Will Keane'in Karyerası: Zədələr və Psixoloji Dönüş

O may axşamı, İsveçrəyə qarşı U-19 oyununun əvvəlində çox az adam gələcəyin bu cür bölünəcəyini təsəvvür edirdi. Hücum xəttində iki gənc: biri Harry Kane, o biri Will Keane. O vaxt daha parlaq gələcək, daha böyük səhnələr üçün doğulmuş kimi görünən, əslində Keane idi.

Onun üçün hər şey ard-arda düzülürdü.

“İndiyə qədər heç bir ciddi geriləmə yaşamamışdım,” – deyə o, BBC Sport-a danışarkən xatırlayır. “Gənc olanda qorxu olmur. Karyeramın trayektoriyası yalnız yuxarı gedirdi. Manchester United-də debüt etdim. Youth Cup qazandıq. İngiltərə üçün yaxşı oynayırdım. Hər şey uçuşa keçmişdi.”

Sonra qapı bağlandı. Həm də ən pis anda.

Bir zərbənin dəyişdirdiyi karyera

İsveçrəyə qarşı həmin oyunun sonlarına yaxın aldığı ağır diz zədəsi Keane-in yolunu qəfil kəsdi. Meydana qayıtması 16 ay çəkdi. O müddətdə Harry Kane Norwich və Leicester icarələrini keçdi, Tottenham-da şans qazandı, pillə-pillə yuxarı qalxdı.

“Bu, zamanlamadır,” – Will Keane deyir. “Elə futbolçular var ki, karyera boyu xırda zədələr alırlar, amma heç nə onları həqiqətən yoldan çıxarmır.

“Birinci zədə isə mənim üçün həlledici anda gəldi. Artıq qapıdan içəri girmişdim. Hiss olunurdu ki, yəqin birinci komandaya yaxın olacağam.

“Əgər o zədə bir-iki il sonra olsaydı, bəlkə də artıq heyətin oturuşmuş üzvü idim. Amma o vaxt baş verdi və ehtiyatlardan əsas heyətə keçidin ən kritik 16 ayını itirdim.”

Bu gün Harry Kane dünya səhnəsində Argentina ilə yarımfinala hazırlaşır. Will Keane isə həftənin əvvəlini Leicestershire-də, Champneys Springs-də keçirir. O, PFA-nın 12 həftəlik mövsümöncəsi düşərgəsində iştirak edən 45 müqaviləsiz futbolçudan biridir.

Bu təşəbbüs, artıq üçüncü ildir ki, klubsuz qalan, amma rəqabətli mühitdə özünü göstərmək istəyən oyunçular üçün bir növ xilas dairəsidir.

33 yaşlı hücumçu hələ özünü bitmiş hesab etmir. “Bir neçə il” daha oynaya biləcəyinə inanır və beş oyunluq İrlandiya millisindəki karyerasını artırmaq ümidini də tam itirməyib. İkiz qardaşı Michael Keane-in əksinə, o, gənclərdə İngiltərə, böyüklərdə isə atasının doğulduğu ölkə – İrlandiya üçün oynamağı seçib.

“Bir neçə tanışım keçən mövsüm bu düşərgədə idi və çox yüksək danışdılar,” – deyə o bildirir. “Özümü elə bilirəm ki, sanki klubdayam, mövsümöncəsi toplanışdayıq. Burada o qədər heyət var – tibbi, məşqçi, inzibati, media.

“Rəqabət kəskindir, yeddi-səkkiz yoxlama oyunu var, klublar səni real şəraitdə görə bilirlər. Klublar üçün ayrıca tətbiq var, PFA transfer siyahısı kimidir – bütün məşq məlumatlarımız ora yüklənir. Klublar bizimlə birbaşa əlaqə saxlaya bilər. Ümid budur ki, çağırış gəlsə, dərhal uyğun səviyyədə olasan.”

Dizlər, qopmuş qasıq və itirilən United arzusu

Keane bu dəfə vəziyyətinə daha sakit yanaşır. 2020-ci ildə də müqaviləsiz qalmışdı. Covid gəldi, Ipswich maliyyə qeyri-müəyyənliyi səbəbindən bir illik opsionu işə salmadı. Nəticədə o, yenidən Wigan-a döndü. İndiyədək səkkiz klub, 335 rəsmi oyun, 85 qol.

Amma bu rəqəmlərin arxasında ağır bədən və beyin mübarizəsi dayanır.

İlk dağıdıcı ön çarpaz bağ (ACL) zədəsi kifayət qədər ağır idi. Sonra fevral 2016-da Shrewsbury ilə FA Cup oyununda qasıq bağlarını “cırdı”. Üç gün sonra Midtjylland-la Europa League görüşü vardı. O matçda ehtiyatda dayanmalı olan 23 yaşlı Will Keane yox, 17 yaşlı Marcus Rashford idi. Anthony Martial isinmə zamanı zədələnib çıxanda şans gənc hücumçuya keçdi.

“Louis van Gaal onu meydana buraxdı. Rashford iki qol vurdu, sonra Premier League-də Arsenal-a qarşı da dubl etdi.”

“Amerikaya əməliyyata gedirdim, Philadelphia-ya enib telefonu açdım, gördüm ki, yenə iki qol vurub,” – Keane xatırlayır.

23 yaşında o, həmin gün United-dəki xəyallarının bitdiyini anladı. Ailəsinin dəstəklədiyi, özünün böyüdüyü klubda əsas heyət oyunçusu olacağına hamı kimi o da inanırdı. O inam orada qırıldı.

Daha pis zərbə isə hələ gəlməli idi.

“Çətin idi, amma keçməli idim. Yeni yüksəlmiş Hull-a yaxşı keçid etdim,” – deyə danışır. Altıncı oyununda yenə ACL zədəsi. Bu dəfə 14 ay kənar.

“Bu, əzici idi. Bütün mövsümü qaçırdım, komanda da aşağı liqaya düşdü. Gənc oyunçuların çoxu yaxşı keçidlər etdi; Harry Maguire Leicester-ə, Andy Robertson Liverpool-a, Sam Clucas Swansea-yə getdi.”

Will Keane üçün isə bu, daha dərin bir yolun – psixoloji dönüşün başlanğıcı oldu.

“Qutunun içindəki hər şeyi sınadım”

Bu dönüşü o, tam olaraq Wigan-da yaşadı.

“Əvvəllər də idman psixoloqları ilə işləmişdim, hər zaman pozitiv və optimist olmağa çalışırdım, amma Wigan-da futboldan gəlməyən biri ilə işləməyə başladım,” – deyə o izah edir. “O, daha çox ruhani psixoloq kimidir. Müsbət niyyətlər, manifestasiya, vizuallaşdırma üzərində işləyirik.

“Qutunun içində olan hər şeyi sınamışdım, yenə də zədələnirdim, ona görə bir az fərqli yanaşma istədim.

“Kaş bunu daha gənc olanda, ilk geriləmələrim zamanı görərdim. Bəlkə də məni daha tez düzgün ruhi vəziyyətə gətirərdi.

“Hər hansı oyunçu üçün belədir: özünə inamın yoxdursa, özünü gücsüz hiss edirsənsə, potensialını göstərə bilməyəcəksən.”

Keane United-in birinci komandası ilə nəfəs alırdı, sonra zədə gəldi. Championship-də icarələr, uğursuzluqlar, özünə şübhə. “Wigan məni sanki havaya atdı,” – deyir. Orada yenidən özünü xatırladı.

“Əslində əvvəldən özümə daha çox güvənməli idim. O uşaqlarla illərlə bir yerdə oynamışdım, mənim də istiqamətim o tərəfə idi.

“Əgər mental tərəfə daha tez fokuslansaydım, bəlkə də nəticə başqa cür olardı.

“Hətta zədə aldığım anlarda da, bəlkə içimdə bir az özünə inamsızlıq var idi, bu da nəyinsə səhv getməsinə səbəb oldu. Düz ruhi vəziyyətdə olsaydım, bəlkə o ağır zədələrin biri ümumiyyətlə baş verməzdi.”

Harry Kane – eyni yolun başqa sonu

Keane-in köhnə hücum tərəfdaşı Harry Kane üçünsə özünə inam heç vaxt problem olmayıb.

“Gənc olanda insanlar onun çox da mobil olmadığını deyirdilər, amma texniki cəhətdən, bitirməyə sərf etdiyi saatlar, ən yaxşı olmaq üçün atdığı addımlar – bunu indi açıq-aşkar görürsən,” – Will Keane deyir.

“O, özündən tam əmindir, çünki işini görüb. Bilir ki, tamamlanmış hücumçudur.

“Özünə o inamı qazanıb. Bir epizodu boşa verə bilər, amma gizlənməyəcək. Əgər beynində o qətiyyət olmasa, bu qədər məhsuldar ola bilməzdi.

“Təkəbbürlü deyil, sadəcə ən yaxşıları digərlərindən ayıran o özünə güvən var.”

Bir vaxtlar eyni forma, eyni yaş qrupu, eyni ümidlər. İndi biri dünya səhnəsində qollar vurur, o biri isə Leicestershire-də özünü yenidən sübut etməyə çalışır. Futbolun qəddar, amma tanış kontrastı.

Yeni klub, iki bayraq, bir kimlik

Keane üçün gündəlik məsələ indi daha sadə, amma bir o qədər də sərtdir: yeni klub tapmaq. Keçən mövsümü icarə əsasında Reading-də başa vurdu, Preston-la müqaviləsi bitdi və ayrıldı.

O, yenə də nikbindir: “Bir neçə söhbət olub. Mənim kim olduğumu bilirlər. İndilik hədəfləri A, B, C ola bilər, amma mövsüm başlayanda, bir klub yaxşı start ala bilməsə, panika yaranır və qapılar açıla bilər.”

Millətlər məsələsində isə o, hələ də iki aləm arasında dayanır: “Bu, çətindir, çünki U-21-ə qədər İngiltərə üçün oynadım, sonra böyüklərdə İrlandiya üçün. Hər iki tərəfdə payım var.

“İrlandiyanı təmsil etdiyim üçün qürur duyuram. Atam orada doğulub, sonra İngiltərəyə köçüb. Amma özüm İngiltərədə doğulmuşam, böyümüşəm, ailəm də ingilisdir.”

Həyatının çox hissəsini müəyyən edən o ilk diz zədəsi, Rashford-un partlayışı, Hull-da ikinci ACL, Wigan-da psixoloji dönüş – hamısı bir karyeranı bəlkə də ən yüksək səviyyədən uzaqlaşdırdı. Amma 33 yaşlı Will Keane hələ hesabı bağlamayıb.

Harry Kane bu həftə dünya yarımfinalına çıxır. Will Keane isə Champneys Springs-də hər məşqdə, hər qaçışda, hər toxunuşda özünə eyni sualı verir: bu dəfə qapı yenidən açılacaqmı?