Wojciech Szczęsny: London Colney-də başlayan ağrı

Wojciech Szczęsny illərdir ən yüksək səviyyədə qapı qoruyur, amma onun üçün hər topu saxlamaq hələ də kiçik bir əzab deməkdir. Səbəb isə çoxdan unudulduğu düşünülən, amma bədənindən və yaddaşından silinməyən bir məşq faciəsidir.

Hekayə 2008-ci ilə, London Colney-dəki zalda başlayır. O vaxt cəmi 17 yaşında olan gənc qapıçı güc məşqi edirdi. Sadə görünən bench press hərəkəti bir anda kabusa çevrildi: ştanq sürüşdü, nəzarətdən çıxdı və bütün ağırlığı ilə onun qollarının üstünə çökdü. Hər iki radius sümüyü qırıldı, Arsène Wenger-in sonradan dediyi kimi, “biləkləri əzildi”.

Zədənin ciddiyyəti o qədər böyük idi ki, karyerasının daha başlamadan bitə biləcəyi real qorxuya çevrildi. Həkimlər əməliyyata qərar verdi, hər iki ön qoluna metal lövhələr yerləşdirildi. Gənc polşalı təxminən altı–yeddi ay meydanlardan uzaq qaldı. Planlaşdırılan icarə keçidi dayandı, birinci komandaya doğru yüksəlişi isə qəfil dayanmış kimi göründü.

Amma o geri döndü. Tədricən bərpa olundu, pillə-pillə irəlilədi və nəhayət Arsenal-ın bir nömrəli qapıçısına çevrildi. Kənardan baxanda hekayə “ağrını udub qalxan gənc istedad” nağılını xatırladırdı. Lakin Szczęsny-nin özü indi 36 yaşında etiraf edir: o zədə heç vaxt tam keçməyib.

Onun sözləri ağır məşqin, uzun mövsümlərin arxasındakı real bədən yükünü açıq göstərir: “Elə deyil ki, topu ağrısız tuta bilirəm. Dayandırdığım bircə zərbə olmayıb ki, heç nə hiss etməyim. Sadəcə, ağrıya öyrəşmişəm və bu, çox xoşagəlməz hissdir”.

Bu, sadəcə keçmişin xatirəsi deyil, gündəlik həyatının bir parçasıdır. O, özünü tanıyır, bədənini dinləyir: “İki məşq edə bilərəm, amma artıq bilirəm ki, üçüncü əzab olacaq”. Bu cümlə, illərlə elit səviyyədə oynamağın qiymətini bir anda izah edir.

Ağrı təkcə fiziki deyil, qərarlara da təsir edib. O qədər ki, Szczęsny bunu futboldan çəkilmə səbəblərindən biri kimi göstərib. Bədəninin verdiyi siqnallar, hər zərbədə təkrarlanan sancı onu karyerasını bitirməyə yaxınlaşdırmışdı. Sonra isə ssenari dəyişdi: bir ay keçməmiş Barcelona onu yenidən meydanlara qaytarmağa razı saldı. Ondan əvvəl isə o, Arsenal-dan gələn təklifi rədd etmişdi.

Bir vaxtlar London Colney-də ştanqın altında qalan o yeniyetmə, bu gün hələ də hər zərbədə həmin anın izini hiss edir. Amma bu ağrı həm də onu formalaşdıran, sərtləşdirən, hər çıxışına başqa məna verən faktordur. Sual indi başqa cür səslənir: metal lövhələrlə, daimi ağrıyla bu qədər il dözən qapıçı, daha nə qədər yüksək səviyyədə dayanmağa davam edəcək?