 mövsümdə 6 çempionluq, 60 faiz qələbə faizi, 2021–2024 aralığında dörd ardıcıl titul – Premyer Liqa tarixində görünməmiş seriya. Rəqib azarkeşlər illərlə “bu adam nə vaxt gedəcək?” deyə gözləyirdi. Artıq cavab var. Taxt boşdur.
Bu boşluq isə bir klub üçün deyil, bütöv “top 6” üçün siqnaldır: indi kim irəli atılacaq, kim yeni hegemonluq qurmağa cəhd edəcək?
Arsenal – ən hazır komanda, ən böyük hədəf
Hazırkı mənzərədə favorit aydındır. Mikel Arteta-nın Arsenal-ı. Keçən mövsümün çempionu, həm heyət, həm də taktiki baxımdan ən oturuşmuş komanda. Digərləri yenidən qurulur, yeni məşqçi ideyalarını hələ meydanda bərkidə bilməyib, Arsenal isə artıq sistem komandasıdır.
Mövsümöncəsi ilk ciddi siqnal da gəldi. Community Shield-də Enzo Maresca-nın Manchester City-si 3:0 hesabı ilə, demək olar ki, “ikinci sürətə” belə keçməyən Arsenal qarşısında aciz qaldı. London klubu nə qədər rahat göründüsə, rəqib bir o qədər “yenidən başlama” modunda idi. Bu, rəqiblərə xəbərdarlıq idi: çempion tacını asanlıqla əlindən vermək niyyətində deyil.
Ancaq hər şey bu qədər sadə olmayacaq. 2026 Dünya Çempionatı təqvimi alt-üst etdi, futbolçuların bədənini də, beynini də sıxdı. Mövsümə Saliba və Timber olmadan başlayan Arsenal üçün ilk günlərdən zədələr siqnal verir. Turnirdən qayıdanların yüklənməsi, qısa istirahət, sıx qrafik – dərin heyət tələb edir. Arteta-nın ehtiyat skamyası hər zamankından çox sınanacaq.
Burada başqa bir sual da ortaya çıxır: prioritet nə olacaq? Keçən mövsüm UEFA Champions League finalında PSG-yə penaltilərdə uduzan Arsenal üçün Avropa artıq təkcə xəyal yox, yarımçıq qalmış missiyadır. Arteta bu dəfə Avropanı önə çəkə bilərmi? İlk dəfə tarixində Avropa çempionu olmaq şansı göz qırpır. Premyer Liqa titulunu qorumaqla yanaşı, bu yükü daşımaq – məhz burda çətinlik başlayır.
Chelsea və Tottenham – Avropasız gizli üstünlük
Bu arada Londonun digər iki klubu səhnəyə fərqli yolla çıxır. Xabi Alonso (Chelsea) və Roberto De Zerbi (Tottenham) üçün bir ortaq cəhət var: Avropa oyunu yoxdur. Və bu, bir çox rəqib üçün ədalətsiz görünə bilər.
Həftənin ortasında səyahət yox, bərpa üçün əlavə günlər, məşq meydançasında daha çox vaxt, ideyanı oyunçunun beyninə və ayağına yeritmək üçün ideal şərait. Alonso və De Zerbi kimi prinsipial, fəlsəfi məşqçilər üçün bu, hədiyyə kimidir. Layihələrini sürətləndirmək üçün ən yaxşı mühit.
Chelsea-nin vəziyyəti xüsusilə tanış səslənir. Klubun son liqa titulu – yenə 2016/17 mövsümü, yenə yeni baş məşqçi, yenə əvvəlki mövsümdə 10-cu yer, yenə Avropa olmadan təmiz təqvim. O vaxt Antonio Conte bu şəraiti maksimum dərəcədə dəyərləndirdi və çempionluq gəldi. İndi Xabi Alonso eyni start nöqtəsində dayanır. London klubu bu ssenarini artıq bir dəfə oynayıb. Ulduzlar yenidən eyni cür düzülə bilərmi?
Tottenham üçün də bu, nadir şansdır. De Zerbi-nin ideyaları yüksək intensivlik, strukturlaşdırılmış hücumlar, aqressiv pressinq üzərində qurulub. Həftədə bir matçla bu mexanizmi cilalamaq çox daha asandır. “Top 6” içində yorğunluq yığılarkən, bu iki London klubunun təravətli qalması mövsümün gizli hekayələrindən birinə çevrilə bilər.
Liqa dəyişir: birbaşa futbol, insan-oriyentirli pressinq, “ölümcül” standartlar
Məşqçi dəyişiklikləri çox danışılır, amma 2025/26 mövsümünün özü də Premyer Liqanı taktiki olaraq başqa mərhələyə atdı. Ötən il bir neçə açıq trend meydanı ələ keçirdi.
Ən birincisi – daha birbaşa futbol. Komandalar artıq ilk pressinq fazasını mütləq qısa ötürmələrlə qırmaqda israr etmirdi. Qapıçıdan uzun zərbələr, daha çox hava mübarizəsi, topa sahib olmaqdan çox ərazi qazanmağa yönəlmiş hücumlar. Sanki liqa “gözəl pas” romantikasından “səmərəli top” realizminə keçdi.
Səbəblərdən biri də insan-oriyentirli pressinqin kəskin artması idi. Rəqib oyunçulara bir-bir “yapışan” sistemlər o qədər aqressivləşdi ki, qapıçıdan qısa başlayıb arxadan oyun qurmaq çox vaxt riskə çevrildi. Komandalar sadəcə pressinqin üstünə “uzun top”la çıxmağı seçdilər. Nəticə? Topa sahib olma faizləri aşağı düşdü, amma effektivlik artdı. Orta hesabla hər oyunda tamamlanan ötürmələrin sayı təxminən 713-ə enmişdi – bu, 2024/25-lə müqayisədə 4,68%, iki mövsüm əvvəlki rekordla müqayisədə isə 8,59% azalma deməkdir.
Bu dəyişiklik ənənəvi mərkəz hücumçusunu yenidən səhnənin mərkəzinə qaytardı. Haaland hələ də ölçü vahidi olaraq qalır, amma liqa Igor Thiago, Calvert-Lewin, Welbeck kimi daha klassik “9 nömrə”lərin də güclü mövsümlərinə şahid oldu. Söhbət təkcə qollardan getmir. Onlar həm də qapıçıların uzun ötürmələri üçün hava hədəfi, mərkəz müdafiəçilərini “mıxlayan” fiziki güc, cərimə meydançasının içini dolduran fiqur və standart vəziyyətlərdə əsas silah kimi önə çıxdılar.
Mövsümün müəyyən mərhələsində başla vurulan qolların nisbəti tarixə düşmək üzrə idi: 11 turdan sonra qolların 21,3 faizi baş zərbələrindən gəlirdi. Bir mövsüm əvvəl bu rəqəm 15,6 faiz idi. Cərimə meydançasına asılan hər top real təhlükəyə çevrilmişdi.
Standart vəziyyətlər – sadəcə “restart” yox, planlı hücum
Digər böyük xətt isə standart vəziyyətlərin dəyərinin kəskin artması oldu. Künc zərbələri, cərimə zərbələri, uzaq məsafədən autlar, rəqib yarımmeydanında dərin atışlar – hamısı artıq sanki öncədən dizayn olunmuş hücum fazaları kimi işlənirdi.
Xüsusən də uzun autlar diqqət çəkdi. Statistikaya görə, 2024/25 mövsümündə uzun autlardan sonra 14 qol vurulmuşdu – bu, Premyer Liqa tarixində rekord idi və 2025/26-da bu silaha marağı daha da artırdı. Yeni mövsümün əvvəlində komandalar orta hesabla hər oyunda rəqib cərimə meydançasına 3,03 uzun aut göndərirdi. Bu, əvvəlki on ilin ən yüksək göstəricisinin təxminən ikiqatı idi.
Yəni topun meydandan çıxması artıq fasilə yox, fürsət sayılır. Müdafiəçilər üçünsə bu, bitib-tükənməyən hava mübarizələri və ikinci toplar deməkdir.
Növbəti taktiki döyüş: cavab tapmaq savaşı
İndi əsas sual budur: bu tendensiyalar 2026/27 mövsümündə də hökmran qalacaq, yoxsa yeni nəsil məşqçilər buna qarşı dərman tapacaq?
Əgər ötən mövsümü birbaşa futbol, insan-oriyentirli pressinq və standart vəziyyətlərin gücü müəyyənləşdirdisə, qarşıdakı dövrü bu problemləri ilk həll edənlər yazacaq. Pep Guardiola artıq texniki zonada deyil. Onun yerini Xabi Alonso, Andoni Iraola, Enzo Maresca kimi yeni nəsil, cəsarətli məşqçilər tutur. Hərəsi öz fəlsəfəsini liqaya damğalamağa hazırlaşır.
Bu mövsüm təkcə çempionun kim olacağını deyil, Premyer Liqanın növbəti taktiki erasının necə görünəcəyini müəyyən edə bilər. Və sual indi budur: bu yeni xəritədə zirvəni kim ələ keçirəcək?
