Almaniya millisinin dünya çempionatına hazır vəziyyəti
Almaniya millisinin düşərgəsində sakit gün olmur. İki yoldaşlıq oyunu, onlarla fərqli talelər və bir böyük sual: bu komanda dünya çempionatına nə qədər hazırdır?
Wirtz – Sürix gecəsinin maestro-su
Hücum xəttində ən parlaq işıq Florian Wirtz idi. İsveçrəyə qarşı göstərdiyi oyun, indiyə qədər milli formada çıxışlarının zirvəsi sayıla bilər. Topla davranışı, oyunu hiss etməsi, zərbə texnikası – hamısı bir oyunda birləşdi. Dörd qolda da birbaşa iştirak, ikisini özü vurdu.
Nagelsmann onu kağız üzərində sol cinahda yerləşdirdi, amma Wirtz heç vaxt klassik vinger kimi qalmadı. Sanki meydanın bütün yaradıcı sahəsi ona məxsus idi. Bu azadlığı ona verən isə arxadan daim cərimə meydançasına sızan Serge Gnabry oldu. Onun qısa, partlayıcı reydləri müdafiəni dartdı, Wirtz üçün koridorlar açdı. İsveçrəyə vurulan ikinci qol həmin planın ideal eskizi idi. Qanaya qarşı isə eyni Gnabry xeyli solğun göründü.
Havertz – yenə eyni hekayə
Kai Havertz üçün isə köhnə problem yenidən üzə çıxdı. 26 yaşlı hücumçu qapı qarşısında soyuqqanlılığı tapa bilmir. Bir-birinin ardınca gələn təmiz şanslar, amma açıq oyundan qol yox. Yalnız penalti nöqtəsindən. Avropa çempionatında da belə idi: start heyətinin toxunulmaz üzvü, amma iki qolun ikisi də 11 metrlikdən.
Bununla belə, Nagelsmann onu açıq şəkildə müdafiə edir. Havertz oynayacaq. Sual başqa yerdədir: harada? Əgər zədədən dönən Jamal Musiala vaxtında ritm tutsa, o ya mərkəzdə tək forvard kimi, ya da Qanaya qarşı olduğu kimi sağ cinahda istifadə olunacaq. O zaman mərkəzdə klassik “10 nömrə” uğrunda duel Gnabry ilə Nick Woltemade arasında olacaq.
Woltemade, Undav və “super-əvəzləyici” lənəti
Woltemade, Newcastle United-dəki enişinə baxmayaraq, Nagelsmann üçün ənənəvi mərkəz hücumçu variantında birinci seçimdir. Qanaya qarşı start heyətində çıxıb qapı tapa bilməsə də, hədəf oyunçu kimi, arxa xəttə dayaq nöqtəsi rolunda yaxşı təsir bağışladı. Rəqiblərindən fərqli olaraq, hücuma başqa ölçü gətirir.
Deniz Undav isə düşərgəni həm qalib, həm də məğlub kimi tərk etdi. Stuttgart hücumçusu yenə öz işini gördü – meydana sonradan daxil oldu, oyunu qazandıran qolu vurdu, tribunaları ayağa qaldırdı. Statistikalar Nagelsmann-ı haqlı çıxarır: VfB-də vurduğu 23 qoldan 16-sı ikinci hissələrdə gəlib. Yəni yorğun rəqibə qarşı “bitirici” rolu ona çox uyğundur.
Amma Undav oyundan sonra ARD-yə verdiyi açıqlamada daha çox oynamaq istədiyini açıq şəkildə dilə gətirdi. Məhz burada ton dəyişdi. Nagelsmann düşərgəyə gəlməzdən öncə “rolunu səs-küysüz qəbul edən oyunçular” istədiyini vurğulamışdı. Undav isə “qəbul edirəm, amma…” deyə sanki həmin sərhədi bir az keçdi.
Mətbuat konfransında baş məşqçinin reaksiyası əsəbi idi və ehtiyacdan artıq sərt səsləndi: Undav-ın sözləri ilə özünü təzyiq altına saldığını, əgər bu onu az qol vurmağa aparacaqsa, bunun da “öz problemi” olduğunu dedi. Ardınca bir soyuq qeyd: qola qədər oyunda demək olar ki, yox idi – cəmi 13 toxunuş. Amma eyni cümlənin içində onu “top hücumçu” adlandırdı, çünki “top düşəndə oradadır”.
Bir başqa sual da qaldı: Nagelsmann-ın iddia etdiyi kimi, 70 dəqiqə qaçsaydı, o qolu yenə vura bilərdimi? Baş məşqçi cavabı özü verdi – bu səbəbdən onu yayda da “super-əvəzləyici” kimi görür. Mövzu bağlandı? Yox. Heç olmasa, indi yox. Nagelsmann özü etiraf edir: “Deniz Undav yeddi gündür gündəmdədir.”
Sané, Karl və cinahlarda yeni iyerarxiya
Leroy Sané məsələsi də sakit deyil. Galatasaray-a keçidindən sonra Nagelsmann ondan Bundesliqadakı çıxışlarından daha çox “sübut” tələb etmişdi. Amma həftələrdir İstanbul klubunda belə daim start heyətində deyil. Buna baxmayaraq, milliyə çağırıldı və İsveçrəyə qarşı start heyətində meydana çıxdı.
Nəticə? Meydanda demək olar ki, görünmədi. Bir-bir driblinqə girdi, amma udduğu duel cəmi bir dəfə oldu. Oyunun “sehr”i isə ətrafında baş verirdi. Buna rəğmən, Nagelsmann onu birdəfəlik silmək istəmir. Səbəb aydındır: birə-bir oynaya bilən oyunçular çatışmır. Rəqabətdə adlar da konkret çəkilir – Lennart Karl və Jamie Leweling.
Sané mesajı aldı. Qanaya qarşı sonradan oyuna qoşuldu, Undav-ın 2:1 qolunda ağıllı ötürmə ilə birbaşa pay sahibi oldu. Baş məşqçi də bunu dərhal qeyd etdi.
Amma düşərgənin ən böyük “kəşfi” Karl oldu. Hər iki oyunda əvəzləyici kimi daxil olub, driblinqləri ilə rəqibləri bir-birindən ayırdı. Nagelsmann ondan elə tərzdə danışdı ki, bu, artıq sadəcə tərif yox, Dünya çempionatı üçün açıq siqnal idi: indiyə qədər düşərgəyə çağırılan gənclər arasında ən yaxşı təəssüratı məhz onun yaratdığını dedi. Undav isə onu Ribery ilə müqayisə etdi, bu yaşda “hiyləgərliyinə” heyranlığını gizlətmədi. Karl üçün bu toplanış “hava almaq” yox, böyük turnirə real biletə çevrildi.
Leweling hər iki oyunu buraxsa da, Dünya çempionatını qaçırsa, bu, sürpriz olar. Həm sağda, həm solda oynaya bilir, üstəlik, sonradan daxil olanda oyuna alov qatdığını dəfələrlə sübut edib. Eyni şeyi Chris Führich deyə bilmədi – Qanaya qarşı aldığı dəqiqələrdən istifadə edə bilmədi. Kevin Schade isə ümumiyyətlə şans görmədi.
Nagelsmann onu düşərgəyə gətirəndə məqsəd sürətli hücumçuya mühiti tanıtmaq, komanda ilə “tanış etmək” idi. Bunun hesabına isə Dortmund cütlüyü Karim Adeyemi – Maximilian Beier kənarda qaldı, Leweling-in itkisindən sonra belə çağırılmadı. Baş məşqçi onlarla açıq danışdığını deyir: bu profildəki üç oyunçudan maksimum ikisi Dünya çempionatına gedəcək. Hazırda üstünlük Schade-dədir, çünki “özünü göstərmək imkanı” indi ondadır. Amma bu imkanı yalnız məşq meydançasında gördü. Bu da Adeyemi və Beier üçün qapını tam bağlamır.
Xüsusən də Beier üçün. BVB-də son həftələrin formalaşmış “super-əvəzləyicisi”dir, həm top-suz, həm top-la presinqdə Nagelsmann-ın istədiyi profili ən yaxşı yerinə yetirən oyunçu kimi görünür. Adeyemi isə ən zəif mövqedədir: klubunda start heyətini itirib, əvəzləyici kimi də parlaq deyil.
Brown – sol cinahda səssiz inqilab
Qanaya qarşı start heyətində oynayan Nathaniel Brown isə öz mövqeyi üçün ciddi iddia ortaya qoydu. O, sol müdafiəçi rolunu David Raum-dan fərqli yozdu – daha çox mərkəzə girən, Frankfurt-da Albert Riera altında bəzən dayaq yarımmüdafiəçi, bəzən hücumameyilli “səkkiz nömrə” kimi çıxış etdiyi formaya sadiq qaldı.
Brown daim arxada sığorta idi, cinahdakı partlayıcı hücumçulara balans verdi. Qarşısında Manchester City-nin qış transferi Antoine Semenyo kimi Qana heyətinin ən çətin rəqibi vardı, amma bir neçə dəfə kritik müdaxilələrlə onun sürətli əks-hücumlarını kəsdi.
Bu fondda sual qaçılmazdır: Raum Dünya çempionatında yerinə görə narahat olmalıdırmı? Hücumda bu mövsüm Leipzig forması ilə silah kimidir, amma müdafiədə zəif nöqtələri var. İsveçrəyə 1:2 məğlubiyyətdə bunu yenə gördük: Breel Embolo-nun qolundan öncə Silvan Widmer-ə mərkəzə doğru keçməyə imkan verdi. Bir epizod sonra isə Johan Manzambi-ni son anda dayandırıb 3:2-ni önlədi.
Hazırda Raum start heyətində qalacaq kimi görünür. Amma Brown bu formada davam etsə, turnir irəlilədikcə “Plan B” deyil, real alternativə çevrilə bilər. İroniya ondadır ki, ev Avropa çempionatında eyni ssenari əksinə yaşanmışdı – o vaxt məhz Raum, Maximilian Mittelstädt-i sıxışdırıb əsas heyəti ələ keçirmişdi. Mittelstädt üçün indi qapı bağlanıb.
Mərkəz xətti: Pavlovic, Nmecha, Goretzka və kölgədə qalanlar
Eyni sözlər müəyyən mənada Angelo Stiller üçün də keçərlidir. Şərt aydındır: Aleksandar Pavlovic və xüsusən Felix Nmecha vaxtında sağalsa. Pavlovic artıq məşqlərə qayıdıb, Nmecha üçün isə bu, zamanla yarışdır.
Stiller sonradan düşərgəyə qoşuldu və hər iki yoldaşlıqda start heyətində oynadı. Ümumi mənzərə? Yaxşı, amma həlledici deyil. Nagelsmann-ın Pavlovic-ə üstünlük verməsi təsdiqləndi. Nmecha-nın Dünya çempionatını qaçırması, bəlkə də, Stiller üçün yeganə pəncərədir.
Pascal Groß isə başqa kateqoriyadadır. O, sadəcə mərkəz yarımmüdafiəçisi deyil, meydanda baş məşqçinin uzanan qolu, oyunlararası bağ rolundadır. Qanaya qarşı parlamadı, amma Nagelsmann-ın ona baxışı fərqlidir. Bu, Anton Stach üçün pis xəbərdir. İsveçrəyə qarşı əvəzləyici kimi girib, hətta 4:3 qələbə qolunun ötürməsini versə də, Qanaya qarşı bir dəqiqə belə almadı. O, Kimmich üçün “çirkli işi” görə, əks-hücumları kəsə bilərdi, amma baş məşqçi başqa yola üstünlük verdi.
Bu yolda əsas ad Leon Goretzka-dır. O, meydanı yandırmadı, amma Nagelsmann-ın axtardığı profilə çox uyğun gəlir: Pavlovic və ya Nmecha-nın yanında ön xətti yarıb keçən, rəqibin müdafiə xətlərini dartıb boşluq açan “xəttqıran”. Qanaya qarşı son dəqiqələrdə Sané-yə qolöncəsi ötürməni verən də məhz o idi.
Kimmich sağ cinahla mərkəz arasında hərəkət etdikcə, topa sahib olarkən mərkəzdə Goretzka-nın yoxluğu elə də hiss olunmur. Kapitan top-la oyuna Bayern-də olduğu qədər daxil olur. Müdafiədə də öz işini görür, baxmayaraq ki, İsveçrəyə qarşı buraxılan ilk qolda arxasında boşluq buraxdığı üçün tam günahsız deyildi.
Əsas problem başqa yerdədir: sağ müdafiəçi mövqeyində real alternativ yoxdur. Josha Vagnoman Qanaya qarşı üç ildən sonra milliyə dönüşündə bunu acı şəkildə göstərdi – bərbad ikili mübarizə sonrası hesab 1:1 oldu. Elə buna görə də Benjamin Henrichs və ya Ridle Baku adlarının yenidən gündəmə gəlməsi təəccüblü olmaz.
Müdafiənin mərkəzi: səhvlərə baxmayaraq toxunulmaz cütlük
Mərkəz müdafiəsində isə qərar verilib. Dünya çempionatına Nico Schlotterbeck – Jonathan Tah cütlüyü ilə gediləcək. İsveçrəyə qarşı Schlotterbeck-in iki kobud səhvi bu qərarı dəyişmir. Nagelsmann onu *kicker*-ə verdiyi müsahibədə də start heyəti üçün öncədən “zamin” etmişdi və həmin oyundan sonra da açıq şəkildə arxasında dayandı.
Səbəb sadədir: bu sistemdə solaxay mərkəz müdafiəçisi zərurətdir. Topa nəzarətə, arxadan oyun qurulmasına əsaslanan modeldə meydanın solundan oyunu açan, xətləri yarıb ötürmə verən yeganə stoper Schlotterbeck-dir. Bir şərtlə: İsveçrəyə qarşı yaşananlar birdəfəlik sürüşmə olmalıdır.
Onun fərdi keyfiyyətləri – geniş məkanı qorumaq, birə-bir müdafiə – şübhə doğurmur. Tah da bundan faydalanır. Özəlliklə sürətli keçidlərdə bəzən gec reaksiya verir, İsveçrəyə qarşı buraxılan qollarda iki dəfə həddən artıq passiv qaldı. Amma yenə də hazırda Antonio Rüdiger-dən açıq şəkildə öndədir.
Rüdiger Qanaya qarşı bir epizodda yaxşı görünmədi, hesabın daha tez 1:1 olmamasına görə Schlotterbeck-ə minnətdar ola bilər. Buna rəğmən, o, hələ də birinci ehtiyat variantdır – əlbəttə, Real Madrid-də yeni qalmaqallarla özünü çətin vəziyyətə salmasa.
Waldemar Anton isə bir dəqiqə belə oynamasa da, Dünya çempionatına getməyə ən yaxın adlardan biridir. Groß kimi o da düşərgədə hörmət qazanıb, dar hesabları sona qədər qorumaq üçün etibar edilən müdafiəçidir. BVB-də keçirdiyi mövsüm də bu mükafatı haqq edir. Nagelsmann da matçdan sonra açıq mesaj verdi: Anton-un adı siyahıda “çox böyük ehtimalla” olacaq. Onun haqda danışarkən “nə alacağımızı dəqiq bilirik, hər məşqdə maksimum verir” deməsi kifayət qədər aydın siqnaldır.
Malick Thiaw isə Anton, Schade və qapıçı Finn Dahmen kimi, meydan üzü görməyən dördüncü oyunçu oldu. Bu, onun Dünya çempionatı üçün şanslarını xeyli zəiflədir.
Nagelsmann – düzgün qərarlar, səhv sözlər
Bütün bu fərdi hekayələrin ortasında bir böyük fiqur dayanır: Julian Nagelsmann. Onun kommunikasiya tərzi yenə müzakirələrin mərkəzindədir. Undav məsələsində sərt ton, əvvəl dedikləri ilə sonrakı açıqlamalar arasındakı ziddiyyətlər, Sané ilə bağlı mövqeyini qəfil dəyişməsi – hamısı baş məşqçinin ətrafında səs-küy yaradır.
Eyni zamanda, taktiki qərarlarının çoxu onu haqlı çıxarır. Alfred Schreuder-in gətirilməsi, standart vəziyyətlər üzrə mütəxəssis Mads Buttgereit-ə daha çox səlahiyyət verilməsi dərhal nəticə verdi: İsveçrəyə qarşı iki qol (Tah və Wirtz) birbaşa məşq olunmuş kombinasiyalardan gəldi.
Sual indi budur: Nagelsmann uzun və bəzən dolaşıq izahları ilə özünə zərər vurur, yoxsa nəticə gələn kimi hamı bu detalları unudacaq? Undav mövzusu Dünya çempionatının start fitinə qədər yığmanın gündəmini məşğul edə bilər. Amma əgər Nagelsmann bu komandanı uğura aparsa, həmin sitatlar arxivdə tozlanacaq. Əks halda, hər cümləsi ona qarşı sübut kimi masanın üstünə qoyulmayacaqmı?
