PSG Arsenal-ə meydan oxuyur: Luis Enrique-nin final çağırışı

Paris artıq öz işini gördü. İndi növbə Londona keçir.

Paris Saint-Germain, Münhendə alınan nəzarətli, soyuqqanlı bərabərlikdən sonra ardıcıl ikinci dəfə Çempionlar Liqasının finalına yürüdü və 30 mayda Budapeştdə Arsenal-lə qarşılaşacaq möhtəşəm finalı rəsmiləşdirdi. Keçən mövsüm “qitənin tacını” ilk dəfə qazanan parislilər indi tarixin qapısını ikinci dəfə döyür.

“Mən haqlı idim”

Allianz Arena tunelində Luis Enrique-nin səsi bir az yorğun, amma qəti idi. İspan mütəxəssis, tənqidçilərə illərdir alışıb, amma bu dəfə tonunda açıq bir hesablaşma vardı.

“Finalı uda bilərikmi? Bəli,” – deyə o, Bayern-lə bərabərlikdən sonra bildirib. – “Qrup mərhələsindən sonra nə dediyimi xatırlayırsınız? Demişdim ki, bizdən daha yaxşı komanda görmürəm. Tənqidçilər deyirdi ki, bəlkə PSG elə də güclü deyil, amma mən haqlı idim.”

PSG keçən mövsüm finalda Inter Milan-ı 5:0 hesabı ilə darmadağın edərək ilk Çempionlar Liqası kubokunu qaldırmışdı. İndi isə Luis Enrique-nin komandası modern dövrdə kuboku ardıcıl iki dəfə qazanan cəmi ikinci klub olmağa çalışır. Birincinin adı məlumdur – Real Madrid, 2016–2018 aralığındakı məşhur “üçlük”.

Enrique bunu təsadüf kimi yox, davamlılığın sübutu kimi təqdim edir: “Son üç ildə göstərdik ki, istənilən rəqibə qarşı oynamağa hazırıq. Bu, güvənə biləcəyiniz komandadır, çünki həmişə döyüşürük.”

Münhendə hesablı risk, Budapeştə açılan qapı

Parisə qayıdan bileti əslində bir həftə əvvəl yazılan çılğın ssenari təmin etmişdi. Fransada 6:5-lik hesabla bitən ilk oyun Avropa baharının ən vəhşi gecələrindən biri oldu. Münhendə isə başqa ritm vardı: daha ölçülü, daha soyuq, amma eyni dərəcədə gərgin.

Ousmane Dembele, Allianz Arenada saat əqrəbi hələ 3-cü dəqiqəni göstərərkən PSG-yə iki top fərqli ümumi üstünlük qazandıran qolu vurdu və Bayern-i dağ kimi çətin vəzifə qarşısında qoydu. Alman nəhəngi hücum etdi, təzyiq qurdu, stadiona xas olan dalğalarla Paris müdafiəsini silkələdi, amma Luis Enrique-nin komandası sınaqdan keçmiş çempion kimi dözdü.

Harry Kane-in əlavə olunmuş dəqiqələrin dördüncüsündə vurduğu qol yalnız hesabı bərabərləşdirdi, emosiyanı alovlandırdı, amma hekayəni dəyişmək üçün gec idi. PSG final biletini artıq cibinə qoymuşdu.

Enrique bu gedişi “azarkeşlərə hədiyyə” adlandırdı. Münhendəki səfər tribunalarında rəngbərəng bayraqlar yelləndi, amma parislilər yaxşı bilirdi: əsl bayram, əgər hər şey plan üzrə getsə, Budapeştdə olacaq.

Arsenal – başqa cür hekayə

İndi qarşıda tam fərqli rəqib dayanır. Arsenal. Mikel Arteta-nın illərlə qurduğu, bəzən ağrı, bəzən həyəcan, tez-tez də şübhə içində formalaşan layihə.

London klubu, Atletico Madrid üzərində alınan qazanılmış, ağır zəfərlə 20 ildən sonra ilk dəfə Çempionlar Liqasının finalına yüksəldi. Emirates-də Bukayo Saka-nın vurduğu qol, 2:1-lik ümumi hesab, doqquzuncu “quru oyun” və final fitində havaya qalxan yumruqlar – bu komandanın necə dəyişdiyini göstərən ən aydın şəkil idi.

Arteta özü də bu gecəyə instinktiv yanaşdı. O, Atletico ilə cavab matçında, həftəsonu Fulham üzərində qələbə qazanan eyni “on birliyi” meydana buraxdığını etiraf etdi və bunu “içindən gələn səsə” bağladı. Risk aldı, amma qazandı. Arsenal indi həm Premyer Liqa titulunu, həm də Avropanın ən böyük kubokunu eyni mövsümdə qazanmaq şansına malikdir.

Bu uğurun miqyası ölkə daxilində də hiss olundu. Virgin Media O2 şəbəkəsində Atletico ilə yarımfinal görüşü zamanı internet trafiki adi çərşənbə axşamı axşamına nisbətən 17 faiz artdı və şirkət tarixində rekord göstərici qeydə alındı. Liverpool – Real Madrid oyununda vurulan əvvəlki rekord da geridə qaldı. Arsenal sadəcə meydanda deyil, ekranların qarşısında da ölkəni öz orbitinə almışdı.

Enrique-nin çağırışı: “Arsenal ən yaxşılar arasındadır, amma…”

Luis Enrique rəqibini kiçiltmir, amma öz komandasına inamını da gizlətmir. Onun fikrincə, bu final Avropanın iki ən formda komandasının toqquşması olacaq.

“Bayern bizim səviyyəmizdədir, Arsenal isə bu mövsümün ən yaxşı komandalarından biri olub,” – deyə o bildirib. – “Möhtəşəm il keçiriblər və hələ də Premyer Liqa uğrunda mübarizə aparırlar. Onlar finaldadır, amma mən öz komandama inanıram və bunu vurğulamaq vacibdir.”

Bu, sadəcə taktiki qarşıdurma deyil. Bir tərəfdə Qətər sərmayəsi ilə qurulmuş, Liqa 1-də rəqiblərini illərlə tapdalayaraq, indi Avropada hegemonluq iddiası edən PSG. Digər tərəfdə isə özünü yenidən kəşf edən, daxildən inşa olunan, struktur və ideyaya söykənən Arsenal.

Miguel Delaney-nin qeyd etdiyi kimi, bu qarşılaşma təkcə “ulduz hücum”la “kollektiv struktur”un dueli deyil; həm də yarışmanın ruhu, dövlətə məxsus klubun ardıcıl ikinci dəfə kuboku qazanmasının doğuracağı sualların fonunda oynanacaq finaldır. PSG, Real Madrid-dən sonra Çempionlar Liqası erasında kuboku müdafiə edən ilk klub olmaqla yanaşı, bunu edən ilk dövlət layihəsi kimi tarixə düşə bilər. Bu, təkcə idman deyil, simvolik hadisədir.

Kvaratsxeliya və “mövsümün ən çətin oyunu”

PSG paltardəyişmə otağında sevinc səsləri yüksələndə, komandanın cinah ulduzlarından Khvicha Kvaratskhelia hadisəni bir cümlə ilə xülasə etdi: “Çox xoşbəxtəm ki, finaldayıq. Bilirik ki, Arsenal-a qarşı çox çətin olacaq. Bayern hazırda ən yaxşı komandalarından biridir. Bu, mövsümün ən çətin oyunu idi. Göstərdik ki, bu səviyyədə oynaya bilərik. Bu nişan üçün hər şeyimi verəcəyəm.”

Bu sözlər həm də PSQ-nin özünü necə gördüyünü göstərir: çempion, amma hələ doymayan; qalib, amma hələ sübut etmək istəyən.

Qayda, qəzəb və “toxunulmaz” qol epizodu

Münhendəki gecə yalnız qollarla yox, qayda kitabına düşəcək epizodla da yadda qaldı. Bayern, Joao Neves-in cərimə meydançasında topa toxunuşundan sonra qışqıraraq penalti tələb etdi. Top əvvəlcə Vitinha-dan Neves-ə dəydi, qolçuların etirazı isə dərhal yüksəldi.

VAR sakit qaldı. Hakim qərarını dəyişmədi. Qaydaya görə, əgər top komanda yoldaşından qısa məsafədən gəlirsə və bu epizod birbaşa qol və ya açıq qol imkanı ilə nəticələnmirsə, əl ilə oynama sayılmır. Bayern oyunçuları, o cümlədən Harry Kane, bu izaha qəzəblə reaksiya versələr də, qərar qüvvədə qaldı. Münhenin əsəbi, Parisin rahat nəfəsi – final yolunda incə, amma həlledici detallar.

Arsenal tərəfdarlarına səsləniş: Budapeşt planı

Londonda isə artıq başqa bir səsləniş səslənib. Declan Rice, Atletico üzərində qələbədən sonra azarkeşlərə açıq çağırış etdi: Budapeşti qırmızıya boyayın. Onun arzusuna görə, 200 min Arsenal azarkeşi Macarıstan paytaxtına axışmalı, klubun tarixində ilk Çempionlar Liqası kuboku üçün tribunaları ələ keçirməlidir.

Bu, yalnız romantik xəyala bənzəmir. Arsenal, 20 illik fasilədən sonra Avropanın ən böyük səhnəsinə qayıdıb və indi bu fürsəti əldən buraxmaq istəmir. Klubun daxilində də hiss olunur: bu, bir nəslin şansıdır.

Final: sual təkdir

30 mayda Puskas Arena-da iki fərqli futbol fəlsəfəsi, iki müxtəlif layihə, iki iddia toqquşacaq. Bir tərəfdə özünü “turnirin ən yaxşı komandası” elan edən, titulunu qorumaq istəyən PSG. Digər tərəfdə illərin ağrısını, itirilmiş finalları, əldən çıxan çempionluqları bir mövsümdə yumağa hazır olan Arsenal.

Luis Enrique artıq cavabını verib: “Mən komandama inanıram.” Mikel Arteta və Arsenal isə cavablarını Budapeştin işıqları altında verməli olacaqlar.

Sonda meydanda yalnız bir sual qalacaq: Avropanın tacını kim daşımağa daha hazırdır – artıq çempion olan PSG, yoxsa hələ hekayəsini yazmaq istəyən Arsenal?