PSG və Aston Villa: Yeni Dövrün Sınavı
Luis Enrique o gecəni bir cümlə ilə xülasə etmişdi: “Həqiqətən əziyyət çəkirdik. Düşünmürəm ki, bu komanda indiyə qədər bu dərəcədə dominantlıq altında qalıb”.
2025-ci il, 15 aprel. Paris Saint-Germain, Aston Villa-nın gecikmiş qasırğasına tab gətirir, doqquz qolluq cəhənnəmdən sağ çıxır və Champions League yarımfinalına adlayır. Skor tabloya görə, fransızlar irəliləyirdi. Hissə-hissə isə Villa Park-ın ürəyi başqa hekayə danışırdı.
Parisdə başlayan dağ, Birmingemdə az qala aşılırdı
İlk görüşdə ssenari çoxlarının gözlədiyindən fərqli yazılmışdı. Morgan Rogers Parisdə Aston Villa-ya şok üstünlük qazandıranda, qonaq azarkeşlər özlərini xəyal kimi bir anın içində tapdılar. Sevinci Desire Doue-nin sürətli cavabı kəsdi, ancaq Villa-nın qorxmadığı aydın idi.
Sonra səhnəyə Kvicha Kvaratskhelia çıxdı. Turnirin sonradan qalibinə çevriləcək komandanı irəli daşıyan qol, oyunun axarını dəyişdi. Nuno Mendes-in son dəqiqələrdə vurduğu üçüncü qol isə Villa-nın geri dönüş ümidlərini kağız üzərində demək olar ki, məhv etmişdi – 3:1, cavab oyunu öncəsi qalxılması gərəkən dağ artıq bütün əzəməti ilə qarşıda idi.
O dağ Villa Park-da az qala fəth olunurdu.
Cavab görüşündə Achraf Hakimi və yenə Mendes-in erkən qolları hər şeyi “bitmiş iş” kimi göstərirdi. Champions League-ə illər sonra qayıdan Villa üçün bu, acı, amma məntiqli sonluq kimi görünürdü. PSG-nin ulduzlarla dolu, oturuşmuş heyəti qarşısında həm say, həm keyfiyyət baxımından geridə qalan bir komanda təsviri vardı.
Sonra isə oyuna xaos qarışdı.
Youri Tielemans-in istiqaməti dəyişmiş zərbəsi ümid qığılcımını yandırdı. John McGinn-in təkbaşı reydi və bitirici zərbəsi Villa Park-ı ayağa qaldırdı. Ezri Konsa-nın, Marcus Rashford-un sehrindən sonra gələn qolu ümidləri artıq real inama çevirdi.
23 dəqiqəyə üç qol. Onlardan ikisi cəmi iki dəqiqəlik fasilə ilə.
Luis Enrique sonradan etiraf edirdi: “Champions League səviyyəsinə yaraşmayan bir futbol oynayırdıq. Villa-nın hesabı bərabərləşdirmək üçün imkanları var idi. Rəqib risk etməli idi, çünki turnirdən kənarda idilər. Çox böyük intensivliklə hücum edirdilər, üstəlik möhtəşəm azarkeş ordusunun qarşısında. 2:0-da Villa-nı az qala nokauta göndərmişdik. Elə bir nöqtəyə gəldik ki, hər şey çox asan görünməyə başladı, bir az həddindən artıq özünəinam yarandı və bu, Villa-ya fürsət verdi”.
Geri dönüş hekayəsi axıradək yazılmadı. Villa axşamın qalibi oldu, müharibəni isə uduzdu. 3:2-lik qələbə, amma ümumi hesabda 5:4-lük məğlubiyyət. Başlar dik, ürəklərdə isə “daha nə edə bilərdik?” sualı.
Enrique-nin xatırlatdığı o “bərabərlik şansları” isə xüsusilə acı idi. Hər dəlikdən qapıya yol tapmağa çalışan Villa-nı hər dəfə Gianluigi Donnarumma dayandırdı. Sky Sports-un Adam Bate-i onu “Player of the Match” seçəndə heç kim təəccüblənmədi.
İndi isə, 484 gün sonra, həmin iki komanda yenidən üz-üzə gəlir. Amma bu dəfə mənzərə xeyli fərqlidir.
PSG: Avropanın yeni nizamı
Villa-nın onları uçurumun kənarına gətirdiyi həmin gecədən sonra PSG ayaqda qaldı və sürəti daha da artırdı. Yarımfinalda Arsenal süpürüldü, finalda Inter Milan darmadağın edildi. Nəticə: klub tarixinin ilk Champions League kuboku.
Bu qələbə Ousmane Dembele üçün Ballon d’Or-la taclanan mövsümün mərkəz nöqtəsinə çevrildi. Komanda isə ardınca kubokları toplamağa davam etdi: iki liqa çempionluğu, French Cup, bir Super Cup, iki French Super Cup və ötən mövsüm yenidən qazanılan Champions League.
Ən önəmlisi – bu komanda dağılmadı, əksinə, bərkiyib formalaşdı. Dembele, Kvaratskhelia və Doue ön xətdə hücum almazları kimi parlayır. Onların arxasında Fabian Ruiz, Vitinha və Joao Neves-dən ibarət, həm balanslı, həm də ulduz dolu yarımmüdafiə dayanır.
Arxa cəbhədə Hakimi, Marquinhos, Willian Pacho və Mendes xətti, qapıda isə Matvey Safonov. Kağız üzərində bu, artıq yalnız “ulduzlar yığması” deyil, bir-birini yaxşı tanıyan, birlikdə böyümüş, özünü dünyaya sübut etmiş kollektivdir.
Skamyadan oyuna qoşula biləcək Bradley Barcola, Ilya Zabarnyi, Ibrahim Mbaye, Maghnes Akliouche kimi adlar, üstəlik, Parisə geri dönən və indi keçmiş klubuna qarşı oynayacaq Villa kult fiquru Lucas Digne – bütün bunlar PSG-ni ən yaxşı gündə hər rəqib üçün əsl başağrısına çevirir.
Və bu nəhəngə qarşı, Aston Villa yay fəslini dəyişikliklərlə, suallarla və bir o qədər də həyəcanla keçirir.
Emery üçün yeni dövr: sütunlar gedir, skelet qalır
Unai Emery, Villa-nı Premier League-də dördüncü yerə daşıyaraq Champions League biletini təmin etdi, üstəlik, İstanbulda 30 illik kubok həsrətinə son qoyaraq Europa League-i qazandı. Klub, uzun illərin ardından yenidən Avropa səhnəsində ciddi oyunçuya çevrildi.
Ancaq uğur bəzən qiymət tələb edir.
Morgan Rogers rekorda imza ataraq 117 milyon funt qarşılığında Chelsea-yə getdi. Youri Tielemans 35 milyon funt müqabilində Manchester United-ə keçdi. Bunlar sadəcə ad deyil, Emery-nin layihəsinin iki təməl daşı idi. Onların yoxluğu həm meydanda, həm də paltardəyişmə otağında hiss olunacaq.
Emery isə yenidənqurma işinə gecikmədən başladı. Joao Gomes, Johan Manzambi kimi transferlər, üstəlik, Alejandro Garnacho üçün mümkün “dirçəliş platforması” – bu, Villa üçün həm risk, həm də həyəcanlı perspektivdir.
PSG-yə qarşı o tarixi gecədə meydanda olan 16 Villa futbolçusundan beşi artıq klubda deyil. Oyunə başlayan Amadou Onana isə ağır diz zədəsinə görə bu dəfə heyətdən kənarda qalacaq.
Kadr işi hələ tamamlanmayıb. Sol cinah müdafiəçisi Matteo Ruggeri və meydanın mərkəzində hakimiyyət qurmağı bacaran Joao Palhinha üçün danışıqlar davam edir. Bu adlar gələcəyi formalaşdırmaq üçün nəzərdə tutulub.
Bununla yanaşı, Villa üçün çox önəmli bir müjdə var: Ollie Watkins, Ezri Konsa və Emiliano Martinez yay fasiləsindəki dünya çempionatı sonrası istirahətdən dönərək ilk dəfə komanda ilə birləşirlər. Onların qayıdışı, bu cür səviyyəli rəqib öncəsi həm taktiki, həm də emosional baxımdan böyük artıdır.
Kapitan John McGinn də Asiyada Pathum United-lə yoxlama oyunundakı zədə qorxusundan sonra məşqdə görüntülənib. Bu, Emery-nin planları üçün başqa bir rahat nəfəsdir.
Eyni adlar, başqa səviyyə
Bu dəfə PSG, Avropanın yenidən taxtında oturmuş halda gəlir. Heyət yalnız parlaq deyil, həm də birlikdə yaşadığı uğursuzluq və qələbələrlə bərkiyib. Özünü “çempion” kimi aparan, belə də hiss etdirən komanda.
Villa isə fərqli yerdədir. Bu, geri dönüş deyil, yenidən doğuluş cəhdi kimi görünür. Yeni simalar, böyük boşluqlar, təzədən öyrənilməsi gərəkən Champions League ritmi. Klub, İstanbulda Freiburg üzərində qazandığı tarixi gecəni tək bir xatirə kimi saxlamamaq, onu gələcəyin standartına çevirmək istəyir.
Salzburgdakı Super Cup yalnız daha bir kubok imkanı deyil. PSG üçün bu, kolleksiyaya əlavə bir parça ola bilər. Aston Villa üçünsə bu, güzgüdür. Onlar özlərini ən yüksək səviyyəyə qarşı yenidən ölçəcəklər.
Unai Emery oyundan öncə UEFA-ya belə deyib: “Hiss edirəm ki, klub yeni bir eraya daxil olub, kuboklar uğrunda mübarizə aparmaq imkanı ilə”.
Yeni era. Qarşıda isə bu dövrü sınağa çəkə biləcək bəlkə də ən sərt rəqib dayanır. İndi sual budur: Villa bu dəfə dağın zirvəsinə qədər gedə biləcəkmi, yoxsa yenə son metrələrdə ayağı sürüşəcək?
