Carragher: Chelsea kubok maşını bahalı eksperimentə çevrilib

Carragher: “Kubok maşını bahalı, uğursuz eksperimentə çevrilib”

Jamie Carragher-in gözündə bu, sadəcə daha bir baş məşqçinin gedişi deyil. Onun təsvir etdiyi mənzərədə Liam Rosenior-un süqutu, Stamford Bridge-də dərin, struktur böhranının növbəti əlamətidir. Səbəb – meydandakı oyundan çox, kitabxanadakı rəqəmlərə bağlanan klub modeli.

Telegraph-dakı köşə yazısında Carragher sərt ifadələrdən çəkinmir. Onun fikrincə, Todd Boehly və Behdad Eghbali-nin idarəçiliyi altında Chelsea illərlə qurduğu kubok qazanma maşınını cır-cındır kimi söküb atıb, yerinə isə nə futbolçuları, nə azarkeşləri, nə də elit məşqçiləri inandıra bilən, bahalı bir laboratoriya layihəsi qoyub.

“Beşinci məşqçi, dörd il və eyni son”

Carragher xatırladır ki, Stamford Bridge son dörd ildə artıq beşinci daimi baş məşqçisini yola salır. Onun mesajı kəskindir: bu ritm təkcə texniki zonadakı adamın problemindən xəbər vermir, sahiblik modelinin özünün iflasını göstərir. Onun sözlərinə görə, Chelsea bu gün yeni baş məşqçiyə nə qədər ehtiyac duyursa, bir o qədər də yeni sahibə ehtiyac duyur.

Carragher BlueCo dövrünü “birmənalı şəkildə uğursuzluq”, “imic maddəsinin məzmundan üstün tutulduğu parlaq, amma boş vitrin” kimi təsvir edir. O, keçən mövsüm yazdığı bir ifadəni yada salır: Chelsea-nin “dünyanın ən varlı inkişaf klubu”na çevrildiyini demişdi. İndi isə bu diaqnozu daha da sərtləşdirir – onun fikrincə, vəziyyət bundan da pisdir və klub artıq “şokedici geriləməyə həddən artıq pul xərcləməkdə” ittiham olunur.

Maliyyə oyunları, uzunmüddətli müqavilələr, itən avtoritet

Carragher-in mərkəzi arqumenti aydındır: Chelsea rəhbərliyi məşqçiləri şah deyil, piyada kimi görür. İdarəetmənin mərkəzinə “model”, maliyyə boşluqları və uzunmüddətli müqavilələr yerləşdirilib, nəticədə idman performansı və soyunma otağının harmoniyası ikinci plana atılıb.

Onun fikrincə, bu yanaşma iki cəbhədə dağıdıcı təsir göstərir. Bir tərəfdən, dünya səviyyəli, oturuşmuş baş məşqçilər klubun bu “modelə kor-koranə sədaqətini” görüb kənarda qalmağa üstünlük verirlər. Digər tərəfdən, Rosenior kimi gənc, iddialı mütəxəssislər bu sistemin içində yüksək təzyiqə, qeyri-müəyyən səlahiyyətlərə və hər an qurban gedə biləcəkləri bir mühitə atılırlar.

Carragher xüsusilə müqavilə siyasətinin yaratdığı gərginliyə toxunur. Uzun, ağır kontraktlar, balans hesabatlarını gözəgəlimli göstərsə də, onun fikrincə, baş məşqçinin avtoritetini yeyib bitirir. Soyunma otağında güc balansı pozulur, rəhbərliyin diktə etdiyi struktur, texniki zonadakı adamı arxa plana keçirir.

Abramovich-dən fərqli yol – daha çox pul, daha az qorxu

Carragher, Stamford Bridge-də indi söz sahibi olanların Roman Abramovich dövründən qəti şəkildə fərqli görünmək istədiyini yazır. Fərq isə, onun təsvirinə görə, yalnız üslubda deyil, nəticədə də özünü göstərir.

Rəqəmlər ağırdır: 1,5 milyard funt sterlinqdən çox xərclənib, amma klub daha az uğurlu, daha az qorxulu, daha az hörmət olunan və hətta daha az gəlirli hala gəlib. Carragher bu paradoksu bir cümlədə yığcamlaşdırır: kubok qazanan maşın bahalı, uğursuz futbol eksperimentinə çevrilib.

Rosenior – alovun içinə atılan adam

Keçmiş “Liverpool” müdafiəçisi Rosenior-un vəziyyətini izah edərkən tonunu bir az dəyişir, amma tənqid yenə sistemə yönəlir. Onun fikrincə, Rosenior-un adı ilk dəfə gündəmə gələn andan etibarən o, faktiki olaraq “yanğın söndürən” roluna məhkum idi.

Carragher yazır ki, Rosenior artıq təşkilat daxilində çalışdığı üçün, onu işə gətirənlər onun zəncirdəki yerini biləcəyini və qəbul edəcəyini düşünürdülər. Bu, başlanğıcdan asılılıq yaradan, sərhədləri cızılmış bir roldur. Ona görə də, Carragher-in baxışında, Rosenior təyinatı elan olunan kimi sonun qəddar olacağı gözləntisi formalaşmışdı. Məsələ yalnız nə vaxt baş verəcəyində idi, yoxsa baş verib-verməyəcəyində yox.

Onun süqutu, Carragher-in vurğuladığı kimi, heç kimə zövq verməməlidir. Azarkeşlər üçün bu, bəlkə də rahat nəfəs alma anıdır, amma dərinlikdə başqa bir sual sancı kimi qalır: bu mərhələdə karyerasının hansı nöqtəsində olan Rosenior-un bu iş üçün “uyğun namizəd” sayılması necə mümkün oldu?

Carragher yazır ki, Rosenior belə bir fürsəti rədd edə bilməzdi. Bu ölçüdə klub qapını döyəndə, gənc məşqçi təbii ki, içəri girir. Amma onun inandığı reallıq budur: bu strukturda Rosenior-un “udulması” demək olar ki, labüd idi.

Stamford Bridge indi növbəti baş məşqçini gözləyir. Sual isə dəyişmir: bu zəncir qırılacaq, yoxsa növbəti piyada da eyni taxtanın üstündə qurban veriləcək?