Skotlandiyanın D qrupundakı yürüşü: Ümid və məyusluq

Lewis Ferguson Mayamidə Braziliyaya 0:3 hesablı ağır məğlubiyyətdən sonra Skotlandiya düşərgəsindəki əhval-ruhiyyəni bir cümlə ilə dəqiq təsvir etdi: “Bir az özümüzü məyus etdik”.

Turnirə Haiti üzərində 1:0 hesablı qələbə ilə başlayan, ardınca Mərakeşə eyni hesabla uduzan Steve Clarke-ın komandası Braziliya ilə oyunda sanki bu mundialın taleyini əldən verdi. Üç oyundan sonra cəmi üç xal, mənfi üç top fərqi və kağız üzərində qalan hesab-kitablar.

İndi Skotlandiya üçün hər şey öz əlində deyil.

Rəqəmlər ağır danışır

Mövcud vəziyyət amansızdır: Skotlandiya hazırda qruplarda üçüncü yeri tutan komandalar arasında səkkizinci sıradadır və yalnız ən yaxşı səkkiz üçüncü mərhələ adlayır. Yarışın yarısı tamamlanıb, amma Clarke-ın komandası rəqiblər arasında ən zəif göstəriciyə malik üçüncü yerdir.

Bu o deməkdir ki, pley-off ümidlərini diri saxlamaq üçün başqa qruplarda bir neçə nəticə onların xeyrinə üst-üstə düşməlidir. Yəni meydandakı mübarizə bitib, indi start fitləri uzaq şəhərlərdə, yad stadionlarda çalınır, Skotlandiya isə yalnız baxa və gözləyə bilər.

Ferguson bunu gizlətmir: bu, onların istədiyi ssenari deyildi.

Turnirin parlaq siması, acı etiraflar

Bu mundialda Skotlandiyanın bəlkə də ən sabit, ən parlaq futbolçusu məhz Lewis Ferguson olub. Bologna klubunun yarımmüdafiəçisi həm Haiti, həm Mərakeş, həm də Braziliya qarşısında meydanda məsuliyyət götürməyə çalışdı. Amma kollektiv nəticə fərqli hekayə danışır.

Komanda Şarlottadakı bazaya – Şimali Karolinaya qayıdandan sonra Ferguson açıq danışdı: bu qrup mərhələsi onlarda acı, qəzəb və məyusluq qarışığı hisslər buraxıb. O, komandanın üç xal toplamaqla fürsət qazandığını qəbul edir, amma son iki oyunda standartlarına uyğun çıxış etmədiklərini də açıq şəkildə deyir.

Rəqiblər səviyyəli idi, bu, faktdır. Amma Fergusonun sözlərində gizli bir xətt var: bu heyətin belə komandalarla nəticə qazanmağa yetəcək keyfiyyəti olduğuna tam inanıb. Sadəcə, bu dəfə çatmadı. Bir az oyun, bir az soyuqqanlılıq, bir az da dəqiqlik.

İlk qələbənin mümkün dəyəri və ağır top fərqi

Haiti üzərində qazanılan o ilk üç xal indi qızıl kimi dəyərlidir. Skotlandiyanın ümidini tam sındırmayan yeganə sütun da elə həmin qələbədir. Amma Ferguson yaxşı anlayır ki, mənfi üç top fərqi bu qızılı xeyli solğun göstərir.

Bu turnirdə üçüncü yer sahibləri arasında xallar bərabərləşəndə sözünə qulaq asılan ilk meyar məhz top fərqidir. Skotlandiya bu cəbhədə uduzur. Həmin 0:3 Braziliya gecəsi indi sadəcə məğlubiyyət yox, bəlkə də tarixdə ilk dəfə pley-off şansını yeyən oyun kimi xatırlanacaq.

Təcrübəlilər səhnəyə çıxmalıdır

Komanda indi meydandan çox, soyunub-geyinmə otağında, otel dəhlizlərində, iclas otaqlarında sınaq verir. Ferguson deyir ki, bu, təcrübəli futbolçuların önə çıxmalı olduğu andır. Bu heyətdə həmin rolu oynaya biləcək kifayət qədər sima var və onların əsas vəzifəsi ruhu qaldırmaq, qalan günlərdə mühitə yenidən pozitiv enerji gətirməkdir.

Çünki gözləmə oyunu asan deyil. Hər matça baxıb, hər qolun, hər hesabın nə demək olduğunu hesablayırsan. Hər dəqiqə uzanır, hər xəbər ürəyi sıxır. Skotlandiya isə bu gərginliyi birlikdə daşımalı olacaq.

“Dolu 90 dəqiqə” problemi

Ferguson komandanın əsas çatışmazlığını da dəqiq göstərir: Skotlandiya bu mundialda hələ bir dəfə də olsun “tam 90 dəqiqəlik” performans ortaya qoya bilməyib. Ayrı-ayrı epizodlarda, müəyyən fasilələrlə yaxşı oynayıblar, amma bütöv, fasiləsiz, hər dəqiqəsi yüksək səviyyədə olan oyun – yoxdur.

O, yaxşı anlayır: əgər möcüzə baş verər və Skotlandiya tarixində ilk dəfə pley-offa yüksələrsə, orada artıq səhv haqqı qalmayacaq. İkinci şans yoxdur. Hər kiçik səhv, hər diqqətsizlik, hər yanlış qərar bu səviyyədə baha başa gəlir.

Komanda bunu bilir. Özlərini də, oyunu da yaxşılaşdırmalı olduqlarını da.

Növbəti günlər məşq meydançasında xətaların təhlili, mexanizmlərin düzəldilməsi, inamın bərpası ilə keçəcək. Əgər digər qruplardakı nəticələr qapını bir az da olsa aralasa, o qapıdan keçmək üçün bu Skotlandiya əvvəlkindən daha kəskin, daha cəsarətli, daha yetkin görünməlidir.

Yoxsa bu mundial onlara yalnız bir sual buraxacaq: bu nəsil tarix yazmaq üçün son addımı atmağa nə üçün bu qədər yaxın olub, amma yenə niyə çatmadı?