Schumacher-in pley-off həyəcanı: Bolton-un “ən yaxşı versiyası”
Steven Schumacher nə qədər çalışsa da, bu axşamkı pley-off yarımfinalını “normal” oyun kimi təsvir etmək mümkün deyil. O da bunu yaxşı bilir.
Bolton Wanderers üçün bu, sadəcə mövsümün daha bir oyunu deyil. Bu, klubun son illər tarixində ən böyük həftələrdən biridir. Və Schumacher bu həftəyə girərkən hər xırdalığa qədər hazır olmaq üçün özünü də, komandası da sıxıb.
“Rutin”in içində gizlənən gərginlik
Bolton-un baş məşqçisi hazırlıq prosesini dəyişməyib. Əksinə, məhz sabitliyə sığınıb. O, keçmiş komanda yoldaşları, çalışdığı məşqçilər və pley-off təcrübəsi daha çox olan dostları ilə danışıb, planını onlarla yoxlayıb.
Aldığı cavablar eyni olub: hər şeyi mümkün qədər adi saxlamaq.
Schumacher də bunu edir. Məşq planı, analiz, hazırlıq – hamısı eyni qaydada gedib. O, bunu açıq şəkildə deyir: bu həftənin əsas sözü “sabitlik”dir. Futbolçuların da istədiyi budur – rutin, tanış ritm, tanış gündəlik.
Amma o da etiraf edir: start fiti yaxınlaşdıqca hər şey dəyişir. Soyunma otağında kəpənəklər mədəyə dolur, adrenalinin səsi eşidilir. Çünki bu, böyük oyundur. Və cəmi bir neçə gün sonra Bradford-da cavab görüşü gəlir.
Luton məğlubiyyəti də gizlədilmədi
League One mövsümünün 46-cı oyunu – Luton Town-a 3:2 hesablı məğlubiyyət – pley-off öncəsi rahatlıqla kənara atıla bilərdi. Amma Bolton bunu etməyib.
Schumacher və qərargahı həmin oyunu da hər həftə olduğu kimi xırdalayıb, detalları futbolçulara təqdim edib. Heç nə dəyişməyib: analiz, özünü tənqid, təkmilləşmə axtarışı davam edib.
Onun baxışında bu iki pley-off oyunu da elə həmin prosesin davamıdır. Sadəcə, səhvin qiyməti qat-qat artıb.
Bradford planı: eyni rəqib, fərqli ton
Bradford ilə oyunun ilkin planı yadlardan silinməyib. Axı bu komandalar cəmi iki həftə əvvəl Valley Parade-də qarşılaşmışdı. Kağız üzərində “yenidən eyni oyuna çıxmaq” asan görünə bilərdi.
Amma Schumacher bunu rədd edir. O, deyir ki, xırda toxunuşlar, kiçik dəyişikliklər artıq edilib. Məşq meydançasında, gündəlik işin içində. Eyni sistem, eyni rejim saxlanılıb, amma detallara münasibət daha kəskinləşib.
“Bradford-a qarşı keçən dəfə nəyi çox yaxşı etdik? Harada əlavə köməyə ehtiyacımız oldu?” – bütün həftə bu sualların ətrafında işləyiblər. Və yenə həmin rutinə qayıdıblar: hər bazanı örtmək, heç nəyi təsadüfə buraxmamaq.
“Ən yaxşı Bolton” – rəqib üçün problem
Mətbuat önünə bu həftə Chris Forino çıxarıldı. O, açıq mesaj verdi: bu pley-offda Bolton-un “ən yaxşı versiyası” ilə üz-üzə gələcək hər üç rəqib üçün iş asan olmayacaq.
Schumacher müdafiəçisinin sözlərinə qatılır. O, bunu emosiyaya yox, rəqəmlərə söykəyir. Komandanın hücumda yaratdığı imkanlar, müdafiədə topladığı göstəricilər, aşağı “xG against” – hamısı eyni hekayəni danışır: bu komanda, düzgün günündə, bu divizionda hər kəslə mübarizə apara bilir.
Onun mesajı sadədir: “Ən yaxşı özümüzü meydanda tapsaq, kifayət edəcək.” Amma o da bilir ki, qarşılarında da hazır, keyfiyyətli rəqib var. Ona görə çağırış edir: gəlin, özümüzün ən güclü versiyasını gətirək və hara aparacağını görək.
Köhnə tanış: Wembley xatirəsi və Alexander faktoru
Schumacher-in pley-off təcrübəsi oyunçu kimi cəmi bir dəfə olub. O zaman Fleetwood Town formasında idi, baş məşqçisi isə indi Bradford-ı çalışdıran Graham Alexander.
O finalda Burton Albion-u Wembley-də məğlub edəndə Schumacher ehtiyat oyunçular skamyasında qalmışdı. Bu, hər futbolçu üçün ağır xatirə ola bilərdi. Amma arada kin saxlanılmayıb.
İndi isə rollar dəyişib. Alexander yenə pley-offdadır, amma bu dəfə texniki zonanın o biri tərəfində Schumacher dayanacaq. Və o, rəqibinə hörmətlə yanaşır: uzun illərdir çalışan, təcrübəli, komandalarını həmişə yaxşı hazırlayan bir məşqçi kimi.
Schumacher bilir ki, Bradford-la bu mövsüm artıq üç dəfə qarşılaşıblar. Artıq bir-birlərini tanıyırlar. Rəqibin nə istədiyini, necə oynadığını, hansı anda fiziki oyunu önə çəkdiyini, nə vaxt meydanın hər qarışını döyüşə çevirdiyini görüb.
Döyüş yoxsa oyun? Bolton-un incə xətti
Schumacher-in ən böyük narahatlıqlarından biri oyunun “sırf dava-dalaş”a çevrilməsidir. O anlayır ki, belə ssenari Bradford-a daha çox sərf edir.
O, komandasından tələb edir: meydanda genişlənin, topu ayaqda saxlayın, ötürmələri işlədin. Lazım olanda vuruşun, ikili mübarizədən qaçmayın, amma oyunu təkcə fiziki savaş halına salmayın.
Bu yarımfinalda Bolton-un taleyi məhz bu incə xəttin üstündə qərar tuta bilər. Futbol oynamaq istəyən komanda ilə fiziki təmasdan çəkinməyən rəqibin toqquşması. Sual indi budur: bu təzyiq həftəsində, bu gərgin axşamda Bolton öz “ən yaxşı versiyasını” doğrudan da meydanda tapa biləcəkmi?
