2026/27 Premyer Liqa: Yeni Məşqçilərlə Yeni Dönəm
2026/27 Premyer Liqa mövsümü bu həftəsonu başlayır və tribunadan tutmuş divan azarkeşinə qədər hamı eyni sualı verir: bu dəfə hakimiyyəti kim ələ alacaq? Üç ənənəvi nəhəng – Chelsea, Liverpool və Manchester City – hamısı yeni baş məşqçilərlə starta çıxır. Üçü də fərqli düşüncəli, amma eyni iddialı: yüksək press, oyuna nəzarət, rəqibi meydançada boğmaq. Kağız üzərində bu mövsüm sırf taktiki baxımdan şou vəd edir.
Guardiola dövrünün qapanan qapısı
Bu yay Premyer Liqada bir dövr rəsmi olaraq bitdi. Pep Guardiola artıq burda deyil. Düz 10 il əvvəl Manchester City sükanına keçən ispan bu müddətdə liqanı demək olar ki, öz şəxsi laboratoriyasına çevirdi: 10 mövsümdən 6-sında çempionluq, təxminən 60 faizlik qələbə faizi, 2021–2024 arasında isə ardıcıl dörd titul. Belə hegemonluğun sonunda rəqiblərin onun gedişinə sevinməməsi mümkün deyil.
Guardiola-nın ayrılığı zirvədə böyük boşluq açır. İllərdir çempionluq yarışına “City-ni necə keçmək olar?” prizmasından baxılırdı. İndi isə sual dəyişir: “Bu hakimiyyətdən kim yararlanacaq?”
Arsenal favorit rolunda, amma xətasız deyil
Cavabın ilk variantı aydındır: Mikel Arteta-nın Arsenal-ı. Keçən mövsümün çempionu, ən oturuşmuş heyət, ən stabil oyun modeli. Rəqiblər yeni məşqçilər, yeni ideyalar, yeni sistemlərlə məşğul olduğu halda, Arsenal artıq hazır məhsula bənzəyir.
Maresca-nın Manchester City-sinə qarşı 3:0 hesablı Community Shield qələbəsi də bu obrazı gücləndirdi. Arsenal sanki tam gücünə belə qalxmadı, amma yenə də keçən mövsümün ikincisini asanlıqla yola saldı. Mesaj aydındır: titul təsadüf deyildi.
Amma kölgədə qalan risklər də var. 2026 Dünya Çempionatının təsiri hələ tam hiss olunmayıb. William Saliba və Jurrien Timber artıq mövsümün startını buraxır, bir çox aparıcı futbolçu isə turnirdən yorğun qayıdıb. Uzun marafonda heyət dərinliyi Arsenalı sıxışdıra bilər.
Bir də var Çempionlar Liqası faktoru. Keçən mövsüm finalda PSG-yə penaltilərdə uduzulan o ağrılı gecə hələ də yaddaşdadır. Arteta üçün bu turnir indi təkcə hədəf deyil, bir növ şəxsi hesabdır. Mövsüm uzandıqca prioritetlərin Avropaya tərəf sürüşməsi liqadakı ritmi poza bilər. Arsenal ilk dəfə tarixində Avropa çempionu olmaq şansını görürsə, risk etməyə də hazır olacaq.
Avropasız London: Chelsea və Tottenham üçün gizli üstünlük
Londonun digər iki nəhəngi isə başqa cür üstünlüyə güvənir. Chelsea-də Xabi Alonso, Tottenham-da Roberto De Zerbi – hər ikisi ideyaya, sistemə, məşq meydançasında detala saatlarla vaxt ayıran məşqçilər. Onları birləşdirən başqa bir xətt də var: Avropa oyunu yoxdur.
Həftəarası səfərlər, ağır uçuşlar, rotasiya dilemması – bunların heç biri Chelsea və Tottenham üçün gündəmdə olmayacaq. Bu isə məşqçilərə sistemlərini daha sürətli oturtmaq imkanı verir. Premyer Liqada belə “təmiz” təqvim bəzən ən bahalı transferdən də dəyərli olur.
Chelsea üçün bu ssenari tanışdır. Klubun son liqa çempionluğu 2016/17 mövsümünə, Antonio Conte-nin ilk ilinə təsadüf edir. O zaman da komanda əvvəlki mövsümü 10-cu pillədə bitirmiş, Avropa yarışlarından kənarda qalmışdı. Növbəti mövsümdə isə həmin “boş” həftələr çempionluğa çevrildi. İndi Xabi Alonso eyni start nöqtəsindən yola çıxır: yenə 10-cu yer, yenə Avropasız təqvim, yenə yeni ideya. Tarix təkrarlana bilərmi? Chelsea azarkeşləri buna inanmaq üçün kifayət qədər dəlil görür.
Liqa yeni taktiki dövrə girir
Məşqçi dəyişiklikləri səs-küy yaradır, amma Premyer Liqada baş verənlər təkcə kənardakı fiqurlarla məhdudlaşmır. Ötən mövsüm – 2025/26 – özü bir siqnal idi: liqa taktiki olaraq yeni dövrə girir.
Üç əsas xətt ön plana çıxdı: daha birbaşa futbol, standart vəziyyətlərin hegemonluğu və adam-əleyhinə pressinq. Komandalar topa sahib olma romantikasını bir kənara qoyub, effektivliyə yönəldi. Qapı tirələrindən daha çox uzun zərbələr, müdafiə arxasına atılan toplar, hava mübarizələri, ərazi qazanmaq üçün topu rəqibə verməyə razı olan məşqçilər gördük.
Adam-əleyhinə pressinq o qədər aqressiv həddə çatdı ki, qapıçıdan qısa ötürmə ilə oyuna başlamaq bəzən intihar kimi görünürdü. Bir çox komanda sadəcə bu pressi “atlamağı” seçdi – uzun ötürmə, ikinci top, hava dueli. Rəqəmlər də bunu təsdiqləyirdi: orta hesabla hər oyunda tamamlanan ötürmələrin sayı təxminən 713-ə düşmüşdü; bu, 2024/25-lə müqayisədə 4,68%, iki mövsüm əvvəlki rekordla müqayisədə isə 8,59% azalma deməkdir.
“9 nömrə” yenidən səhnədə
Bu tendensiyanın ən böyük faydaçısı klassik mərkəz hücumçuları oldu. Erling Haaland standart olaraq ölçü vahidi rolunu oynamağa davam etdi, amma tək deyildi. Igor Thiago, Dominic Calvert-Lewin, Danny Welbeck kimi daha ənənəvi “9 nömrə”lər də ön plana çıxdı.
Söhbət təkcə qollardan getmir. Bu tip hücumçular uzun toplar üçün hədəf nöqtəsi, mərkəz müdafiəçilərini özündə saxlayan dirək, cərimə meydançasında daimi təhdid və standart vəziyyətlərdə silah rolunu oynayırdı. Bir ara liqa tarixində ən yüksək faizli başla vurulan qollar kursuna girmişdi: 11-ci turdan sonra qolların 21,3 faizi baş zərbəsindən sonra gəlirdi, əvvəlki mövsümdə bu göstərici 15,6 faiz idi.
Standartlar: küncdən, avutdan, hər yerdən zərbə
Digər böyük cəbhə standart vəziyyətlər idi. Künc zərbəsi, cərimə zərbəsi, uzaqdan avut, dərin atış – hamısı sadəcə oyunu bərpa forması yox, əvvəlcədən dizayn olunmuş hücum mərhələsi kimi işlənməyə başladı.
Xüsusilə uzun avutlar diqqət çəkdi. Opta-nın məlumatına görə, 2024/25 mövsümündə uzun avotlardan sonra 14 qol vurulmuşdu – bu, rekord göstərici idi və 2025/26-da komandaları bu silaha daha çox sarılmağa sövq etdi. Mövsümün əvvəlində Premyer Liqa klubları rəqib cərimə meydançasına hər oyuna orta hesabla 3,03 uzun avot atırdı. Bu, əvvəlki onilliyin ən yüksək göstəricisinin demək olar ki, ikiqatı idi.
Növbəti sual: buna cavab tapılacaqmı?
İndi əsas məsələ bu tendensiyaların davam edib-etməməsi deyil. Onlar artıq liqanın reallığıdır. Sual başqadır: yeni nəsil məşqçilər buna necə cavab verəcək?
Əgər ötən mövsümü birbaşa futbol, adam-əleyhinə press və standartların gücü müəyyənləşdiribsə, indi növbəti taktiki döyüş bu silahları zərərsizləşdirmək üstündə gedəcək. Qısa oyunu bərpa etmək üçün yeni həllər tapılacaqmı? Müdafiə xətti bu qədər uzun topa necə uyğunlaşacaq? Standart ustalarına qarşı hansı müdafiə modelləri ortaya çıxacaq?
Guardiola artıq bu suallara kənardan baxacaq. Onun yerini isə Alonso, Iraola, Maresca kimi yeni nəsil məşqçilər tutur. 2026/27 mövsümü təkcə çempionluğun kimə qismət olacağını deyil, Premyer Liqanın növbəti taktiki erası nəyə bənzəyəcəyini də müəyyənləşdirə bilər.
Bu eraya möhür vuran komanda kim olacaq?
