Rickie Lambert və Mario Balotelli: Məşqdəki Gərginliklər
*Liverpool* tarixində saysız-hesabsız parlaq hücumçular olub. Amma bəziləri var ki, meydanda etdiklərindən çox, məşq bazasında yaşananlarla yadda qalır. *Mario Balotelli* onlardan biridir.
2014-cü ilin yayı. *Luis Suarez* “Barcelona”ya dramatik keçidini tamamlayır, *Brendan Rodgers* isə hücum xəttini yenidən qurmağa məcbur qalır. Uşaqlıq arzusu olan klubuna qayıdan, 32 yaşlı *Rickie Lambert* gəlir, onunla yanaşı səkkiz yaş cavan, problemli dahilik damğası daşıyan *Mario Balotelli*.
Kağız üzərində maraqlı duet idi. Reallıqda isə iki tam fərqli dünyaydı.
Lambert üçün bu, ikinci şans idi. Bir vaxtlar məktəbli ikən yolları ayrılan klubuna qayıtmışdı və hər məşqdə sübut etməyə çalışırdı ki, *Anfield* səhnəsi üçün kifayət qədər yaxşıdır. Balotelli isə artıq *Manchester City* və *Inter Milan* kimi nəhənglərdə öz adını “qeyri-ciddi ulduz” kimi formalaşdırmışdı. Onun üçün məşq çox vaxt sadəcə oyun idi.
İllər sonra, 2021-ci ildə “Straight From the Off” podkastında danışan Lambert, italiyalı komanda yoldaşını belə təsvir edirdi: “Yaxşı oğlan idi, uşaq kimi, amma yoluxdurucu. Məşq meydançasına çıxan kimi isə tamam başqa adama çevrilirdi”.
Lambertin dedikləri təkcə xarakterə aid deyildi. O, açıq şəkildə hiss edirdi ki, Balotelli məşqlərdə gücünün hamısını qoymur: “Heç vaxt belə şey görməmişdim. Əvvəlcə oyunlarda hər şeyini verirdi. Amma məşqdə hiss edirdim ki, tam gücü ilə işləmir. Brendan-a cavab qaytarırdı, başım buna dözmədi”.
Lambert əvvəlcə rəqabəti normal qarşılayırdı. Balotellinin ondan qabaqda oynaması onu sarsıtmırdı: “Düşünürdüm ki, özümü göstərərəm, heyətə girərəm”. Amma bir məsələ onu içdən yeyirdi – məşqdə laqeyd görünən, məşqçiyə cavab qaytaran futbolçunun yenə də əsas heyətdə şans alması.
Gərginlik o həddə çatır ki, Lambert birbaşa Rodgersin yanına gedir: “Başım onunla məşqdə getdi, Brendan-a deməli oldum: ‘Məni onun komandasına bir də qoyma’. Deyəsən, *Stevie Gerrard* da eyni sözü demişdi”.
Bu narazılıqların fonunda Balotellinin məşq davranışı ilə bağlı başqa detallar da üzə çıxır. 2015-ci ilin avqustunda, onun yenidən *AC Milan*‑a icarəyə verilməsindən az əvvəl *The Standard* yazırdı ki, italiyalı hücumçu bir məşq oyununda həm komanda yoldaşlarını, həm də kənardan baxanları heyrətə salıb.
10‑a qarşı 10 məşq oyununda Balotelli “zəif” tərəfin heyətində idi – böyük ehtimalla “Arsenal”la həftəsonu matçından əvvəl ehtiyat oyunçulardan yığılmış komanda. Gərginlik artır, əsəblər gərilir. Və o an gəlir.
Balotelli meydanın mərkəzinə yaxın yerdən topu götürür və inanılmaz zərbə ilə qapıya vurur. “Ağzıaçıq qoyan” qol idi. Tək problem bir şey idi: top ehtiyat qapıçı *Brad Jones*un qoruduğu öz qapılarının toruna sancılır.
Bu, sadəcə zarafat deyildi. Bu, əsəblərin, bezginliyin, bəlkə də meydandakı roluna qarşı etirazın ən kəskin forması idi. Komanda yoldaşları üçünsə bu, sadəcə dözülməz hərəkət idi.
Balotellinin *Liverpool* karyerası elə bu epizodun xülasəsi kimidir. Emosiyalarına təslim olan, onları idarə edə bilməyən, bəzən isə heç idarə etmək istəməyən bir futbolçu. Rəqib qapılarına yox, öz qapısına vurulan “şou” qolları, məşqdə yarımçıq qoyulan səylər və nəticədə qısa, uğursuz bir dövr.
Rəqəmlər soyuqdur: 28 oyunda cəmi 4 qol. *Anfield* onu qəbul etmədi, klub isə 2016‑cı ildə onu *Nice*‑ə yola saldı. Balotelli hazırda karyerasını Birləşmiş Ərəb Əmirliklərində, *Al-Ittifaq* klubunda davam etdirir, amma o illərin xatirəsi *Liverpool* azarkeşlərinin yaddaşında daha çox başını tutan komanda yoldaşları və əsəbləri gərən məşqlərlə qalır.
Lambert üçün bu, yalnız bir komanda yoldaşı ilə anlaşmazlıq deyildi. O, öz uşaqlıq klubunda yenidən ayağa qalxmağa çalışır, eyni anda isə məşq meydançasında ciddi yanaşmayan, amma yenə də şans alan bir futbolçu ilə mübarizə aparırdı. Bir tərəfdə həyatı boyu gözlədiyi fürsət, o biri tərəfdə isə onu kölgədə qoyan istedad və etinasızlıq qarışığı.
Bəzən böyük klublar üçün ən çətin sual budur: xam istedada nə qədər dözmək olar, əgər o, kollektivin ruhunu zədələyirsə?
