AC Milan və Juventus-un 0:0 bərabərliyi: Taktiki duel

San Siro axşamı “Serie A”nın 34-cü turunda iki nəhəngin, AC Milan və Juventus-un toqquşması ilə doldu, amma tabloya baxanda yalnız sıfırların soyuqluğu görünür: 0:0. Lakin bu, oyunun içindəki taktik hekayəni kasad göstərmir. Əksinə, bu, iki fərqli futbolla formalaşmış, amma eyni dərəcədə hesabı qorumağı bacaran komandaların səbr dueli idi.

Milan bu qarşılaşmaya cədvəldə 3-cü pillədə, ümumilikdə 34 oyunda 48 qol vurub, 27 qol buraxmış, yəni +21 qol fərqi ilə daxil olurdu. Evdə 17 oyunda 22 qol vurub, 16 qol buraxan “rossoneri”nin “Stadio Giuseppe Meazza”dakı hücum ortalaması 1.3, müdafiə ortalaması isə 0.9 idi. Juventus isə bir pillə aşağıda – 4-cü yerdə, 57 qol vurub, 29 qol buraxaraq ümumi +28 qol fərqi ilə gəlirdi; səfərdə 17 oyunda 23 qol vurub, 16 qol buraxan “bianconeri”nin rəqib meydanlarında hücum ortalaması 1.4, müdafiə ortalaması isə 0.9 idi. Yəni kağız üzərində bu, iki balanslı, amma fərqli üslublu komandanın toqquşması idi.

Massimiliano Allegri-nin Milanı yenə də öz “DNA”sına sadiq qaldı: 3-5-2. M. Maignan-ın arxasında üçlü müdafiə xətti – F. Tomori, M. Gabbia və S. Pavlovic – dar blokla mərkəzi qapanmağa hesablanmışdı. Cinahlar A. Saelemaekers və D. Bartesaghi ilə həm eninə genişlik, həm də müdafiə dərinliyi verirdi. Mərkəzdə Y. Fofana – L. Modric – A. Rabiot triosu topa nəzarət, pressinq istiqamətləndirməsi və ikinci topların qazanılması üçün qurulmuş “beyin” idi. Ön xəttdə C. Pulisic və R. Leao ilə Allegri daha çox keçidlərə, açıq sahələrə çıxmağa, Juventus-un arxasına qaçışlara güvəndi.

Luciano Spalletti isə Juventus-u tipik 3-4-2-1 ilə düzür: M. Di Gregorio arxasında P. Kalulu – Bremer – L. Kelly üçlüyü ilə fiziki güc və hava toplarına hakimiyyət; cinahlarda A. Cambiaso və W. McKennie ilə həm pressinq, həm də yaradıcılıq; mərkəzdə M. Locatelli və K. Thuram oyunun ritmini diktə edir. Öndə J. Boga və F. Conceicao yarımxətlər arasında hərəkət edərək J. David üçün boş zonalar açır. Bu struktur, “xətlər arasında” oynamağı sevən Spalletti futbolunun təbii davamıdır.

Kadr itkisi baxımından Juventus-un “skamyası” bir qədər zədələnmişdi: J. Cabal və A. Milik əzələ zədəsi səbəbindən “Missing Fixture” statusunda idi. Xüsusilə Milik-in yoxluğu, mərkəzdə alternativ “target man” profilini məhdudlaşdırır, Spalletti-ni hücumda daha çox çevik, lakin az hündürlüklü profillərə – J. David, D. Vlahovic, L. Openda kimi variantları rotasiya içində düşünməyə məcbur edir. Milan tərəfdə rəsmi siyahıda itki görünməsə də, P. Estupiñán-ın mövsüm ərzində birbaşa qırmızı kart görməsi, Allegri-nin cinah rotasiyalarında risk idarəsini daha sərt etməsinə səbəb olub; bu oyunda da onu ehtiyatda saxlaması təsadüfi deyil.

İntizam xəritəsinə baxanda, Milanın sarı vərəqələrinin 23.08%-nin 76-90 dəqiqələr arasında gəlməsi, onların matçların son hissəsində aqressiyanı artırdığını göstərir. Juventus-da isə sarıların 23.40%-i 61-75 dəqiqələr arasında, 19.15%-i isə 76-90 dəqiqələr arasında gəlir. Bu, oyunun ikinci hissəsində mərkəzdə toqquşmanın sərtləşəcəyinə işarə idi və məhz burada M. Locatelli kimi oyunçular ön plana çıxır: 32 oyunda 91 uğurlu müdaxilə, 23 blok, 36 interception və 8 sarı vərəqə ilə o, həm top qazanma, həm də risk zonasında faul etmə balansını daşıyan “enforcer”dir.

“Hücumçu və qalxan” duelində iki əsas fiqur önə çıxırdı. Milan üçün R. Leao – 26 oyunda 9 qol, 3 assist, 41 zərbədən 23-ü qapıdakı çərçivəyə – Juventus müdafiə xəttinə qarşı əsas silah idi. Onun sürəti və driblinqi (51 cəhd, 24 uğurlu) P. Kalulu və Bremer üçün davamlı bir 1v1 imtahanı demək idi. Juventus tərəfində isə Kenan Yıldız mövsümün gizli ulduzu kimi parlayır: 10 qol, 6 assist, 59 zərbədən 38-i qapıramkaya, 71 açar ötürmə və 133 driblinq cəhdindən 73 uğur. O, həm bombardir, həm də yaradıcı rolu birləşdirir. Lakin onun penaltilərdə 1 qol, 1 qaçırma faktı, həlledici anlarda psixoloji təzyiqin də real risk olduğunu xatırladır.

“Engine room” dueli isə L. Modric – A. Rabiot – Y. Fofana üçlüyü ilə M. Locatelli – K. Thuram – W. McKennie xətti arasında gedirdi. Locatelli-nin 2439 ötürmə, 42 açar pas və 88%-lik dəqiqliyi onu Juventus-un metronomu edir. Qarşı tərəfdə Modric-in təcrübəsi, Rabiot-nun iki istiqamətli qaçışları və Fofana-nın fiziki gücü Milanın mərkəzdə topa nəzarət etmə cəhdini formalaşdırır. McKennie isə 35 müdaxilə, 8 blok, 20 interception ilə yalnız top qazanmaqla kifayətlənmir, 5 qol və 5 assistlə hücuma da körpü salır.

Statistik proqnoza gəldikdə, mövsüm boyu rəqəmlər bu cür oyunda qapalı, amma keyfiyyətli bir mübarizə vəd edirdi. Milan ümumilikdə hər oyuna 1.4 qol vurur, 0.8 qol buraxır; Juventus isə 1.7 qol vurur, 0.9 buraxır. Hər iki komanda 34 oyunda 15 dəfə “clean sheet” saxlayıb – yəni hər üç matçdan təxminən birində qapısını toxunulmaz qoruyur. Penaltilərdə Milan 5-dən 5 (100.00%) ilə qüsursuz olsa da, Juventus yalnız 2 penalti qazanıb və hər ikisini dəyərləndirib, amma Kenan Yıldız və J. David-in hərəsinin bir dəfə penaltidən qaçırması, gələcək həlledici epizodlarda psixoloji fonu mürəkkəbləşdirir.

Bu 0:0, xG cəhətdən də balanslı bir tabloya işarə edir: iki komanda da mövsüm ortalamalarına görə rəqiblərinə nisbətən daha çox qol fürsəti yaradan, amma eyni zamanda onları keyfiyyətli şəkildə boğan kollektivlərdir. Müdafiə sabitliyi, xüsusən də üçlü arxa xətlərin koordinasiyası, bu dəfə hücum xətlərinin fərdi istedadını kölgədə qoydu. Növbəti həftələrdə isə eyni struktur və fiqurlar, Çempionlar Liqası zonasındakı incə balansı müəyyən edəcək – bu dəfə bəlkə də penalti nöqtəsi, gecikmiş sarı vərəqə və ya Kenan Yıldız ilə R. Leao-nun bircə anlıq parıltısı fərqi yaradacaq. Bu axşam isə Milan və Juventus yalnız bir-birinin gücünü təsdiqlədi.