Premyer Liqada vida günü: böyük adlar, ağır sonlar

Bazar günü İngiltərə futbolunun xəritəsində bir neçə ünvan üçün epoxa bağlandı. Eyni gündə həm ulduz futbolçular, həm də məşqçilər öz klubları ilə vidalaşdı, tribunalarda alqış səsi ilə kədər bir-birinə qarışdı.

Pep Guardiola, John Stones və Bernardo Silva artıq Manchester City formasını geyinməyəcək. Liverpool üçün illərin simvoluna çevrilmiş Mohamed Salah və Andy Robertson da eyni yola çıxır. İllərdir meydanın mərkəzində ağırlığını göstərən Manchester United yarımmüdafiəçisi Casemiro, eləcə də Newcastle müdafiəçisi Kieran Trippier də yayda yeni ünvanlara yollanmaq üçün son dəfə azarkeşlərin qarşısına çıxdı.

Texniki zonada da mənzərə fərqli deyildi. Andoni Iraola Bournemouth-u klub tarixində ilk dəfə Avrokuboklara daşıdığı mövsümü eyni zamanda vida matçı ilə tamamladı. Onun rəhbərliyi altında gələn bu tarixi uğur, son fitlə birlikdə həm də bir dövrün bağlanması demək idi. Marco Silva üçün də bu həftəsonu Fulham karyerasının son oyunu ola bilərdi; tribunadakı baxışlar bunu hiss etdirirdi.

Londonun digər üzü: West Ham qazanır, amma düşür

West Ham – Leeds 3:0

Paytaxtın başqa bir küncündə, London Stadium-da isə tamam başqa hisslər hökm sürürdü. West Ham 14 illik Premyer Liqa həyatına qalibiyyətlə, amma ağır zərbə ilə vida etdi.

Hesab aydın idi: “Çəkiclilər” yaşamaq üçün yalnız öz oyunlarını udmaqla kifayətlənmirdilər, eyni zamanda Tottenham-ın Everton-a uduzmasına ümid bağlamışdılar. Yəni taleləri qismən öz əllərində, qismən də şəhərin digər tərəfindəki matçın hesabında gizlənmişdi.

İlk hissə bu ümidləri boğurmuş kimi görünürdü. Qızmar hava, meydandakı ləng ritm, tribunadakı gərgin gözlənti. West Ham oyuna ağırlıq qoya bilmirdi, hücumlar kəsik-kəsik, ritmsiz gəlirdi. Üstəlik, xəbərlər də ürəkaçan deyildi – Tottenham artıq Everton qarşısında hesabı açmışdı. London Stadium-da hər ötürmə, hər itki sanki bir az da nəfəs daraldırdı.

Təzyiq nəhayət 67-ci dəqiqədə nəticə verdi. Standart vəziyyət, künc zərbəsinin arxasına keçən Jarrod Bowen, uzaq dirəyə asılan top və orada boş qalmayan Taty Castellano. Onun baş zərbəsi toru silkələyəndə tribunalar bir anlıq hər şeyi unutdu – həm düşmə zonasını, həm də digər stadiondakı hesabı. Bu, çoxdan gözlənilən partlayış idi.

Qol oyunun ritmini tam dəyişdi. West Ham nəhayət özünə gəldi, topa daha aqressiv basdı, hücumda cəsarət qazandı. 79-cu dəqiqədə Bowen bu dəfə epizodun sonunu özü yazdı. Cərimə meydançasına daxil oldu, iti bucaqdan uzaq küncü nişan aldı və topu dirəyin dibinə yerləşdirdi. Ustad toxunuş, ağır günün içində nadir keyfiyyət anı.

Artıq stadionda hiss edilən tək sual var idi: “Bəs Tottenham?” Meydanda isə iş davam edirdi. Əlavə vaxtda oyuna son nöqtəni Callum Wilson qoydu. Dəyişiklikdən sonra meydana daxil olan hücumçu hesabı 3:0 etdi və nəticəni rəqəmlərdə ideal göstərdi. Kağız üzərində West Ham öz missiyasını yerinə yetirmişdi.

Amma ümidlər Londonun başqa küncündə boğuldu. Everton geri dönüş edə bilmədi, Roberto De Zerbi-nin komandası üstünlüyünü qorudu və Premyer Liqadakı yerini saxladı. Tottenham qalib gəldi, West Ham isə üç cavabsız qolla qazandığı günün axırında yenə də eyni həqiqətlə üz-üzə qaldı: düşmə qaçılmaz idi.

Bu nəticə ilə “çəkiçilər” 2011–12 mövsümündən bəri ilk dəfə Çempionşipə qayıdır. Klub üçün təkcə idman yox, emosional zəlzələ. London Stadium-da son fitdən sonra alqışlar uzun çəkdi – bəziləri etiraz, bəziləri minnətdarlıq, çoxu isə sadəcə ağır vidanın səsi idi.

2025/26 mövsümünə pərdə: yaddaşlara həkk olunanlar və itirilən illüziyalar

Beləcə, 2025/26 Premyer Liqa mövsümü kitabını bağladı. Bəziləri üçün bu, illər sonra belə xatırlanacaq, bəziləri üçün isə unudulmaq istənən bir kampaniya oldu.

Arsenal və Sunderland azarkeşləri üçün bu il xüsusi yadda qaldı. Tarixi nəticələr, böyük hədəflər, emosional zirvələr – tribunalar bu mövsümü uzun müddət danışacaq. Uğur hekayələri bəzən kubokdan, bəzən də gözləntiləri aşan oyundan yazılır; hər iki klub bu il öz sətirini əlavə etdi.

Digər tərəfdə isə tamam başqa mənzərə var idi. Wolves, Burnley, West Ham, Liverpool və Chelsea üçün mövsüm sanki heç vaxt tam başlamadı. Ritm tapılmadı, oyun kimliyi formalaşmadı, böyük adlar böyük təsir göstərmədi. Nəticə: dərin məyusluq, dəyişiklik tələbi və yayda ciddi qərarların qaçılmazlığı.

İndi isə diqqətlər artıq növbəti fəsilə yönəlir. 2026/27 mövsümü nə gətirəcək? Yenidənqurma, gəncləşmə, yoxsa daha bir riskli bahalı transfer dalğası? Bircə şey dəqiqdir: yeni mövsümün startına cəmi 89 gün qalıb və bu 89 gün bir çox klub üçün illər qədər uzun keçəcək.