Tuchelin İngiltərəsi üçün Bellingham-ın dərin yarımmüdafiə rolu

Tuchelin İngiltərəsi üçün xoş lüks problem: Bellingham dərinləşdikcə başağrısı böyüyür

Thomas Tuchel Panamaya qarşı sakit, hesabda isə rahat bir axşam keçirdi. 2:0, qrup liderliyi, qapıda isə Dünya çempionatının 1/16 finalı. Amma həmin axşamın içində elə bir detal vardı ki, indi alman baş məşqçinin beynində fırlanıb durur: Jude Bellingham-ın dərin yarımmüdafiə rolundakı performansı.

Panamaya qarşı Bellingham, Elliot Anderson-la yanaşı geridə başladı, amma oyunu yalnız oradan idarə etmədi, həm də qol vurdu, ötürmə verdi, mərkəzi meydanı öz adına yazdırdı. Bu, Tuchel üçün həm böyük üstünlük, həm də çətin sualdır: indi Declan Rice qayıdanda bu tapmacanın hissələri necə düzüləcək?

Bellingham dərinlikdən gələndə

Paul Merson-un fikrincə, Tuchel-in “böyük problemi” məhz buradan başlayır. Çünki Bellingham-ın parladığı zona, normalda Rice-ın ərazisidir. Və Mersonun sözləri ilə desək, Rice sağlamdırsa, oynayır. Müzakirə yeri yoxdur.

Amma Bellingham-ın həmin rolda verdiyi əlavə nəsə var. Rəqib üçün onu tutmaq xeyli çətinləşir. O, arxadan gəldikcə, cərimə meydançasına doğru gecikmiş qoşulmalar etdikcə, müdafiəçilərin onu izləməsi, vaxtında reaksiya verməsi ağırlaşır. Mərkəzdə sıxlıq, cəbhə xəttində tıxac, amma dərin yarımmüdafiəçi kimi irəli atılan Bellingham üçün boşluqlar açılır.

Panamaya qarşı bu aydın görünürdü. Morgan Rogers isə 10 nömrə rolunda sanki kölgə kimi qaldı. Topa demək olar toxunmadı. Eynilə Bellingham-ın Qanaya qarşı 10 nömrə mövqeyində çəkdiyi əziyyət kimi – rəqib dərin oturub, zonaları bağlayanda həmin sahədə nəfəs almaq olmur.

Mersonun vurğuladığı əsas məqam da budur: dərin zonadan gələn Bellingham-ı tutmaq çox çətindir, amma bu, Rice məsələsini aradan qaldırmır. Çünki böyük rəqiblərə qarşı Rice-ın meydanda olması, onun fikrincə, mütləqdir.

Rice + Bellingham – bəs 10 nömrə?

Buradan isə növbəti sual doğur: Rice ilə Bellingham yanaşı oynaya bilərmi?

Kağız üzərində cavab bəli. Amma o zaman zərbə ilk növbədə Elliot Anderson-a dəyir. İkinci zərbə isə 10 nömrə zonasına. Rogers Panamaya qarşı parlamadı, bəli. Amma Bellingham da Qanaya qarşı həmin mövqedə oyunu dəyişmədi.

Mersonun narahatlığı aydındır: İngiltərə topu 10 nömrəyə necə çatdıracaq? Kim oynayır-oynasın, o zonadakı futbolçu oyuna təsir edə bilməlidir. Qanaya qarşı Bellingham daim özünü göstərirdi, boşluğa çıxırdı, amma komanda yoldaşları onu görmürdü. Sanki onu meydançada Messi kimi mərkəzə qoymaq istəyirsən, amma topu ona verəcək cəsarət və vərdiş hələ formalaşmayıb.

Merson Messini müqayisə üçün çəkir, bənzətmə üçün yox: Argentina onu ən sıx zonada belə top ilə tapmağa çalışır, çünki bilir ki, qərarı o verməlidir. Bellingham da sıxlıqdan qorxmur, dar sahədə top istəyir, amma İngiltərə hələ o səviyyədə deyil ki, hər fürsətdə onu meydanın ürəyində tapsın.

İndi isə DR Congo gəlir. Onlar da Qana kimi dərin oturacaq, 10 nəfər topun arxasında. Belə rəqibə qarşı Bellingham-ı yenidən 10 nömrə mövqeyinə qaytarmaq, Mersonun fikrincə, risklidir. Orada yenə boğula bilər.

Uşaq həvəsi ilə ulduz soyuqqanlılığı

Bellingham-ın oyunu haqqında Mersonun ən maraqlı təsbiti onun xarakterinə aiddir. O, Bellingham-ı Wayne Rooney ilə müqayisə edir – top istəyən, hər hücuma qarışmaq istəyən, meydanın hər qarışında iz qoymaq istəyən o gənc, həvəskar məktəbli enerjisi ilə.

Bu, Tuchel üçün həm bəxtdir, həm də məsuliyyət. Çünki belə futbolçunu oyundan kənarda qoymaq, onu yalnız bir zolağa “bağlamaq” demək olar cinayətdir. Bellingham nə qədər çox topa toxunursa, İngiltərə bir o qədər təhlükəlidir. Ona görə də sual sadədir, cavab çətindir: onu harada oynatmaqla bu toxunuşların sayını maksimuma çıxarmaq olar?

Panamaya qarşı cavab dərin rolda idi. Qanaya qarşı isə 10 nömrə mövqeyində deyildi. DR Congo ilə oyunda Tuchel hansı tərəfi seçəcək?

Kənarlar susur, amma susqunluq təhlükə də deyil

İngiltərənin hücum xəttində başqa bir xət də var: cinahlar hələ alışmayıb.

Panamaya qarşı Marcus Rashford topu tez-tez aldı, amma nəticə çıxara bilmədi. Turnir öncəsi Anthony Gordon-un yerinə onu görmək istəyənlər çox idi, meydanda isə o, bu etimadı tam doğrultmadı. Sağda Bukayo Saka sanki özündə deyil. Merson bunun arxasında xırda zədə də görə bilir, amma bir cümlədə fikrini kəsir: böyük oyunlarda Saka-nın ehtiyatda qalacağı dünya təsəvvür etmir.

Bu, turnirin elə mərhələsidir ki, heç də hər komanda artıq pik formaya qalxmalı deyil. İngiltərə də hələ maksimum sürətdə qaçmır. Bu, həm riskdir, həm də fürsət. Risk odur ki, yüksək səviyyəli rəqib gələndə “indi yandırarıq” düyməsi işə düşməyə bilər. Fürsət isə ondan ibarətdir ki, komanda matçdan-matça böyüyə, oyunun içində inkişaf edə bilər.

Merson cinah oyunçularını “6/10” kimi qiymətləndirir. Yəni pis deyil, amma həlledici də deyillər. Onlar bir neçə pillə yuxarı qalxa bilsə, İngiltərə bu turnirdə tam başqa komanda kimi görünəcək. Çünki Harry Kane artıq qolunu vurub, müdafiə Qanaya qarşı pis deyildi, Bellingham Panamaya qarşı səhnəyə çıxdı. İndi növbə kənarlardadır.

Reallıq yoxlaması və açıq Dünya çempionatı

Merson qrup mərhələsini yekunlaşdırarkən İngiltərəni “7/10” kimi görür. Xorvatiya, Qana, Panama – iş görüldü, amma heyrətləndirici dominantlıq yox idi. Onun üçün həm Qana, həm də Panama oyunları bir növ reallıq yoxlaması oldu. Bəzi zəif nöqtələr açıq-aşkar göründü, bu da narahatlıq doğurur.

Amma bu turnirin gözəlliyi də elə bundadır: hər komandanın kimisə sancmağa gücü var. Fransa hücumda möhtəşəmdir, İspaniya yenə öz üslubundadır, amma rəqibi meydandan silən komanda təsiri bağışlamır. Kolumbiya Portuqaliyaya qarşı sürət, enerji və şəraitə uyğunlaşma ilə seçildi. Hər gün kimsə kimisə yandıra bilər.

Belə mühitdə İngiltərə üçün açar sadədir: matçdan-matça yaxşılaşmaq. Özünü daha güclü rəqibə saxlayan komanda bəzən həmin an gəldikdə o səviyyəni tapa bilmir. Merson da məhz bunu deyir – oyunu kran kimi açıb-bağlamaq olmur. Axın tədricən güclənməlidir.

İndi qarşıda DR Congo var. Kağız üzərində favorit İngiltərədir. Amma bu mərhələdən sonra artıq səhv bağışlanmır. Tuchel həm orta xətt tapmacasını həll etməlidir, həm də cinahları oyuna qaytarmalıdır. Rice meydanda olacaqsa, Bellingham harada olacaq? Anderson kənarda qalacaq, yoxsa Tuchel daha cəsarətli, balansı riskə atan həll tapacaq?

Dünya çempionatında bu cür sualların cavabı çox vaxt bir mövsümün, bəzən də bir nəslin taleyini müəyyənləşdirir. İngiltərə bu dəfə həmin cavabı nə qədər cəsarətlə verəcək?