Real Madrid-in Debüt Qolu: Mbappé-nin Ötürməsi və Espí-nin Qələbəsi

Real Madrid yeni mövsümə xal itkisi ilə yox, soyadını xilas edən son dəqiqə zərbəsi ilə başladı. Espanyol səfərində 2:1 – amma kağız üzərində göründüyü qədər rahat deyildi. Heç də.

José Mourinho-nun ikinci dönəminin ilk La Liga gecəsi, son saniyələrdə gələn qələbə qolu ilə xilas olundu. Oyunun böyük hissəsində isə köhnə kabuslar yenidən üzə çıxdı.

Arda–Bellingham tandemi: ideal başlanğıc

Başlama fitindən sonra Real Madrid oyuna diqtə edən tərəf idi. Təzyiq tez nəticə verdi. 9-cu dəqiqədə standart vəziyyət – və mövsümün ilk sehrli anı.

Arda Güler topun arxasına keçdi, cərimə meydançasına “ölçüb-biçilmiş” zərif ötürmə göndərdi. Jude Bellingham müdafiəçilərin arasından yüksəlib topu qapıya sancdı. Sadə, effektiv, Mourinho üçün ideal ssenari: erkən qol, erkən nəzarət.

Bu epizoddan sonra bir müddət hər şey plan üzrə gedirdi. Topa nəzarət, ritmi diktə edən mərkəz xətti, Arda Güler-in hər dəfə boşluq tapanda oyunu açan pasları. Amma bu üstünlük yavaş-yavaş əriyib getdi.

Nəzarətin itirilməsi və cəza: Calatrava səhnəyə çıxır

Taym irəlilədikcə Real Madrid-in tempi düşdü, Espanyol isə cəsarət topladı. Ev sahibləri müdafiədə aşağı blokda sıx dayanıb, hər kiçik səhvi gözləyirdi. O səhv də gəldi.

30-cu dəqiqə ətrafı. Mərkəzdə diqqətsizlik, cərimə meydançasına gec reaksiya. Álex Calatrava boşluğa sızdı, Thibaut Courtois ilə üz-üzə qalıb hesabı bərabərləşdirdi. Burada xüsusilə Federico Valverde-nin epizodda topu izləyib, rəqibini buraxması gözdən yayınmadı.

Bu qol nə Espanyol-u qorxutdu, nə də Real Madrid-i oyatdı. Paradoksal şəkildə, məhz bərabərlikdən sonra qonaqların oyunu sönməyə başladı. Mourinho-nun fasilədə soyunma otağında səsinin kifayət qədər yüksəldiyini təsəvvür etmək çətin deyil, amma meydançaya qayıdan komanda həmin reaksiyanı vermədi.

Köhnə problem: aşağı blok, tıxanmış hücum

İkinci hissə Real Madrid azarkeşlərinin artıq yaxşı tanıdığı ssenariyə çevrildi. Top var, ideya yoxdur.

Vinícius Júnior sol cinahda yenə də öz klassik fintləri ilə rəqibini keçməyə çalışdı, amma Espanyol müdafiəçiləri onun hərəkətlərini rahat oxudu. Dəfələrlə yıxıldı, bəzən haqlı, bəzən asan. Statistik tablo isə kəskin idi: sıfır yaradılmış qol şansı, qapıya dəqiq zərbə yoxdur.

Kylian Mbappé mərkəzdə ilişib qaldığını hiss edəndə sağ cinaha axmağa başladı. Orada bir neçə yarımçıq epizod, bir-iki yaxşı qaçış, amma həlledici toxunuş yox. İkinci hissənin ən böyük fürsətlərindən birində Mbappé boş qapıya yaxın mövqedən başla zərbəni çərçivədən kənara vurdu – onun kalibrində hücumçu üçün nadir dərəcədə təəccüblü səhv.

Mərkəzdə isə Federico Valverde və Bernardo Silva xətləri yaracaq ötürmələrdən uzaq idilər. Topu saxladılar, tempi bəzən diktə etdilər, amma rəqibin xətlərini yarıb keçən, müdafiəni pozan paslar çatmadı. Hücum dalğası dalğa deyil, eyni tipli, niyyətsiz krosların təkrarı idi.

Tribunada və ekran qarşısında olanlar üçün hiss aydın idi: yenə fərdi dahiliyə ümid. Ya Mbappé, ya Vinícius, bəlkə də Bellingham – kim isə bir sehr göstərməli idi. Amma bu dəfə həmin üçlük də eyni ritmi tapa bilmirdi.

Gecikmiş qəhrəman: Carlos Espí səhnəyə çıxır

Oyunun son dəqiqələrinə giriləndə heç nə qələbə qoxusu vermirdi. Mourinho dəyişikliklərlə ritmi silkələməyə çalışdı: Yan Diomande dinamizm qatdı, Marc Cucurella sol cinahda təhlükəsiz oyun sərgilədi, Trent Alexander-Arnold və Eduardo Camavinga son dəqiqələrdə oyuna daxil olub axını dəyişdirməyə çalışdılar.

Və nəhayət, 80-ci dəqiqədən sonra tabloya yeni ad yazıldı – Carlos Espí. Debüt, təzyiq, sıfır səhv haqqı.

90-cı dəqiqədə Real Madrid-in hücumu sağ cinahda sıxlaşdı. Mbappé bu dəfə öz klassını göstərdi – rəqibdən boşluq qoparıb, müdafiə xəttini özünə çəkdi və ideal epizodu hazırladı. Top Espí-yə gəldi, gənc hücumçu tərəddüd etmədi. Dəqiq, soyuqqanlı, qətiyyətli zərbə. Top torlarda, Mourinho-nun ilk oyunu üç xalla yazılır.

Bu, nəticə baxımından mükəmməl ssenari idi. Oyun baxımından isə yox.

Ulduzlar, kölgədə qalanlar və Mourinho-nun seçimi

Fərdi performanslara baxanda tablo qarışıqdır.

Arda Güler meydanda olduğu müddətdə Real Madrid-in ən parlaq beyni idi. Standart vəziyyətdən Bellingham-a verdiyi qol ötürməsi, boşluq tapanda hər dəfə başını qaldırıb yaradıcı həll axtarması, risk etməyə hazır olması – hamısı onu bu oyunun hücumda ən dəyərli fiqurlarından birinə çevirdi. 60-cı dəqiqədən bir az sonra əvəzlənməsi azarkeşlərin bəzilərinin xoşuna getməyəcək cür qərar idi.

Jude Bellingham isə Mourinho dövrünü qol və meydanın hər yerində görünən enerjisi ilə açdı. Topla irəli qaçışları, rəqib cərimə meydançasına gecikmiş daxilolmaları, texniki fəndlərlə kombinasiyaları – İngiltərə ilə keçirdiyi yaydan sonra qaldığı yerdən davam etdiyini göstərdi.

Müdafiədə yeni transfer Ibrahima Konaté gücünü və hava üstünlüyünü ortaya qoydu, bir neçə dəfə rəqibi sadəcə bədənlə oyundan sildi. Amma cərimə meydançası daxilində mövqe seçimi bəzən onu çətin vəziyyətdə qoydu. Dean Huijsen pas aralığı ilə seçildi, beş dəfə topu sonuncu üçdəliyə çatdırdı və müdafiədə sərt, bəzən də qanlı-duzlu müdaxilələr etdi.

Kənarlarda isə ziddiyyətli mənzərə vardı. Álvaro Carreras ötən mövsümün səhvlərini təkrarlamadı, sadə və etibarlı oynadı, mərkəzlə yaxşı bağlantılar qurdu. Denzel Dumfries isə Mourinho-nun Trent Alexander-Arnold əvəzinə daha “təhlükəsiz” seçim kimi etibar etdiyi adam idi. Nəticə? Espanyol-un qolundan öncə cinahında uduzulan duel, ön xətdə isə kifayət qədər təhdid yaratmayan çıxış. Nəticədə Mbappé birinci hissənin böyük hissəsində sağ cinaha sürüşüb onun funksiyalarını öz üzərinə götürdü. Mourinho hücum gücünü təhlükəsizliklə dəyişdirdi, amma nə hücum, nə də tam təhlükəsizlik gördü.

Mərkəzdə Bernardo Silva topu itirmədi, ritmi bəzən yaxşı idarə etdi, amma oyuna tam möhür vuran fiqur ola bilmədi. Uduzduğu yeddi duel (9-dan yalnız 2-sini qazanması) mərkəzdəki mübarizədə çatışmazlığı göstərdi. Valverde üçünsə bu gecə “yaddan çıxarılası” gecələr siyahısına yazıldı – təbii mövqeyində oynadığı matçlarda bu cür dalğalanmalar artıq çoxalmağa başlayıb.

Vinícius Júnior bütün oyun boyu döyüldü, itələndi, dayandırıldı. Amma bəzən özü də çox asan yıxıldı, ritmi tapa bilmədi. Sıfır yaradılmış qol şansı, qapıya dəqiq zərbə yox – bu, onun standartlarına görə zəif göstəricidir.

Mbappé isə oyunda həm məyusluq, həm də qəhrəmanlıq qarışığı ilə yadda qaldı. İlk hissədə sağ cinaha axıb bir neçə şans qazandı, ikinci hissədə inanılmaz dərəcədə boş vəziyyətdə başla zərbəni qaçırdı. Amma oyunun taleyini həll edən epizodda məhz o, boşluğu tapdı, müdafiəni yırtdı və Carlos Espí üçün qapını açdı.

Azarkeşlər üçün ziddiyyətli gecə

Skor tabelində 2:1 yazılanda Real Madrid azarkeşlərinin çoxu rahat nəfəs aldı. Səfər, çətin rəqib, son dəqiqə qolu, üç xal. Kağız üzərində mükəmməl başlanğıc.

Amma Kataloniyada çalan siqnal səsləri bu qələbəni ləkələməkdən də betər, onu sual işarələri ilə doldurdu. Aşağı blok qarşısında tıxanan hücum, mərkəzdəki nəzarət çatışmazlığı, kənarlarda balanssız seçimlər – bunlar yeni mövsümə daşınan köhnə problemlərdir.

Arda Güler və Jude Bellingham bu komandanın gələcək oyun üslubunun mərkəzində ola biləcəklərini bir daha göstərdilər. Onların kreativliyi və topsuz oyundakı aqressivliyi Mourinho-nun xoşuna gəlməyə bilməz. Amma Real Madrid-in həqiqətən Barcelona-nı taxtdan salacaq səviyyəyə çatması üçün təkcə fərdi parıltılar kifayət etməyəcək.

Sual indi budur: bu gecəki kimi son dəqiqə möcüzələri, mövsüm boyu davam edən struktur problemlərini nə qədər gizlədə bilər?