Tillman üçün dönüş nöqtəsi: Yeni mövsüm və şanslar
Tillman üçün yenidən doğuluş mövsümü başlayır. Dünya çempionatında parlayan amerikalı yarımmüdafiəçi orada artıq tanıdığımız klassik “10 nömrə” deyildi. Mauricio Pochettino onu Bayer Leverkusen-də iki məşqçinin edə bilmədiyini etdi: Tillman-ı mərkəzə çəkdi, “8 nömrə” kimi yenidən formalaşdırdı. Topla zərif toxunuşlar, PSV dövrünü xatırladan incəliklər tam yox olmadı, amma ön plana başqa şey çıxdı – pressinq, topu irəli daşıma, yorulmaz qaçışlar. Üstəlik, USMNT tarixində uzun illər xatırlanacaq iki möhtəşəm cərimə zərbəsi də bu yeni versiyanın parlaq əlavəsi oldu.
İndi isə klub səhnəsi tamam başqa hekayə yazır. Tillman-ın qatıldığı o əvvəlki Leverkusen artıq yoxdur. O zamanlar çempionluq transını yenicə yaşayan, Bayern Munich hegemonluğunu qırmış, Çempionlar Liqasında oynayan, özündən əmin bir klubdan söhbət gedirdi. İndiki komanda isə ruhən çökmüş vəziyyətdədir: boz mövsüm, əldən verilən hədəflər, sonda yalnız Europa League bileti. Tillman da bu enişin içində itib-batdı – nəhəng klub üçün cəmi altı qol, bir qol ötürməsi. Belə rəqəmlər onun üçün azdır, bunu özü də yaxşı bilir.
Məhz buna görə qarşıdakı mövsüm onun üçün dönüş nöqtəsi ola bilər. Yeni baş məşqçi Carles Martínez Novell maraqlı təyinat təsiri bağışlayır. Toulouse-da dörd il ərzində az büdcə ilə çox iş gördü, özünü yüksələn məşqçilərdən biri kimi göstərdi. Leverkusen kimi təzyiqi yüksək, ambisiyalı klub üçün məntiqli seçimdir. O, topa sahib olmağı, irəli yönümlü oyunu sevir; bu da Tillman üçün əlverişli mühit deməkdir – istər Pochettino dövründəki kimi “8 nömrə” rolunda, istərsə də köhnə uslub “10 nömrə” kimi. Hər iki halda, bu heyətdə ona yer var. Və Bundesliqanın yeni üzvü Elversberg-ə qarşı oyun, amerikalının özünü yenidən göstərməsi üçün ideal səhnəyə çevrilə bilər.
Brenden Aaronson
Brenden Aaronson isə hələ də tam şifrəsi çözülməmiş futbolçudur. Meydanda hər saniyə işləyir, temp salmır, mübarizədən qaçmır. Oyunqurucu kimi də irəli gedir, amma hiss olunur ki, ondan bir az artıqını gözləyirlər. 268 liqa matçında 33 qol, 31 qol ötürməsi – pis deyil, amma onun potensialını tanıyanlar üçün tam da inandırıcı deyil.
Buna baxmayaraq, Leeds-də Daniel Farke ona güvənməyi seçdi. Klubda kifayət qədər çətin anlar yaşasa da, komandadan kənara itələnmədi, əksinə, bu mövsüm sistemin əsas start oyunçularından birinə çevrilməyə yaxındır. Mövsümə də pis başlamadı: Nottingham Forest üzərində 1:0 hesablı qələbədə sol cinahda dinamik, çalışqan çıxışı ilə yadda qaldı. Qol fürsəti yaratmadı, amma yeddi müdafiəvi müdaxilə, 14 sprint, altı top qazanması – Aaronson-un kimliyini xülasə edən göstəricilərdir.
Sual isə yenə eynidir: hücum keyfiyyəti kifayət edəcəkmi? Sağ cinaha gətirilən Harry Wilson ağıllı transfer idi, yükün bir hissəsini Aaronson-un çiyinlərindən götürməlidir. Çünki amerikalı yaradıcı oyunçu kimi müəyyən limitlərlə üz-üzədir. Buna baxmayaraq, xüsusilə də intizamlı Brentford-a qarşı bazar günü oynanacaq matçda Leeds-in son üçdə bir zonada daha parlaq, daha iti olmağa ehtiyacı var. Aaronson-un qaçışı, pressinqi kifayət edəcək, yoxsa nəhayət rəqəmlərə də ciddi təsir edəcək?
Alvaro Arbeloa
Alvaro Arbeloa üçün Fulham-da ilk rəsmi oyun tam bir xaos tamaşası idi. Bu komanda hücum potensialı ilə doludur: istedadlı gənclər, risk etməyi sevən oyunçular, yaradıcı fərdlər. Real Madrid paltardəyişmə otağında ulduz dolu egoları idarə edə bilməyən Arbeloa, bəlkə də məhz burada özünə uyğun mühit tapıb. Chelsea-yə 2:3 hesablı məğlubiyyət nəticə baxımından uğursuz idi, amma Fulham oyunu ilə, cəsarəti ilə, əyləncəli üslubu ilə diqqət çəkdi.
Antonee Robinson da bu şounun ayrılmaz hissəsi idi. Onun bu sistemdəki rolu xüsusilə maraqlıdır. Arbeloa son üçdə bir zonada “idarə olunan xaos” istəyir, eyni zamanda cinah müdafiəçilərindən maksimum cəsarət tələb edir. Bu, Robinson-un illərdir vitrinə çıxardığı əsas keyfiyyətinə – önə qaçışlarına, kreativliyinə – tam uyğundur. Chelsea qarşısında da bunu göstərdi: sol cinahda oynayan Cesar Palacios-dan daha çox xəttqıran ötürmə verdi. Amma problem başqa yerdə idi. Fulham qalib gəlmədi. Və Cole Palmer, Robinson-u çox vaxt meydanda çarəsiz qoyan bir performans sərgilədi. İngilis ulduz sanki ustad dərsi keçdi, Robinson isə ona yaxınlaşmaqda çətinlik çəkdi.
İndi amerikalı müdafiəçi üçün, xüsusilə də müdafiə baxımından, toparlanma vaxtıdır. Qarşıda isə qeyri-adi bir dönəm yaşayan Sunderland gəlir. “Black Cats” ötən mövsüm möcüzəvi şəkildə Avropaya vəsiqə qazandı və indi ağır Europa League təqvimi öncəsi heyətin gücünü bölməli olacaq. Kağız üzərində, yorğunluqla, rotasiya ilə üzləşəcək belə bir rəqib, Robinson və Fulham üçün özünü doğrultmaq, riskli, lakin cəlbedici üslubu nəticəyə çevirmək üçün əlverişli hədəf kimi görünür.
Ricardo Pepi
Ricardo Pepi üçün son aylara “yarımçıq sıçrayış” damğası vurmaq olar. Dünya çempionatına gedərkən o, Folarin Balogun ilə birgə hücum xəttində start uğrunda açıq rəqabətdə idi. Amma turnirdə keçirdiyi təxminən 200 dəqiqəlik oyun, sıfır qol və sıfır qol ötürməsi ilə yekunlaşdı. Gözlənilən partlayış baş vermədi, əksinə, məyusluq hissi qaldı.
Ümumilikdə də qəribə bir dövr yaşadı. Yanvarda onun Premyer Liqa klubuna keçidi haqqında ciddi xəbərlər dolaşırdı. Sonra qırılan qol, pozulan planlar, yenidən PSV forması ilə qollar… Amma sanki Pepi daha yüksək səviyyə axtararkən bir pillədə ilişib qaldı. Yayda da transfer baş tutmadı. Son iki oyunda qol vurmasına baxmayaraq, karyera trayektoriyası hələ ki, yerində sayır kimi görünür.
PSV üçünsə bu tərəddüdlərin elə də böyük əhəmiyyəti yoxdur. Pepi komandanın əsas hücum silahıdır və ondan yalnız bir şey gözlənilir – qol. Klub həm çempionluğunu qorumaq, həm də Çempionlar Liqasında ciddi iştirak etmək niyyətindədir. Amma bütün böyük planlardan öncə, qarşıda sadə görünən, amma vacib bir sınaq var: evdə Utrecht oyunu. Liqada artıq üç matçda iki qol vurub, ritmi tapmağa başlayıb. Bu temp davam etsə, Pepi üçün nəhayət gerçək sıçrayış mövsümü, PSV üçün isə daha bir xatırlanası il başlaya bilər.
