Şotlandiyanın 28 illik həsrəti bitdi: Yeni turnir aclığı

Şotlandiya nəhayət dünya futbol səhnəsinə geri döndü. 28 illik fasilədən sonra böyük turnirə qayıdış bir ölkənin nəbzini sürətləndirdi, amma nağıl qrup mərhələsində bitdi. Sevinclə məyusluq eyni anda yaşandı.

Bu komandanın içindən gələn səsi isə ən yaxşı Ryan Christie ifadə etdi. Bournemouth yarımmüdafiəçisi turnirdə üç oyunun hamısında meydana çıxdı və BBC Scotland-a danışarkən həm qüruru, həm də içində qalan yanğını gizlətmədi.

“Bu, inanılmaz təcrübə idi,” – deyə o, həmin günləri xatırlayarkən bildirdi.

Stadionlarda minlərlə şotland azarkeşi. Küçələrdə mavi rəngli dəniz. Christie üçün bu mənzərə sadəcə turnir atmosferi deyildi, illərin həsrətinə verilən cavab idi. “Şotland azarkeşlərini orada görmək möhtəşəm idi. Atmosfer elektrik kimi idi,” – sözləri o günlərin səs-küyünü bir cümləyə sığışdırdı.

Sonra isə sakitlik gəldi. Və ağrı.

İlk 72 Saat

İlk 72 saat… Məhz o üç gün futbolçular üçün ən ağır dövr oldu. Qrupdan çıxmaq arzusu reallaşmadı, ümidlər oradaca qaldı. Christie bunu gizlətmədi: “İlk 72 saatdan sonra özünü bir az sınmış kimi hiss edirsən, çünki qrupdan çıxmağa inanılmaz dərəcədə can atırdıq və alınmadı.”

Amma bu komandanın hekayəsi təkcə nəticədən ibarət deyil. Bu, illərlə bir yerdə böyüyən, məğlubiyyətləri də, kiçik qələbələri də birlikdə yaşayan bir nəsildir. Christie həmin birlikdən danışarkən səsi yumşalır: “O uşaqlarla o qədər yaxşı vaxt keçirdim ki… İllərdir birlikdəyik.”

Məhz bu yaxınlıq qrupdan çıxmayan komandanı dağılmaqdan qoruyur. Turnir bitəndə çoxlarının içində eyni hiss qaldı – doymamışlıq. Futbolçular üçün bu, son deyil, başlanğıc nöqtəsi kimi görünür. “Turnir bitəndə sadəcə daha çox istəyirsən,” – Christie bunu bir futbolçunun ən saf instinkti ilə ifadə edir.

Onun sözlərində həm peşəkar soyuqqanlılıq, həm də uşaqcasına həyəcan var: “İndi daha çox turnirə getmək üçün yanıb-tutuşuram, beynimdə tək sual var – növbətisi nə vaxtdır?”

Şotlandiya üçün bu çıxış medal gətirmədi, amma başqa bir şeyi oyatdı: acgözlüyü. Növbəti böyük turnir artıq uzaq bir xəyal kimi deyil, qapıda dayanan hədəf kimi görünür. Sual indi budur: bu aclıq Şotlandiyanı növbəti dəfə böyük səhnəyə daha güclü qaytara biləcəkmi?