Son Heung-min: Cənubi Koreyanın Futbol İkonası

Son öz imicini yaxşı tanıyır. MLS All-Star komanda yoldaşı Ashley Westwood-un dediyi kimi, “the nice guy”. Uşaqlığından bəri üzərinə düşən işıq o qədər güclüdür ki, başqa cür ola da bilməzdi.

Cənubi Koreya üçün o – ikonadır. Asiya üçün – ilham mənbəyi. Regionun yetişdirdiyi ən böyük futbolçu hesab olunur və bu statusu daşımaq həmişə asan olmayıb. Bu yay bunu bir daha xatırlatdı.

Dünya Çempionatına qolsuz seriya ilə gəldi, qolsuz da çıxdı. Cənubi Koreya qrupdan çıxa bilmədi, həlledici oyuna isə Son ehtiyatdan başladı. Matçdan sonra xalqının qəlbini yenidən qazanmaq üçün nə lazımdırsa edəcəyinə söz verdi.

Amma onun hekayəsi yalnız ağrıdan ibarət deyil. “Tottenham”dakı illər, yığma üçün vurduğu 56 qol, Cha Bum-kun rekordundan cəmi iki top geridə olması. Məhz bu uğurlar onu bu qədər parlaq hədəfə çevirib.

Bir vaxtdan sonra Son başa düşdü: bu işığın içində yaşamağın tək yolu var – səmimi olmaq. Yetkin həyatının hər günündə ondan demək olar ki, qüsursuzluq gözlənilib. Bilirdi ki, buna heç vaxt tam çatmayacaq. Amma özü ola bilərdi. Meydanda da, meydandan kənarda da bu, demək olar ki, həmişə kifayət edib.

“O sadəcə mənəm,” – deyir. – “Başqa cür, yəni saxta şəkildə görünməyə çalışmıram. Təbii ki, hər kəs məni sevməyəcək. Hər kəs mənim fanatım olmayacaq. Amma yenə də özüm olmağa çalışıram. Təvazökar olmağa çalışıram. Mənə dəstək verən insanlara minnətdar olmağa çalışıram. Bu, sadəcə mənəm. Heç vaxt özümü saxta göstərmirəm”.

Zaman keçdikcə Son insanlara bu “həqiqi” tərəfini daha çox göstərməyə başlayıb. MLS-də bu, işin bir hissəsidir: bu səviyyədə ulduz təkcə futbolçu kimi yox, həm də səfir kimi transfer olunur. Son bunu qəbul edib. Hər müsahibəni özü ilə azarkeşləri arasındakı məsafəni bir az da azaltmaq imkanı kimi görür.

“Müsahibələrdən, podkastlardan sonra insanlar məni başqa tərəfdən görəndə, fərqli cür tanıyanda daha çox xoşbəxt oluram,” – deyir. – “Çünki elə bilirəm, aramızdakı məsafə bir az da qısalır”.

Bu həftə minlərlə azarkeş LAFC ulduzunu daha da yaxından gördü. O isə bu baxışa dəyər verdi.

All-Star həftəsi: ulduz, amma yenə də “16 yaşlı uşaq”

Son kimi statusu olan biri üçün MLS All-Star həftəsinin yorucu tərəflərindən şikayətlənmək çox asan olardı. O da gizlətmir: səfərlər, vaxtlama – ideal deyildi. Ən böyük narahatlıq isə bir idi: “təkcə xəsarət olmasın”.

Amma bu narazılıqlar uzun çəkmir. Söhbət uzandıqca üzündəki təbəssüm geri qayıdır, Son sanki fikrini ucadan deyirmiş kimi həmin anın ona nə hiss etdirdiyini təsvir edir.

“Özümü elə bil 16 yaşım olanda necə idimsə, elə hiss etdim,” – deyir. – “Elə bil milli komandaya ilk dəfə çağırılırsan, düşərgədə bir-birini tanımayan qarışıq heyət var. Hamını yavaş-yavaş tanımalı olursan. Burda çox böyük adlar var, amma fərq etmir. Hamımız eyni şeyik – insanıq”.

Bu insanlardan MLS All-Star formasında ən məşhuru, təbii ki, Son idi. Günlərlə davam edən hazırlıqdan sonra nəhayət oyun başladı və Cənubi Koreya ulduzu niyə bu qədər xüsusi olduğunu çox tez göstərdi. MLS komandası ilk 10 dəqiqədə hesabda geri düşdü, Son isə üç dəqiqə ərzində iki dəfə fərqləndi. 35-ci dəqiqədə əvəzlənsə də, meydanda keçirdiyi qısa vaxt yetərli oldu: günün ən yaxşı futbolçusu seçildi.

“Bu, inanılmaz futbolçudur,” – All-Star komanda yoldaşı Hany Mukhtar dedi. – “Dünya səviyyəli oyunçudur, bunun səbəbi var. Həftəboyu bunu göstərir, hamımız bilir, nə qədər yaxşıdır. Məşqlərdə də görürük, heç təəccüblənmirəm”.

Bir həftəlik missiya sanki tamamlandı. Son qollarını vurdu, azarkeşlər isə öz şousunu aldı. Heç kim zədələnmədi. Ən önəmlisi – hamı əyləndi.

“Bu təcrübə ömürdə bir dəfə olur,” – Son deyir. – “Buna dəyər. Hər anın dadını çıxarmağa və hər zamankı kimi minnətdar olmağa çalışıram. All-Star oyununa dəvət almaq hər futbolçuya nəsib olmur, buna görə çox minnətdaram. Yanımda bu qədər möhtəşəm oyunçu var və biz birlikdə oynayırıq. Mənim üçün böyük şərəfdir”.

Rəqibdən komanda yoldaşına: Son effekti

Bir çox All-Star üçün əsl şərəf elə onunla eyni komandanın formasını geyinmək idi. Bəziləri ona qarşı əvvəllər oynayıb, bəziləri ilk dəfə üz-üzə gəlirdi. Hamısı yanında olmaq üçün səbirsizlənirdi.

Westwood üçün bu dəfə Sonun tərəfində olmaq xüsusi rahatlıq idi. Çünki onun əks cəbhədə nələr etdiyini yaxşı xatırlayırdı.

“Burnley-də olanda bizə qarşı qol vurmuşdu,” – Westwood yada saldı. – “Bütün komandanı bir-bir keçmişdi”.

Və yenə o məşhur təbəssüm. Rəqiblər üçün həm əsəbi, həm də silahı yerə qoyduran cürətdən xəbər verir. Onun driblinqləri ilə geridə qalanlar belə adətən ona simpatiya ilə yanaşır. Sonun daxilində pis niyyət azdır, topa vurduğu anı çıxsa – o anda isə zərbələri tez-tez “highlight”lara düşür.

MLS All-Star ulduzlarının çoxu onu təkcə futbolçu kimi yox, insan kimi də yaxından tanımaq istəyirdi. Premier League-də ona qarşı dəfələrlə oynayan Tim Ream nəhayət eyni cərgədə dayanmaqdan zövq aldı. Komandanın başqa böyük adı Thomas Müller isə Cənubi koreyalının alman dünya çempionu ilə oynamaq həvəsindən sonra zarafatları əsirgəmədi.

Müller gülərək dedi ki, kameralar qarşısında hər zaman xoş sözlər danışırlar, amma şənbə günü LAFC ilə Vancouver səfərinə gələndə hər şey dəyişə bilər. Sonun alman dilini “çox-çox yaxşı” adlandırdı, Almaniyadakı həyat barədə çox şey bildiyini dedi. Onların “köhnə günlər”dən danışdığını, meydanda isə bir-birini yaxşı başa düşən iki tip futbolçu olduqlarını vurğuladı.

Son da, Müller kimi, All-Star həftəsində liderlik rolunu çəkinmədən üzərinə götürdü. İlk məşq bir az gərgin, yad mühitdə başladı. Elə o an zarafatlara başlayan, atmosferi yumşaldan məhz Son oldu. Bu, yad oyunçular qrupunun birlikdə vaxt keçirməsi üçün vacib ilk addım idi.

“İngiltərədə olanda da həmişə gülərüz, mehriban idi,” – Westwood deyir. – “Həmişə hamı üçün vaxt tapırdı. Burda da eynidir. Sadəcə özüdür”.

“Hamıdan yaxşı olduğum heç nə yoxdur”

Mediya günlərindən birində ondan soruşdular: All-Star komanda yoldaşlarının hamısından yaxşı olduğu bir şey varmı? Hər hansı oyun, hər hansı yarış?

“Heç nə,” – cavab verdi. – “Hər şeydə zəifəm”.

Əlbəttə, bu, həqiqət deyil. Son bir çox şeydə inanılmaz dərəcədə yaxşıdır. Amma ən çox nəyi bacarırsa, o da budur: öz-özünü oynamaq. Onun kimi olmaq asan deyil, meydanda və kənarda etdiklərini isə çox az adam təkrarlaya bilir.

Charlotte-da keçirdiyi günlərdə Son demək olar ki, hər şeyi etdi. Bütün media öhdəliklərini yerinə yetirdi, şəhərin hər yerində billboard-larda göründü, komanda yoldaşları ilə ünsiyyət qurdu, yağışa görə gecikən Skills Challenge-də iştirak etdi. Sıra oyuna çatanda isə yenə həmişəki işini gördü: fərq yaratdı.

Hər öhdəliyin, hər müsahibənin, hər ictimai çıxışın arxasında Sonun içində dəyişməyən bir şey var – səmimiyyət. Səhnələr dəyişib, hiss isə yox. Charlotte onu yenidən uşaq kimi hiss etdirdi. Əslində isə, hər yeni səhnə bunu edir.

“Mən topu sevirəm,” – jurnalistlərə dedi. – “Azarkeşləri sevirəm, komanda yoldaşlarımı sevirəm. Uşaqlıqdan topun dalınca qaçıb, onu vurub, uşaqlarla birlikdə qol sevincini yaşadığım o anlara aşiq olmuşam. Yəqin ən çox sevdiyim budur. Stress olanda həmişə futbol oynayıram. Ona görə burdayam: bu idmandan zövq alıram.

“Sonuna qədər,” – deyə əlavə etdi. – “Sonuna qədər, yəqin, bu mənim yeganə həqiqi sevgim olacaq”.

Çərşənbə axşamı gecə, final fitindən cəmi bir neçə dəqiqə sonra Son artıq komanda yoldaşlarından ayrılmışdı. Hamı meydanda bayram edərkən o, çoxdan Los Angeles-ə qayıtmaq üçün yoldaydı. Növbəti oyun, növbəti an, növbəti öhdəlik.

Bir gün bunlar bitəcək. Amma Son o günü səbirsizliklə gözləmir. Top fırlanmağa davam etdiyi müddətdə, onun üzündəki təbəssüm də itməyəcək.