Arsenalın Champions League Yarımfinal Qələbəsi
Mövsüm boyu gərginlik və əzab içində sürünən bu komanda indi iki cəbhədə bir addımlıqda zirvəyə dayanıb. Final fitindən sonra meydandakı mənzərə bunu açıq göstərirdi: yumruqlar havada, qucaqlanmalar, gözlərdə yüngüllük. Bu, sadəcə bir yarımfinal qələbəsi deyildi. Bu, bir klubun yenidən öz yerini tutduğunu hiss etməsi idi.
Premyer Liqa kuboku da, European Cup da artıq real hədəfdir. Hətta təkcə Champions League finalına – tarixdə cəmi ikinci, 2006-dan bəri ilk dəfə – qayıdış özü böyük dönüş hekayəsidir. Mikel Arteta dekabr 2019-da bu kluba gəldikdə, hər şey dağınıq, idarəolunmaz, inamsız idi. İllər keçdikcə o, bu qarışıqlığın içindən ciddiyyəti, nizamı və iddianı geri qaytardı. İndi isə klub yenidən elitanın içindədir.
Bu, xəyal edilən səhnə idi.
Artetanın gecəsi, Arsenalın tarixi
Budapeşt artıq Basq mütəxəssisinin adı ilə çəkilir. Orada o, Arsenal tarixinə Champions League-i gətirən ilk baş məşqçi kimi düşə bilər. Amma bu gecə titul hesablamaları üçün deyildi. Bu 90 dəqiqə yalnız buradakı mübarizəyə aid idi.
Atletico Madrid üzərində bu yarımfinal qələbəsi mövsümün bütün ruhunu özündə cəmlədi. Arsenal yenə döyüşməli oldu. Hesab o qədər incə idi ki, hər toxunuş, hər səhv ürəyi ağza gətirirdi. Onlar yenə də davam etdilər. Yenə də şübhələrin səsini boğdular.
Bəxt də yanlarında idi, xüsusilə iki penalti epizodunda. Amma Artetanın baxışından bu, yalnız çoxdan gecikmiş ədalətin qayıdışı idi. Bu qədər çətinliyin içindən keçən komanda bəzən belə anları da qazanır.
Simvolik olan başqa bir şey vardı: əsas rolları elə bu mövsüm ən çox tənqid və sarsıntı görən futbolçular oynadı.
Uzun müddət zədələr içində qalan, onun yoxluğunda hücumun parıltısı sönən, "bu səviyyədə davamlı ola biləcəkmi?" sualları ilə üz-üzə qalan Bukayo Saka – məhz o, fərqi yaradan qolu vurdu.
Transferi çoxları tərəfindən sorğulanan, "bu səviyyəyə uyğun deyil" damğası vurulan Viktor Gyokeres – həmin qolun ötürməsini verdi, meydanda hər dueldə özünü xatırlatdı.
Uzun müddət kənarda qalan, "satılacaqmı?" şayiələri ilə adı çəkilən gənc Myles Lewis-Skelly – komandaya mövsüm boyu darıxdıqları enerjini gətirdi.
Və bu enerji Atletico kimi dişləyən, boğan rəqibə qarşı həyati əhəmiyyət daşıyırdı.
Sərt oyunun içində gələn an
Bu oyun gözəllikdən çox uzaq idi. Çox vaxt çirkin, çox vaxt qopuq. Amma məhz bu çirkinliyin içində emosiyanın, romantikanın başqa bir dadı vardı.
Əks tərəfdə Diego Simeone üçün bu mövsüm də Champions League xəyalları bitdi. Böyük Antoine Griezmann üçün isə bu məğlubiyyət yarışdakı son matç kimi tarixə düşdü. Onun dahiyanə anları yenə oldu, amma davamlılıq çatmadı. O meydanı tərk edəndən sonra Atletico-nun dişi kütləşdi. Alexander Sorloth üçün düşən o tək real şans isə bu səviyyə üçün çox az idi.
Bu, gərginliksiz, həyəcansız oyun deyildi. Əksinə, meydan ağırlaşdıqca, duellər sərtləşdikcə, hər epizodun dəyəri artırdı. Bu matç əzələ tələb edirdi.
Gyokeres bu əzələni verdi.
Mövsüm boyu topu saxlaya bilməməsi, hava toplarını itirməsi üçün haqlı tənqidlər alan hücumçu bu dəfə hər topun arxasınca qaçdı, Atletico müdafiəçilərini çiyin-çiyinə döyüşə məcbur etdi. Onun inadkarlığı, israrı Arsenalın qapını sındırmasına yol açdı.
Qol epizodu da məhz belə gəldi. Gyokeres sağ cinahda itmiş kimi görünən bir topun dalınca qaçdı, meydançanın kənarında sanki heç nə vəd etməyən mövqedə birdən Atletico cərimə meydanında boşluq açıldı. Problem ondansa idi ki, bu boşluq daha çox xəttə paralel idi, seçimləri azaldırdı.
Gyokeres düzgün qərarı verdi.
Topu cərimə meydanına doğru qaldırdı, Leandro Trossard künc bucaqlı, iti zərbə ilə Jan Oblakı yoxladı. Qapıçı seyv etdi, amma Saka artıq hərəkətə başlamışdı. Sağ cinahdan içəri qatlanan, Arsenal hücumuna fərqli ölçü verən bu gedişləri ilə son həftələr haqlı təriflər alan vingeri Atletico müdafiəçiləri yenə qaçırdı. O isə iki müdafiəçinin arasından çıxıb topu qapıya toxundurmaqla kifayətləndi.
Gyokeres də bir az sonra eyni sadəliyi göstərə bilərdi.
Amma sanki Viktor Gyokeres üçün 2025-26 mövsümü heç vaxt tam problemsiz keçməməlidir. 65-ci dəqiqədə əvəzlənib oyuna daxil olan Piero Hincapie əks-hücumda möhtəşəm, aşağı trayektoriyalı ötürmə ilə onu tapanda, qarşısında nə müdafiəçi, nə də maneə vardı. Yalnız Oblak. O isə topun sıçrayışını düzgün hesablamadı və zərbəni qapıdan yuxarı göndərdi.
Çox asan olardı.
Bu oyuna yaraşmazdı.
Sərhəddə oynanan yarımfinal
PSG ilə Bayern Munich arasında açıq, bol qol epizodlu duellərin əksinə, bu yarımfinalın xətlərdə, xırda toxunuşlarda həll olunacağı çoxdan deyilirdi. Və elə də oldu. Hətta bəzən oyunun özü yox, hakim fitinin hansı tərəfə çalınacağı hər şeyi müəyyənləşdirirdi.
Elə an gəldi ki, Griezmann və Robin Le Normand sadəcə aut və ya qapı zərbəsi qazanılmasına elə qələbə qazanmış kimi sevindilər. Bu, oyunun nə qədər dar çərçivədə, nə qədər sərt ritmdə getdiyini göstərirdi.
Əsas epizodların çoxu təmasın necə şərh olunacağına bağlandı. Arsenal ilk oyundan qalan narazılıqlar siyahısına bu matçda daha birini əlavə edə bilərdi. Trossard Griezmann tərəfindən itələnmiş kimi göründü, amma fit səssiz qaldı. Düzdür, bu epizod Atletico-nun bəzi iddiaları qədər aydın görünmürdü.
Ən böyük mübahisə isə Giuliano Simeone ilə bağlı idi. Declan Rice səhv etdikdən sonra Simeone topu götürüb qapıya doğru gedirdi, qarşısına Gabriel çıxdı. Yoxsa çıxmadı? Təkrar görüntülər müdafiəçinin topa toxunub-toxunmadığını tam göstərmədi. İki futbolçu mübarizə içində tarazlığını itirdi, hakim isə yalnız künc zərbəsi verdi. Hiss olunurdu ki, bu epizod penaltiyə daha çox bənzəyir.
Bir neçə dəqiqə sonra Atletico-nun təzyiqi ən yüksək həddə çatmışdı. Griezmann Riccardo Calafiori ilə mübarizədə yerdə qaldı, hamı penalti gözləyərkən hakim əksinə, Marc Pubill-in qaydasını pozduğunu göstərərək Arsenalın xeyrinə cərimə zərbəsi təyin etdi. Diego Simeone kənarda qəzəbdən alışıb yanırdı.
Arsenal cavabı emosiyada deyil, meydanda verdi.
Duelə girdilər. Vuruşdular. Qorxmadılar. Oyunu da, döyüşü də qazandılar.
İndi isə qarşılarında daha böyük sual dayanır: bu gecənin yaratdığı inam dalğası onları yalnız finala yox, bütün mövsümün taleyinə aparacaqmı?
