Tuchel'in Seçimləri: Rashford, Gordon və Rogers'in Rolu

Dallasda isti havadan da ağır olan bir şey vardı – Thomas Tuchel-in seçimləri. Xüsusilə də sol cinahda.

Baş məşqçi Marcus Rashford-u kənarda saxlayıb, onun yerinə bu yay Barcelona-ya keçəcək Anthony Gordon-a güvəndi. Kənardan baxanda risk kimi görünürdü. Lakin Tuchel bu komandanı fərqli oxuyur.

Gordon topa cəmi 17 dəfə toxundu. Kağız üzərində bu, qanunauyğun olaraq zəif görünür. Meydanda isə başqa hekayə yazıldı. O, fasiləsiz pressinq etdi, müdafiə arxasına qaçışlarla xətləri dartdı, rəqibin arxa xəttini rahat buraxmadı. Gordon-un bu İngiltərədə öldürücü bombardirə çevrilməsi tələb olunmur. Onun işi boşluq açmaq, temp yaratmaq, başqaları üçün səhnə qurmaqdır. Topla etdiyi qədər, topsuz hərəkətləri də oyunun ritmini dəyişir.

Rashford da məkan hissi, pressinqi və arxaya qaçışları ilə tanınır. Fərqli profildir, amma eyni funksiyanı daşıya bilir. Tuchel də bunu çox yaxşı bilir. 72-ci dəqiqədə, ayaqlara təravət lazım olanda, növbə Manchester United hücumçusuna çatdı. Cəmi 13 dəqiqə sonra isə tabloya adını yazdırdı – komanda oyununun zirvəsi olan kombinasiyanı qolla tamamladı.

Tuchel matçdan sonra bunu gizlətmədi: Rashford-un son günlərdəki səviyyəsindən heyran olduğunu dedi, onun məşqlərdə “davamlı itələdiyini” vurğuladı və bu qola tam layiq olduğunu qeyd etdi. Mesaj aydındır: bu heyətdə heç kim sadəcə ada görə oynaya bilməz, amma formada olan heç kim də kənarda unudulmur.

Rogers dilemması və Bellingham kölgəsi

Tuchel-in xüsusi zəifliyi isə Morgan Rogers-dir. Aston Villa-nın parlayan istedadı, böyük kluba keçidi yaxın olan hücumçu, bu komandanın gələcəyi kimi görünür. Bəli, Jude Bellingham daha tamamlanmış futbolçudur. Amma bu, Rogers-in start heyəti üçün ciddi namizəd olmasına mane olmadı.

Dallasda oyundan sonrakı açıqlamasında Tuchel ən ağır qərarlardan birinin məhz Rogers-i ehtiyatda saxlamaq olduğunu dedi. Sözün əsl mənasında “100 faiz starta layiqdir” cümləsi ilə onu təsvir etdi. Bu, təkcə motivasiya deyil, real rəqabətin etirafıdır.

Rogers meydanda bunu təsdiqlədi. Təxminən 70-ci dəqiqədə oyuna qoşuldu, hücum arxasında daim hərəkətdə olan, rəqibin mərkəzini narahat edən fiqura çevrildi. İngiltərənin dördüncü, həlledici qolunun qurulmasında isə bir toxunuş belə etmədən fərq yaratdı – diqqəti özünə çəkən, müdafiəni özünə bağlayan aldadıcı qaçışı ilə.

Bu dəfə səhnə arxasında qaldı. Başqa gün isə eyni qaçış onu birbaşa ön plana ata bilər. Bu heyətdə elə futbolçular var ki, bir gün “silah”, ertəsi gün “baş rolda aktyor” ola bilirlər. Rogers də məhz onlardandır.

Sağ cinahda yeni nəfəs və Saka planı

Dallas axşamının başqa bir səssiz qəhrəmanı Djed Spence idi. Reece James-in yoxluğunda sağ cinahı qoruyan müdafiəçi müdafiəni bağlamaqla kifayətlənmədi, sürəti və hücuma qoşulmaları ilə İngiltərənin əks-hücumlarına əlavə alov qatdı. Bir epizodda fərqlənməyə də çox yaxın idi, amma rəqib qapıçının möhtəşəm reaksiyası onu qol sevinci ilə tanış etmədi.

Eyni taleyi Bukayo Saka da yaşadı. Tam sağlam olanda, bu İngiltərənin ən güclü silahlarından biridir. Amma Arsenal ilə zədələrlə dolu mövsümdən sonra Tuchel onu riskə atmaq niyyətində deyil. Aşilindəki problem səbəbindən ulduz cinah oyunçusu sanki pambığa bükülüb qorunur.

Noni Madueke startda yer aldı, Saka isə sonradan meydana daxil olub 20 dəqiqədə oyunun tonunu dəyişdi. Bu qısa müddətdə belə Rashford-un qoluna ötürmə verməyi bacardı. Tuchel-in sözlərinə görə, Saka qrup mərhələsinin son matçına qədər tam hazır vəziyyətə çatmalıdır. Hazırda isə onu daha çox “idarə olunan risk” rejimində istifadə edirlər: oyun açıqdırsa, temp yuxarıdırsa, o, meydandadır. Qalan vaxtda isə bərpa.

Böyük matçlar üçün seçim sadədir: Saka startda. Qrupun nisbətən rahat oyunlarında isə Tuchel onu bərpa prosesinə qurban vermir, əksinə, qoruyur.

Zəngin skamya, ac futbolçular

Dallasda meydana çıxmayan adlar siyahısı belə bu heyətin dərinliyini göstərir. Mövsümü Aston Villa-da möhtəşəm formada tamamlayan Ollie Watkins oyuna belə qoşulmadı. Arsenal-ın yaradıcı beyni Eberechi Eze – meydanda yox. Manchester United-in mövsüm qəhrəmanlarından Kobbie Mainoo – yenə skamyada. Bir çox başqa yığma üçün bu adlar birbaşa start heyətinin mərkəzində olardı.

İngiltərə isə indi başqa reallıq yaşayır. 2018-ci ilin o qaranlıq yarımfinal gecəsini xatırlayanlar yaxşı bilir: Sir Gareth Southgate skamyaya baxanda hücumda real seçim kimi yalnız Rashford və Jamie Vardy-ni görürdü. Qalan variantlar – Danny Welbeck, Fabian Delph – daha çox məcburi rotasiya üçün idi.

İndi isə vəziyyət tam tərsinə çevrilib. Tuchel-in 26 nəfərlik heyətində cəmi üç nəfər – John Stones, Madueke və ehtiyat qapıçı James Trafford – ötən mövsüm klublarında müntəzəm start görməyib. Qalanların hamısı öz komandalarında əsas sütun rolunu oynayıb. İndi həmin oyunçuların bir hissəsi Dünya Çempionatında skamyadan oyuna baxmalı olur.

Bu, lüksdür, amma eyni zamanda idarə olunmalı riskdir. Tuchel özü etiraf edib ki, Rashford da daxil olmaqla bir neçə futbolçu artıq niyə daha çox oynamadıqlarını soruşublar. Cavab isə meydanda gördüklərimizdir: bu heyətdə yer qazanmaq üçün təkcə ad kifayət etmir.

Məşqçi buna baxmayaraq sakitdir. Onun fikrincə, qarşıda cəmi dörd həftə var və bu müddətdə hər kəs öz rolunu “udub həzm edə” bilər. Bu qrup da elə bu mental gücə görə seçilib.

Liderlər, kölgə rollar və böyük plan

Bəzi futbolçular isə öz yerlərini daha aydın görür. Jordan Henderson artıq 36 yaşında, burada təkcə meydanda yox, soyunma otağında da lazımdır – təcrübə, zarafat, balans. Ivan Toney isə əsasən penaltilər üçün seçilib. Dan Burn və Jarrell Quansah meydana çıxırsa, deməli, nəsə ciddi problem baş verib.

Tuchel matçdan əvvəl start heyəti ilə bağlı sual alanda, “14-15 startçım var” deməklə vəziyyəti dəqiq təsvir etdi. Yəni bu komandada “dəmir on birlik” yoxdur. Və bu, indiki təqvimdə zərurətdir.

Dünya Çempionatının ağır iqlimi, klublardakı uzun mövsüm, intensiv qrafik – heç bir komanda eyni on birliklə səkkiz oyuna çıxıb sağ qala bilməz. Tuchel-dən sabitlik yox, çeviklik gözləmək lazımdır.

İngiltərənin üstünlüyü də elə budur. Bellingham istirahətə ehtiyac duyursa, səhnəyə Rogers çıxa bilər. Harry Kane üçün qrupun üçüncü, artıq heç nəyə təsir etməyən oyunu lazımsız riskə çevrilirsə, cavab hazırdır: Watkins.

Bu komandanın ehtiyat skamyası təkcə son dəqiqələrdə fərqi açmaq üçün yox, həm də əsas fiqurların ayaqlarını qorumaq üçün qurulub. İyulun 19-da finala qədər uzana biləcək marafonda fərqi bəlkə də elə bu “ikinci dalğa” futbolçular edəcək.

Sualla bitirək: bu qədər keyfiyyətli oyunçu eyni hədəfə nə qədər qədər fokuslana biləcək? Cavabını isə indi yox, turnirin ən gərgin gecələrində alacağıq.