Volkswagen Arena-da Tom Bischof-un açıqlamaları və Kompany-nin cavabı

Volkswagen Arena-da sakitlik, sükut və bir qol. Amma bu axşamı maraqlı edən nə hesab, nə də statistikaydı. Səhnənin ortasında cəmi 20 yaşlı bir gənc və onu bir cümlə ilə yerə yıxmadan, əksinə, komandaya daha da yaxınlaşdıran baş məşqçi dururdu.

Bischof-un səmimiyyəti – titul komandasının ortasında cəsarətli gənc

1:0 hesablı qələbədən sonra Sky kameralarının qarşısına çıxan Tom Bischof, adətən bu səviyyədə eşitməyə alışmadığımız qədər açıq danışdı. Müdafiədəki zəifliklərdən soruşulanda, gənc yarımmüdafiəçi sözünü gizlətmədi:

“Bu qədər qol buraxmaq, bu qədər şans vermək həmişə pisdir. Təəssüf ki, son vaxtlar bir neçə oyuna kənardan baxmalı olmuşam: top itirəndən dərhal sonra rəqibə təzyiq etmək – yəni əks-pressinqin əsasları – çatışmır.”

Bir neçə dəqiqə sonra fikrini daha da sərtləşdirdi: son həftələrdə daha çox ehtiyat oyunçular skamyasından izlədiyini, buna görə də komandanın “artıq metrlər qaçdığını”, vaxtında press etməyəndə isə həm çox qaçdıqlarını, həm də çox qol buraxdıqlarını dedi.

Bunu deyən, hələ əsas heyətdə yerini bərkitməmiş, dörd həftəlik zədədən sonra ilk dəfə Wolfsburg-da meydana çıxan bir 20 yaşlı. Bayern kimi bir klubda, ilk mövsümündə.

Kompany-nin cavabı: tənbeh yox, ton dərsi

Belə açıqlamadan sonra sual qaçılmaz idi: baş məşqçi Vincent Kompany bu tənqidlə razıdırmı?

Belçikalı əvvəlcə geniş bir təbəssümlə reaksiya verdi, sonra isə cümləni bıçaq kimi kəsdi: “Xeyr, əlbəttə ki, yox. O gənc oyunçudur və bu müsahibədə səhv etdi.”

Kompany-dən nadir hallarda eşidəcəyin sərtlikdə bir cümlə. Amma ton fərqli idi. Üstən, təkəbbürlü, qırıcı yox. Düzəldici, sakit, emosiyanı alıb götürən bir ton.

Məhz burada onun ən böyük üstünlüklərindən biri üzə çıxır: futbol baxımından gördüyü işlər bir yana, Kompany-nin oyunçularla münasibətdə tonu tutmaq bacarığı onu bir çox həmkarından ayırır. Bu, öyrənilməsi çətin olan, illər tələb edən bir sənətdir.

O, Bischof-un fikrini rədd edəndə bunu sükutun içində, soyuq başla etdi: “Problem əks-pressinqə istəkdə deyil; bu olmadan oyun qazanmaq mümkün deyil. Məsələ ondadır ki, hər oyunu ilk 10-15 dəqiqədə həll etməyə çalışmalı deyilsən. Bu həmişə işləmir. İlk on dəqiqə yaxşı başladıq, sonra səbrimizi itirdik. Bir, iki, üç dəfə əks-pressinqə gedə bilərsən, amma bir yerdən sonra ayaqlar dayanır. Məncə, ikinci hissədə bunu daha yaxşı etdik və bu, topa sahib olanda davranışımızdan irəli gəlirdi.”

Yəni sadə dildə: Bayern topu daha uzun müddət ayağında saxladığı üçün artıq fasiləsiz əks-pressinqə ehtiyac qalmadı.

“Tom əla oğlandır. Sadəcə, bu, oyundan dərhal sonraydı, mənim isə bir az daha geniş baxış bucağım var idi,” – deyə Kompany əlavə etdi. Və mövzu bağlandı.

Nagelsmann və Tuchel olsaydı…

Bu səhnəni bir anlıq təsəvvür edin: eyni sual Julian Nagelsmann və ya Thomas Tuchel-in dövründə verilsəydi, bir oyunçunun, özü də gənc bir futbolçunun, açıq şəkildə oyun üslubunu sorğulaması nə ilə nəticələnərdi? Məzmun baxımından bəlkə də haqsız sayılmazdılar, amma emosional idarəetmədə tez-tez ilişirdilər. Kompany isə eyni vəziyyəti bir təbəssümlə neytrallaşdırdı.

Bu, Volkswagen Arena-da Bayern-in keçirdiyi axşamın simvolu idi: həm gözlənilən, həm də qəribə. Çempionluq artıq təmin olunub, üç gün əvvəl Champions League-dən çıxmış bir komanda, 16-cı pillədə olan Wolfsburg qarşısında parıldamayacaqdı, bu aydın idi. Amma autsayderin Avropanın ikinci ən güclü komandası sayılan rəqibi bu qədər ciddi silkələməsi yenə də diqqətçəkən oldu.

İlk hissə: Bischof-un sərt diaqnozu, Urbig-in səssiz qəhrəmanlığı

Bischof fasilədə sözünü yenə əsirgəmədi: “Onlar beş qol vura bilərdilər, bu, bizim üçün heç də yaxşı deyildi.” İlk on dəqiqənin ümidverici olduğunu, hücumda boşluqları gördüklərini, amma sonra bunun davamının gəlmədiyini dedi.

Wolfsburg ard-arda təhlükəli epizodlar yaratdı, lakin qapıda parlayan Urbig hər dəfə vaxtında mövqe tutdu. Bischof da bunu vurğuladı, Manuel Neuer-i xüsusi tərifləyərək, onun hər şansı dəyərləndirmə tərzini “möhtəşəm” adlandırdı.

Ön tərəfdə isə Bayern nadir hallarda diş göstərdi. Ən böyük fürsət Harry Kane-in ayağına gəldi: 36-cı dəqiqədə penalti nöqtəsinə doğru addımladı, sürüşdü və topu qapıdan yan keçirdi. Bundesliqa-da 25 cəhddən cəmi ikinci dəfə penaltini qaçırırdı. Nadir, amma bu axşamın ovqatına uyğun bir epizod.

“Harry ilə adətən əminsən ki, qol olacaq, amma hərdən onun da qaçırmağa haqqı var,” – Bischof belə reaksiya verdi.

Çempionun yorğunluğu və Kompany-nin ikinci hissə planı

19 aprel tarixində çempionluq rəsmiləşəndən bəri Bayern-in ilk hissə sindromu davam edir. Mainz 05-lə 4:3, Heidenheim-lə 3:3 – hər iki matçda da fasiləyə qədər boğucu, sonra isə oyunu çevirən bir komanda. Wolfsburg-da da ssenari demək olar ki, eyni idi.

Bu dəfə fərq ondadır ki, üfüqdə Paris Saint-Germain ilə növbəti döyüş yox idi. Ona görə Kompany rotasiyanı minimuma endirdi. Kane, Michael Olise və Joshua Kimmich – meydandakı ən vacib üç oyunçu – bu dəfə start heyətində idi, Mainz və Heidenheim matçlarından fərqli olaraq.

Bütün bunlara rəğmən, birinci hissədə oyunda əlaqə yox idi, ritm qırıq idi, paltardəyişmə otağında əhval-ruhiyyə yalnız bir sözlə ifadə oluna bilərdi: turş.

Amma ikinci hissədə yenə eyni mənzərə: reaksiya. Kompany sonradan komandasını bu dönüşə görə açıq şəkildə təbrik etdi: “Komandaya reaksiyalarına görə təşəkkür etdim. Hər şeyi praktik olaraq tərsinə çevirmək asan deyil. Bu gün də ikinci hissədə bunu etdik.”

Rəqib baş məşqçi Dieter Hecking də bunu təsdiqlədi. O, Kompany-nin bu mövsüm Bayern ilə gördüyü işi “başqa səviyyə” adlandırdı, bunun təkcə Vincent-in işi olmadığını, amma yenə də hər həftə göstərilən performansa görə klubun təbrikə layiq olduğunu dedi. Xüsusilə də PSG-yə məğlubiyyətdən cəmi bir neçə gün sonra bu qədər yüksək intensivlik göstərdikləri üçün.

Olise-nin “artıq normal gələn” dahiliyi

Fasilədən sonra Bayern tamam başqa sürətlə meydanda idi. Wolfsburg öz cərimə meydançasına sıxıldı, ev sahibləri nəfəs almaqda çətinlik çəkdi. Epizodlar artdıqca, qolun gələcəyi hiss olunurdu. Qapı isə, demək olar ki, gözlənilən adam tərəfindən açıldı.

56-cı dəqiqə. Michael Olise sağ cinahdan içəri qıvrıldı, sol ayağına aldı, uzaq küncə güclü, eyni zamanda incə bir zərbə – top qapının uzaq dirəyinə tərəf əyri trayektoriya ilə uçdu və toru dalğalandırdı. Sanki məşqdə təkrarlanan bir hərəkət idi. Amma bu, Bundesliqa səhnəsi idi.

Olise bunu artıq vərdişə çevirib. Kompany hələ aprelin sonunda Mainz-da eyni tip qol vurulanda demişdi ki, Michael özünə elə yüksək plan qoyub ki, top qapıya girməsəydi, məyus olacaqdı – bu da, əslində, absurd görünür. Bu səviyyədə belə zərbələrin “normal” sayılmamalı olduğunu, amma Olise-nin hamını buna öyrəşdirdiyini vurğulamışdı.

Wolfsburg-da həmin “imza hərəkəti”ni təkrarlamaqla, Olise yalnız matçı qazandırmadı, həm də PSG sarsıntısından 72 saat sonra çempiona az da olsa bayram ovqatı qaytardı.

Çempionluq şənliyi, Berlin planı və Eberl-in “yumşaq faktları”

İndi Bayern üçün növbəti dayanacaq Münhendəki son tur matçıdır. 1. FC Köln gəlir, Allianz Arena isə 35-ci Bundesliqa titulunu qeyd etməyə hazırlaşır. Bir həftə sonra isə Berlin – DFB-Pokal finalında rəqib VfB Stuttgart.

İdman direktoru Max Eberl Wolfsburg matçından əvvəl Sky-a danışarkən, mövsümün hələ tam “dolu” hiss olunmadığını açıq şəkildə dedi: daxili arenada “dubl” gəlməsə, nəsə çatmayacaq. O, yenə də bu kampaniyanı “çox, çox yaxşı mövsüm” kimi xarakterizə etdi: Bayern Almaniya çempionu oldu, Champions League yarımfinalına çıxdı, Avropanın ən güclü komandası ilə bərabər səviyyədə oynadı və illərdən sonra ilk dəfə kubok finalına qayıtdı.

Eberl bir məqama da toxundu ki, bu, cədvəldə görünmür: bu komandanın oyununa baxmaqdan zövq alan, amma özünü heç vaxt Bayern azarkeşi saymamış insanlar. Onların “bu, futbolun necə olmalı olduğudur” deməsi. Bu, kubok gətirmir, amma klub daxilində dəyər kimi hesablanır.

İndi sual başqa yerdədir: bu estetikaya Berlin kuboku da əlavə olunacaq, yoxsa Kompany-nin ilk Bayern mövsümü, bütün parıltısına baxmayaraq, hansısa kiçik, amma hiss olunan boşluqla yadda qalacaq?