Rashford'un Geri Dönüşü: Carrick ve Amorim'in Yeni Rolları

Ruben Amorim azarkeşlərə demişdi ki, uğur üçün əziyyət çəkmək lazımdır. Michael Carrick isə xatırlatdı: bu klubun öz yolu var – və o yol yenidən tapılıb.

Bir il əvvəl Marcus Rashford “Barcelona” formasında idi, Carrick “Middlesbrough”dan qovulmuşdu, Amorim isə “Old Trafford”da ilk tam mövsümünə hazırlaşırdı. İndi isə hamısı yenidən bir yerdədir, amma tamam başqa rollarda.

Rashford – “Manchester United”in itirilmiş, sonra geri çağırılan oğlu – köhnə evinə qayıdır, amma yeni rəhbərlik altında. Onun üçün bu sima o qədər də yeni deyil. Carrick – sabiq komanda yoldaşı, sabiq kapitanı, indi isə baş məşqçi – onu açıq qollarla qarşılayır. Sanki on il əvvəl Manchesterdə başlayan hekayəyə yeni fəsil əlavə etmək üçün qapını yenidən açır.

Amorim isə tam əks ssenari yaşayır. Ötən mövsümün ortasında “Old Trafford”dan uzaqlaşdırıldı, yayda “AC Milan”ın sükanı arxasına keçdi və indi keçmiş klubuna qarşı oynayacağı matçla qələbəsiz hazırlıq dönəmini qurtarmaq istəyir. Carrick-in soyuqqanlı, səssiz-səmirsiz yüksəlişi, Amorim dövründə “United” ətrafında yaranan gurultulu dramla kəskin ziddiyyət təşkil edir.

Rashford-un geri dönüşü bu qarşıdurmaya əlavə gərginlik qatır. Çünki məhz Amorim, bir neçə dəfə açıq şəkildə onun peşəkar münasibətini sorğuladıqdan sonra, ingilis hücumçunu kənara itələməyə məcbur qaldığını hiss etmişdi. Şənbə günü “United” ilə “AC Milan”ın hazırlıq görüşü adi yoldaşlıq oyunu kimi yox, yarımçıq qalmış serialın yeni seriyası kimi görünür.

Bu matç hər iki komanda üçün yay hazırlığının son sınağıdır, amma “United” üçün həm də bir il əvvələ baxıb, mövsüm ortasında baş verən dəyişimin klubun istiqamətini necə çevirdiyini anlamaq imkanıdır. Carrick-in Amorimdən sonra nələri dəyişdirdiyi burada ən aydın görünür.

Qətiyyətdən çevikliyə: sistem yox, komanda

Amorim “Old Trafford” dövrünü müəyyən edən əsas ləkəni özü qoydu: inadkarlıq. O, nəticələri çevirmək üçün təyin olunmuşdu, amma öz sevdiyi sistemi – 3-4-3-ü – hər şeydən üstün tutdu.

Mətbuat konfransında məşhur cümləsini demişdi: onu bu sxemi dəyişməyə hətta Papa da inandıra bilməz. Bu cümlə sonradan onun sonunu simvolizə etdi. Afrika Millətlər Kuboku üçün heyət sıxıldığı vaxt, nəticələri qoruyacaq çevik həll tapa bilmədi.

Sonda müəyyən adaptasiya cəhdləri görünsə də, Amorim yenə öz köhnə modelinə qayıtdı. Məhz bu inadın klub rəhbərliyi ilə gərginliyin əsas səbəbi olduğu deyilir. Azarkeşlərlə də ziddiyyət yaranmışdı: Amorim dönəmində komanda müəyyən dövrlərdə çox qol vursa da, üç mərkəz müdafiəçisi ilə oynayan sistem “United” azarkeşlərinin gözündə nə estetik, nə də uzunmüddətli dözümlü görünürdü.

Oxşar problemlər indi “Milan”da da onu izləyir. Komanda daxilində qarışıqlıqdan danışılır, futbolçuların sistemə uyğunlaşdırılmaq üçün öz təbii mövqelərindən uzaqlaşdırıldığı bildirilir.

Carrick ilk matçından xəritəni masanın üstünə qoydu və bu xəritə çox tanış idi: bu, klassik “Manchester United” idi. Manchester derbisində o, komandanın ön xətdəki atlarını azad buraxdı. “Old Trafford”da hər hücum “Manchester City” üçün zərbəyə çevrildi. 2:0 hesabı qonaqları qorudu – hesab oyunun üstünlüyünü əks etdirməkdən çox uzaq idi.

Bu öncül, aqressiv üslub yay hazırlıq oyunlarında da davam edir. Topu irəliyə tez daşımaq, xətləri sürətlə keçmək əsas prinsipə çevrilib. Yay transferi Andrey Santos cəsarətlə xətləri yarır, önə oynayır. Bryan Mbeumo mərkəzdə çiçəklənib, daim arxaya sızır, müdafiə xətlərini pozur.

Bruno Fernandes isə Carrick-in gəlişinin ən böyük qazananlarından oldu. O, nəhayət sevdiyi “10 nömrə” roluna qaytarıldı və yaradıcı seriyası ilə Premyer Liqada yeni qol ötürməsi rekorduna imza atdı.

Carrick-dən sonra “United”in necə oynadığına dair suallar susdu. Komanda yenidən tanınan, kimliyi olan bir kollektivə çevrildi.

“Old Trafford” yenidən inanır

“Old Trafford”dakı ab-hava dəyişib və bu, yuxarıdan başlayıb. Amorim-in şou xarakterli çıxışları, nə qədər diqqət cəlb etsə də, klubun üzərinə ağır, qara bulud kimi çökürdü. “Fırtınalar”, “əziyyət”, “klub tarixinin ən pis komandası” kimi ifadələr ümid yox, ümidsizlik doğururdu.

Rəqəmlər başqa şey deyirdi. Amorim istefaya göndəriləndə “United” hələ də ilk dördlüyə yaxın idi. Amma onun davranışına, azarkeşlərə verdiyi mesajlara baxanda, sanki komanda uçurumun kənarına sürüşürdü. Məhz Carrick həmin mövqedən komandanı çəkib çıxardı və Amorim-in “hazır deyilik” dediyi Çempionlar Liqası bileti “United”in cibinə girdi.

İndi isə yeni mövsüm ərəfəsində ton tam başqadır. Leny Yoro və Mbeumo açıq şəkildə çempionluq istədiklərini deyiblər. Carrick bu cəsarətli hədəfləri boğmaq əvəzinə, onları qucaqlayıb.

O, bu komandanın xüsusi bir şey edə biləcəyinə inanır. Cəmi bir il əvvəl əvvəlki rəhbərlik “United”i demək olar ki, aşağı liqa uğrunda mübarizə xəttinə sürükləmişdi, indi isə söhbət yenidən zirvədən gedir.

İkinci şanslar: bağlanan qapılar yenidən açılır

Amorim dövründə “United”də yazılmamış bir qayda var idi: bir dəfə xətti keçdin, bir dəfə gözündən düşdün – yarışın bitdi. Uzun illər xarakteri sorğu-sual olunan bir heyət üçün bu sərtlik, bəlkə də, anlayışla qarşılanırdı. Amma bəzən sərhəd çox sərt çəkildi.

Alejandro Garnacho bu sərtliyin ilk qurbanlarından oldu. Kobbie Mainoo da eyni taleyə doğru gedirdi. Rashford isə iki icarə dönəmi yaşadı, çünki komandadakı mövqeyi faktiki olaraq dağılmışdı.

Amorim özünü Garnacho məsələsində haqlı sayacaq. Gənc hücumçu “Chelsea”dəki solğun icarə macərasından sonra indi “Aston Villa”da yenidən icarədədir. Amma Mainoo ilə bağlı qərarı indi ciddi sual altındadır. Çünki həmin Mainoo, Carrick-in komandasının dayaqlarından birinə çevrildi və liqada ilk startını yalnız yanvarda alsa da, PFA Young Player of the Year mükafatına namizəd göstərildi.

Rashford barəsində isə hökm hələ verilməyib. Onun keyfiyyətinə, “United” hücumuna təsir gücünə heç vaxt şübhə olmayıb. Amorim-in narazılığı daha çox gündəlik davranışa, peşəkar vərdişlərə idi. “Aston Villa”da parlaq anlar, “Barcelona” ilə LaLiga çempionluğu – bunlar indi kifayət deyil. Əgər o, sentyabrın sonuna qədər klubda qalacaqsa, “United”də formalaşan yeni mədəniyyətə uyğunlaşmağa hazır olduğunu sübut etməlidir.

Carrick isə qapını onun üzünə açıq saxlayıb. Rashford-un “United” karyerası faktiki bitmiş kimi görünəndə, o, geri dönüş fürsəti qazandı. Bu hekayənin xoş sonlu olub-olmayacağı bilinmir, amma bir şey aydındır: Carrick insan idarəçiliyinə güvənir və ikinci şanslara inanır.

İndi sual başqa yerdədir: bu yeni inam, çevik sistem və bağışlama mədəniyyəti “Manchester United”i yenidən zirvəyə daşımağa kifayət edəcəkmi? Cavab, çox güman, Rashford-un qayıtdığı bu mövsümdə yazılacaq.