Special Olympics GB Yay Oyunları: Bottesford Town Komandasının Səyahəti

Nyu-Yorkda dünya çempionatının finalına doğru irəliləyən İngiltərə yığmasına ölkə nəfəsdən nəfəsə dəstək verir. Amma bu yay futbolun başqa bir hekayəsi də var – səs-küylü arenalardan uzaqda, North Lincolnshire-də, Scunthorpe-un ürəyindəki kiçik bir parkda yazılır.

Axşam günəşi ağacların arxasına çəkilərkən, Central Park-ın kölgəli zolağında öz rənglərinə bürünmüş bir qrup futbolçu qaçış zolaqlarını yandırırdı. Onların hədəfi də kubokdur. Sadəcə fərqli bir kubok – Special Olympics GB National Summer Games-də qızıl medal.

Bottesford Town-dan başlayan yol

Bu komanda təxminən on il əvvəl Bottesford Town Football Club-da qurulanda yalnız Daun sindromlu gənclərdən ibarət idi. İllər keçdikcə qapılar geniş açıldı: autizm, DEHB və digər öyrənmə çətinlikləri olan oyunçular da heyətə qoşuldu. Məhdudiyyətlər müxtəlifdir, meydandakı hədəf isə təkdir.

Məşq başlayanda dərhal bir şey gözə dəyir: irəliləyiş. Səkkiz il əvvəl bu komanda hələ ilk addımlarını atır, sosial cəsarət toplayır, topa toxunuşunu, mövqe seçimini yeni-yeni öyrənirdi. İndi isə eyni oyunçular öz formalarında, öz loqoları ilə çıxış edir, 26–30 avqust tarixlərində Birminghamdakı Alexander Stadium-da keçiriləcək Special Olympics GB yay oyunlarına hazırlaşırlar.

Bu, sadəcə səyahət deyil. Bu, on illik zəhmətin, ailələrin inadının, klubun inamının sınağıdır.

“Mən xoşbəxtəm” – Jake-in sadə, amma ağır çəkili cümləsi

Jake sualı eşidən kimi tərəddüd etmir. Turnirdə oynayacağı üçün özünü necə hiss etdiyini soruşanda cavabı qısa olur: “Mən xoşbəxtəm.”

O, meydanda standart epizod kimi görünən bir detalı xüsusi qürurla danışır: künc zərbələri. “Küncləri mən vururam,” – deyir və topu qapıya necə “bükmək” lazım olduğunu izah etməyə başlayır. Öz kiçik ustad dərsini verir.

Jake 2017-ci ildə Special Olympics-də gümüş medal qazanıb. İndi isə planı daha cəsarətlidir: iki qol vurmaq və qızılı qazanmaq. Onun üçün bu, sadəcə rəqəm deyil. Bu, illərlə “mainstream” futbolda ayaqlaşa bilmədiyi üçün kənarda qalan bir gəncin öz meydanını tapmasının simvoludur.

Ananın inadkarlığı: Sue və iki oğulun hekayəsi

Jake-in anası Sue bu komandanın ilk günündən yanındadır. Yalnız tribunada alqışlayan valideyn kimi yox, logistikanı çəkən, ianə toplayan, uşaqları məşqlərə daşıyan, hər detalın içində olan bir dayağ kimi.

Onun digər oğlu Aiden də əlilliyi ilə yaşayır, amma bu gün artıq komandanı məşq etdirməyi öyrənir. Eyni meydanda həm oyunçu, həm də gələcəyin məşqçisi yetişir.

Sue xatırlayır: komanda təxminən on il əvvəl sırf Daun sindromlu gənclər üçün yaradılıb. Sonra anlayıblar ki, ehtiyac daha böyükdür. Autizmli, DEHB-li, müxtəlif öyrənmə çətinlikləri olan gənclər üçün də eyni dərəcədə darıxdırıcı bir boşluq var. O boşluğu doldurmaq üçün Bottesford Town FC qapılarını açıb.

Jake əvvəlcə adi komandada oynamağa çalışıb. Bacarmayıb. Tempi tutmaq çətin olub, oyunun axınına qoşula bilməyib. Sue çıxış yolunu özü axtarıb – klub rəhbərliyinə yaxınlaşıb, oğluna və dostlarına meydan istəyib.

“Jake üçün futbol oynamaq inanılmaz dərəcədə böyük bir şey idi,” – deyə o danışır. “Bu, onun ehtirasıdır. Futbolu sevir və sadəcə oynamaq istəyirdi.”

O, başqa bir cümlə ilə bu hekayənin altını cızır: uşağına diaqnoz qoyulduğu anı xatırlayanda “tam bilinməzlik”dən danışır, amma bir qərarı dəyişməz qalıb – oğlanlarının həyatda bacardıqları qədər çox şeyə çıxışı olacaqdı.

Klubun dayağı və pandemiyanın zərbəsi

Bottesford Town FC bu layihənin səssiz qəhrəmanlarından biridir. Sue klubun möhtəşəm infrastrukturu haqqında xüsusi danışır: qapalı idman zalı, ilboyu istifadə olunan 4G örtüklü meydança. Bu şərait, bu oyunçular üçün sadəcə rahatlıq deyil, davamlılıq deməkdir. Məşqlər hava ilə, mövsümlə ləğv olunmur.

Amma yol hamar olmayıb. Komanda 2021-ci ildə oyunlara qəbul olunanda sevinci çox çəkməyib. Covid-19 pandemiyası yarışları ləğv edib, bir çox oyunçunu psixoloji cəhətdən geri atıb. Sue açıq deyir: Jake də o zərbəni hiss edənlərdən olub.

İndi isə qarşılarında daha real, daha sərt bir maneə var: maliyyə. İki komandanın səyahət və yaşayış xərclərini qarşılamaq üçün 10 min funt sterlinq toplamaq lazımdır. Bu məbləğ, bir çox böyük klub üçün kiçik xərclər bəndidir, amma bu komanda üçün oyunda qalmaqla kənarda qalmaq arasındakı xəttdir.

Məşq tempi artır: Michael Potts və yüksələn standart

Komandanın meneceri Michael Potts yarış yaxınlaşdıqca məşqlərin “artdığını” deyir. Gərginlik yox, həyəcan hiss olunur. Oyunçular Birminghamı düşünür, amma ayaqları bu parkda işləyir.

4G örtüklü meydança onlara texniki baxımdan çox şey qazandırıb. Topun hərəkəti sabitdir, səhvlər bəhanə qəbul etmir, hər toxunuşun məsuliyyəti artır. Komanda genişləndikcə, məşqçilər də özlərini dəyişməli olub. Fərqli intellektual çətinliklərə uyğun fərqli yanaşmalar, fərqli izah tərzləri, fərqli sürətlər.

Bu, sadəcə taktika lövhəsi ilə həll olunan iş deyil. Səbr, müşahidə, hər oyunçunun dünyasına ayrıca giriş tələb edir.

“Qaya kimi müdafiə” – Mason qapıda, Taylor arxada

Qapıda dayanan Mason özünü və komandasını qısa, amma çox şey deyən bir ifadə ilə təsvir edir: “Müdafiəmiz qaya kimi möhkəmdir.”

Onun üçün bu, şüar deyil. Son yarışında penalti xilas edib. Qapıçı üçün belə anlar illərlə yadda qalır. İndi o da qızıl medalın arxasınca gedir.

İngiltərə millisinin müdafiəsini necə gücləndirmək barədə soruşanda, cavabı sadədir: çox məşq etmək və qapıçının topu düzgün “çıxarmasına” diqqət etmək. Futbolun ən böyük səhnəsi ilə Scunthorpe parkı arasında bir cümləlik körpü qurulur.

Müdafiəçi Taylor isə bu komandanın onillik sütunlarından biridir. O, komandaya 10 il əvvəl qoşulub və hələ də arxa xəttin bir parçasıdır. Məşqlərin yaxşı getdiyini deyir, özünə inamı isə daha irəlidədir – dörd qol vuracağını proqnozlaşdırır. Müdafiəçi üçün cəsarətli hədəfdir, amma bu komandada hər hədəf bir az cəsarət tələb edir.

Milyonların kölgəsində, bir qrupun işığı

Special Olympics GB rəqəmləri xatırladır: Böyük Britaniyada təxminən 1,5 milyon insan intellektual əlilliklə yaşayır. Bu platforma onların ilboyu idmana qoşula bilməsi üçün yaradılıb. Bu komanda həmin missiyanın canlı sübutudur – Scunthorpe parkında, Bottesford Town-un meydanında, ailələrin səssiz fədakarlığında.

Məşq bitməyə yaxın parkdan geri dönəndə, meydançaya son dəfə baxanda mənzərə aydındır: rəngli formalar, ciddi sifətlər, peşəkarlar kimi qurulan məşq planı. Bu, sadəcə “xüsusi ehtiyaclılar üçün futbol” deyil. Bu, peşəkarlıq iddiası olan, medal, qol, qələbə arzusunu açıq şəkildə dilə gətirən bir komandadır.

İndi sual başqa cür səslənir: Birminghamdan qayıdanda, bu parkda yenidən toplaşanda, bu komandanın neçə arzusu artıq reallığa çevrilmiş olacaq?