Strasbourg UEFA Yarışında Tarix Yazır
Strasbourg tarix yazmaq həddindədir. Amma klubun ürəyində, tribunalarında, şəhərin küçələrində başqa bir döyüş gedir – ruhunu qorumaq savaşı.
Cümə axşamı Stade de la Meinau alışacaq. Gary O'Neil-in komandası UEFA Europa Conference League yarımfinalının cavab görüşündə Rayo Vallecano-nu qəbul edir. İlk oyundakı 0:1 hesablı məğlubiyyəti çevirmək, tarixə adlarını yazdırmaq üçün.
Bu mərhələyə qədər nə Strasbourg, nə də Rayo Vallecano Avropa turnirlərində yarımfinal görmüşdü. İndi isə qapının o tayında final dayanır – 27 mayda Almaniyanın Leipzig şəhərində Crystal Palace və ya Shakhtar Donetsk-lə qarşılaşma imkanı.
Xəyal kimi görünən gecə
Bir müddət əvvəl Strasbourg azarkeşlərinə Avropa kubokunu qaldırmaq fikri sadəcə romantik bir xəyala bənzəyirdi. Fransa–Almaniya sərhədində yerləşən, Avropa Parlamentinə ev sahibliyi edən bu şəhərin klubu ölkə çempionu titulunu cəmi bir dəfə qazanıb – 1979-cu ildə.
Avropada ən yaxşı yürüşləri 1980-ci ilə gedib çıxır: European Cup-da Ajax qarşısında dörddəbir finalda dayandılar. 1997-ci ildə UEFA Cup-da Liverpool üzərində alınan möhtəşəm qələbə isə hələ də köhnə nəsil üçün ən şirin xatirələrdən biridir.
İndi isə söhbət yarımfinaldan, mümkün finaldan gedir. Kağız üzərində möcüzə kimi görünən bu sıçrayışın arxasında isə BlueCo-nun gəlişi dayanır. Və məhz bu məqam Strasbourg tribunalarını iki yerə bölür.
Dərin yaradan zirvəyə
Klub prezidenti, keçmiş Strasbourg futbolçusu Marc Keller xatırlatmağı sevir: cəmi 15 il əvvəl bu klub Fransa futbolunun regional, həvəskar 4-cü və 5-ci liqalarında sürünürdü. Maliyyə böhranı, ləğvetmə, sıfırdan başlama.
Oradan Ligue 1-ə dönüş – 2017-ci ildə, təxminən onillik fasilədən sonra. Strasbourg yenidən elitanın sabit üzvünə çevrilmişdi, amma Avropa yarışlarında iddialı olmaq üçün resurs çatmırdı. Klubun öz modeli tavanına dirənmişdi. Keller bunu açıq şəkildə etiraf edib: mövcud quruluşla gedə biləcəkləri yer bura qədər idi.
Burada BlueCo səhnəyə çıxdı. 2023-cü ilin iyununda, Chelsea-ni alandan bir il sonra, Alsas klubunu da öz şəbəkəsinə daxil etdi. Strasbourg birdən-birə Avropa xəritəsində daha cəsarətli görünməyə başladı.
Pul var, amma narahatlıq da
Yeni oyunçulara ciddi vəsait xərcləndi. Liam Rosenior-un rəhbərliyi altında keçən ötən mövsümün dinamik oyunu Strasbourg-a bu mövsüm Conference League bileti qazandırdı. Chelsea-dən gələn istedadlı futbolçular – çoxu icarə əsasında – meydanda keyfiyyəti qaldırdı.
Amma tribunada başqa bir hiss gücləndi. Azarkeşlər bir şeyi çox tez başa düşdülər: əgər kimsə Alsasda parlayırsa – futbolçu, ya da məşqçi – növbəti dayanacaq çox vaxt Stamford Bridge olur.
Sentyabrda komandanın kapitanı, holland hücumçu Emmanuel Emegha növbəti mövsümdən Chelsea-yə keçəcəyini açıqladı. Bu xəbər bir çox azarkeşi sarsıtdı. Onların lideri hələ bu formanı geyinərkən, artıq başqa klubun planlarının bir hissəsi idi.
Yanvarda növbə Liam Rosenior-a çatdı. Chelsea onu da "kopardı". İngilis mütəxəssis azarkeşləri sakitləşdirmək əvəzinə, daha da qıcıqlandıran cümlə işlətdi: burada işləyən birinin "Champions League" qalibi və hazırkı klub dünya çempionu olan bir klubun baş məşqçisi kimi seçilməsindən azarkeşlərin qürur duymalı olduğunu söylədi.
Onun yerini Gary O'Neil tutdu. O'Neil-in dövründə Strasbourg artıq Fransa Kubokunun yarımfinalında uduzub. İndi isə mövsümün taleyini dəyişə biləcək başqa bir yarımfinal qarşıdadır.
"Çərşənbə axşamı oyunu klub tarixinin ən böyüyüdür. Mainz-ə qarşı gördüyümüz dəstəyin və enerjinin eynisinə ehtiyacımız olacaq," – O'Neil deyib.
Səssiz tribunalar, ucadan mesaj
Məsələ ondadır ki, ən səsli, ən fanatik azarkeşlər bu enerjini tam 90 dəqiqəyə yaymırlar. Keçən mövsümdən bəri onlar sahiblik strukturuna etirazlarını matçların ilk 15 dəqiqəsində səssiz qalmaqla ifadə edirlər.
Ultra Boys 90 adlı aparıcı azarkeş qrupunun bu il yayımladığı açıq məktubda yazılanlar təkcə Strasbourg üçün deyil, bütün Avropa futbolu üçün xəbərdarlıq kimi səslənir. Onların fikrincə, bu gün Alsasda baş verənlər "əksər klubların gələcəyinin necə görünə biləcəyini" göstərir.
Onlar qorxurlar ki, Strasbourg kimi klublar öz resursları, öz ruhu, öz kökləri ilə bağları olmayan, sadəcə "feeder team" roluna salınsın – yəni daha böyük strukturlar üçün istedad yetişdirən, amma öz iddiası boğulan komandalar.
Cümə axşamı da eyni səssiz etiraz gözlənilir. Ultra Boys 90 yenə də ilk 15 dəqiqəni susacaq, amma onlardan bir xahiş də var: matçdan əvvəl stadionun önündə toplaşmaq, komanda avtobusunu alqışlarla, mahnılarla qarşılamaq. Yəni oyun başlamazdan öncə ruhu qaldırmaq, sonra isə mesajı vermək.
Dolan stadion, bölünmüş ürəklər
Stade de la Meinau bu mövsüm tam başqa görünür. Baş tribunadakı iri yenidənqurma işləri tutumu təxminən 32 minə çatdırıb. Demək olar ki, hər oyunda anşlaq olur. Biletlər sürətlə tükənir, atmosfer kağız üzərində mükəmməldir.
Ancaq o dolu oturacaqlarda oturanların bir çoxu özünü tam xoşbəxt hiss etmir. Bəziləri üçün Avropa yarımfinalı uşaqlıq arzusunun gerçəkləşməsidir. Digərləri üçün isə bu yuxu bir şərtlə gəlir: klubun gələcəyi, müstəqilliyi, kimliyi barədə ağır suallarla.
Bir tərəfdə – mümkün final, Leipzig səfəri, kuboku qaldırmaq şansı. Elə bir kubok ki, ötən mövsüm onu qaldıran da təsadüfən deyil, məhz Chelsea idi.
Digər tərəfdə isə qorxu: əgər bu yol Strasbourg-u həqiqətən zirvəyə aparsa, həmin zirvə doğrudanmı onların olacaq, yoxsa başqa bir klubun kölgəsində sadəcə parlaq bir epizod kimi qalacaq?
Cümə axşamı axşamı bu sualın cavabı yazılmayacaq. Amma 90 dəqiqəlik mübarizə, səssiz başlayan, bəlkə də gurultulu bitən bu gecə, Strasbourg-un gələcək illərini müəyyənləşdirən dönüş nöqtəsinə çevrilə bilər.
