Andy Robertson: Kənarımızı itirdik – Diogo Jota-nın itkisi
Liverpool-un müdafiəçisi Andy Robertson, komandanın ötən mövsümdə niyə əvvəlki kimi görünmədiyini bir cümlə ilə izah etdi: “Kənarımızı itirdik.” Onun sözlərinə görə, bu, sadəcə idman forması və ya taktika ilə bağlı deyildi. Komandanın ürəyi parçalanmışdı.
Söhbətin mərkəzində isə bir ad dayanırdı – Diogo Jota.
Toydan cənazəyə – bir həftənin içində dağılan dünya
Portuqaliyalı hücumçu Diogo Jota 2025-ci ilin iyulunda, qardaşı Andre Silva ilə birlikdə, İspaniya ərazisindən İngiltərəyə, mövsümöncəsi hazırlığa qayıdarkən avtomobil qəzasında həlak oldu. Liverpool həmin yay mövsümə hazırlaşarkən çempion kimi gəlirdi, Premyer Liqa titulunu qorumaq üçün. Amma hər şey bir anda mənasını itirdi.
Robertson “Stick to Football” podkastında bu günləri xatırlayarkən səsi sanki yenidən o günlərə qayıdırdı: “Təsvir etmək çətindir. Bizim keçdiyimiz şey dəhşətli idi. Yeni transferlər gəlirdi, amma onlar ürəyi sınmış bir kluba daxil olurdular.”
O, etiraf etdi ki, böyük pullara alınan futbolçulara belə yazığı gəlirdi: “Onlar bura gələndə biz artıq futbolu düşünmürdük. Bizim vecimizə deyildi. Futbol vecimizə deyildi, çünki az əvvəl paltardəyişmə otağındakı ən yaxın dostlarından birini itirmişdin.”
Bir həftə əvvəl isə hər şey tam əksinə idi. Robertson Jota-nın toyunda idi. Gülüş, musiqi, xoşbəxtlik. “Həyatının ən xoşbəxt günü idi,” – deyə xatırlayır. Bir həftə sonra isə eyni ailənin dağılmasını izləyirdi: “Bu, yaşaya biləcəyin ən ağır şeylərdən biridir. Bir həftə əvvəl toyunda idim, sonra ailəsinin necə parçalandığını görürsən.”
“Biz elit idik, amma artıq ola bilmirdik”
Robertson deyir ki, Liverpool illərlə hər detalda elit səviyyədə idi. Hər məşqdə, hər oyunda, hər xırda vərdişdə. Jota-nın itkisi isə bu mexanizmi sındırdı.
“Yeni gələnlərə görə çox simpatiyam var. Onlar elə bir komandaya qoşuldular ki, illərlə hər şeydə elit idi. Amma baş verənlərdən sonra biz artıq o səviyyədə ola bilmirdik,” – deyə sol cinah müdafiəsi vurğulayır.
Tənqidlər gecikmədi. Yeni transferlər meydanda çətinlik çəkdikcə, kənardan səslər yüksəldi. Robertson isə bu futbolçulara başqa cür baxır: “Mən onların bu mövsümünü Liverpool-dakı ilk mövsümləri kimi qəbul edərdim. Məncə, belə yanaşmaq lazımdır.”
Onun fikrincə, əsas itki sadəcə keyfiyyət yox, “kənar” idi: “Hər futbolçunun içində o kənar olur. O itiriləndə, ən yaxşı performansı göstərə bilmirsən. Keçən mövsüm biz o kənarı itirdik. Geri baxanda görürəm ki, qərarlılığımız bir az azalmışdı. Bəzən özümüzə deyirdik: ‘Nəyin naminə? Jota-nın ailəsinə bax, uşaqlarına bax.’ Biz yas içində idik. O, bizim üçün futbolçu deyildi, dost idi.”
Arne Slot-un ağır missiyası və görünməyən yük
Mövsümün sonunda Arne Slot işini itirdi. Liverpool Premyer Liqanı beşinci pillədə tamamladı və bu, klub standartlarına görə uğursuzluq kimi qəbul olundu. Amma pərdə arxasında tam başqa bir hekayə yaşanırdı.
Robertson, hollandiyalı mütəxəssisin həmin ağır günlərdə davranışına xüsusi hörmətlə yanaşır: “Çox danışdıq. Menecer həqiqətən yaxşı davrandı. Mövsümöncəsi hazırlıq demək olar ki, yox idi. Arne deyirdi: ‘Məşq etmək istəmirsənsə, etmə.’ Bir gün gəlib özünü pis hiss edirdinsə, məcburiyyət yox idi. Onun mövsümöncəsi yanaşması belə idi.”
Klubun psixoloqu da prosesə qoşuldu. Kiçik qruplar yaradıldı, sadəcə qəhvə içib söhbət etmək üçün belə fürsətlər təşkil olundu. Futbolçular bir-birinə söykənərək bu yükü daşımağa çalışdı. Amma ağrı yenə də qalırdı.
Robertson deyir ki, bütün bu müddətdə fikirləri yenə də eyni yerə qayıdırdı: “Hər şeydən çox ailəsinə acıyırsan. Həyat yoldaşı, uşaqları... Onların həyatı tam alt-üst oldu. Biz ürəyimiz qırılmış halda idik, amma onlar üçün bu, hər gün davam edən bir kabusdur.”
Paradlardan Porto hava limanına – iki zidd dünya
Mövsümöncəsi yay Liverpool üçün əvvəlcə xatirə kitabına düşəcək qədər möhtəşəm başlamışdı. Şəhər küçələri qırmızıya bürünmüş, klub tarixinin ən böyük paradı keçirilmişdi.
Robertson həmin kontrastı kəskin şəkildə xatırlayır: “Yayın əvvəlində Liverpool tarixinin ən böyük paradı var idi. Açıq avtobusla şəhər mərkəzindən keçirdik, Premyer Liqa kubokunu qaldırırdıq, bir milyondan çox azarkeş bizi izləyirdi. Ertəsi gün hamı bir-birinə əl verdi, tətilə dağıldıq. Və komanda yoldaşlarımı növbəti dəfə harada gördüm? Porto-ya, onun dəfninə uçmaq üçün hava limanında. Bu, növbəti dəfə hamımızın bir araya gəldiyi an idi.”
Bir tərəfdə kubok, şənlik, milyonların sevinci. Digər tərəfdə qara paltarlar, sükut, göz yaşları. Robertson bunu qısa, amma sərt bir cümlə ilə ifadə edir: “Bu normal deyil. Bizim keçdiyimiz şey normal deyildi.”
O düşünür ki, bəlkə də bu amil daha çox nəzərə alınmalı idi: “Bəlkə hesablanmalı idi, bəli, ola bilərdi. Amma mövsüm irəlilədikcə biz də bilirdik ki, daha yaxşı olmalıyıq, oyunlar qazanmalıyıq. Nəticələr gəlməyəndə narazılıq da başa düşüləndir.”
Beş oyunda beş qələbə – və gizlədilə bilməyən çatlar
Slot komandanı çox sıxmadan, rəqabəti süni şəkildə qızışdırmadan, futbolçuların psixoloji durumunu nəzərə alaraq mövsümə başladı. Liverpool yavaş start verdi, amma nəticələr əvvəlcə yaxşı görünürdü.
“Yavaş başlamışdıq, amma ilk beş oyunu qazandıq. Hamı düşünürdü ki, Liverpool yenə çempionluğa gedir,” – deyə Robertson xatırlayır.
Amma bu seriya, onun sözləri ilə desək, “çatların üstünü örtən” bir pərdə idi: “O vaxt artıq bəlkə də çatları örtürdük. Beynəlxalq fasilədən sonra isə o çatlar göründü.”
Mövsüm boyu nəticələr dalğalı oldu, komandadakı emosional yük heç vaxt tam itmədən, sadəcə səngiyərək davam etdi. Nəticədə Slot işini itirdi, Liverpool isə çempionluq yarışından uzaq düşdü.
Robertson yenə də bir məqama qayıdır: “Günün sonunda futbol nəticələrə əsaslanır. Biz kifayət qədər nəticə qazana bilmədik. Bu, faktdır.” Amma cümlənin arxasında başqa bir sual asılı qalır: bu mövsümə sadəcə “uğursuzluq” demək nə qədər ədalətlidir?
Liverpool indi yeni bir səhifə açmağa məcburdur. Amma Anfield-in paltardəyişmə otağında bir yer həmişə boş qalacaq. Və bəlkə də bu komandanın gələcək xarakterini məhz o boşluğa verdiyi reaksiya müəyyən edəcək.
