Cənubi Koreya və Cənubi Afrika: Monterrey Gecəsi

Monterrey gecəsində iki müxtəlif dünya üz-üzə gəldi. Bir tərəfdə başıaşağı, sarsılmış Cənubi Koreya azarkeşləri və futbolçuları. O biri tərəfdə isə 1:0-lıq qələbəni bayram edən, mahnı oxuya-oxuya qarışıq zonadan keçən Cənubi Afrika nümayəndə heyəti.

Mətbuat zonasının dar dəhlizində gərginlik havadan asılı idi. Cənubi Afrika heyətindən biri ehtiyatsızlıqla Hwang In-beom-a toxundu. Koreyalı yarımmüdafiəçi dərhal alışdı, dişlərini sıxıb, kobud şəkildə “bir az hörmət göstər” tələb etdi. Bir anlıq elə göründü ki, bu, meydanda görmədiyimiz mübarizənin davaya çevrilmiş forması olacaq. Amma səs-küy böyümədi, tərəflər ayrıldı, oyun sonrası qəzəb yenə də içdə qaldı.

Elə bil Cənubi Koreya həmin iti reaksiyanı, həmin əsəbi təpkiyi 90 dəqiqə ərzində yaşıl meydanda tapa bilməmişdi. Kağız üzərində daha keyfiyyətli, daha təcrübəli görünən komanda idi, amma bu dəfə rəqibin istəyi, aclığı, enerjisi ağır gəldi. Skor cəmi 1:0 idi, amma hiss edilən fərq daha böyük görünürdü.

Komandanın kapitanı Son Heung-min jurnalistlərin qarşısına çıxana qədər saatlar keçdi. O, dopinq nəzarəti üçün seçilmişdi və mətbuat nümayəndələri ilə görüşü xeyli gecikdi. Sonda göründükdə artıq Cənubi Afrika futbolçularının səsi dəhlizdən çəkilməyə başlamışdı, amma nəticənin yaratdığı sızıltı hələ də hiss olunurdu.

Son öz ölkəsinin reportyorlarının suallarını dinlədi və bir nöqtəni dərhal aydınlaşdırdı: paltar otağında problem yoxdur.

“Soyunma otağımızda ab-hava ilə bağlı heç bir problem yoxdur,” – o, açıq şəkildə dedi. Ardınca da vurğuladı ki, komanda daxilində “sıfır problem” yaşanıb, heç bir daxili gərginlikdən söhbət gedə bilməz. Bu sözlər, təbii ki, son siqnal idi: meydandakı zəiflik, ritmsizlik, ruhsuzluq daxili intriqalarla yox, sırf futbol səbəbləri ilə bağlıdır.

Maraqlı və bir o qədər də acı ironiya ondadır ki, bu genişləndirilmiş dünya çempionatının formatı Cənubi Koreyaya hələ də nəfəs almaq şansı saxlayır. Üç oyundan cəmi üç xal, qol fərqi isə -1. Klassik turnir məntiqində belə statistika adətən biletin geri qaytarılması, evə dönüş deməkdir. Burada isə hesab hələ tam bağlanmayıb.

Bu, turnirin strukturu haqqında çox şey deyir. Zəif qrup performansı belə bəzən pley-off ümidini diri saxlayır. Cənubi Koreya üçün bu, həm fürsətdir, həm də ittiham aktı kimi görünür: bu qədər yuxarı səviyyəli oyunçuya sahib komanda niyə hələ də özünü axtarır?

Monterrey gecəsi bir daha göstərdi ki, kağızdakı adlar, Avropa klublarındakı statuslar bəzən kifayət etmir. Hwang In-beom-un dəhlizdə partlayan əsəbi, Son Heung-min-in kameralar önündə soyuqqanlı, amma yorğun baxışları, azarkeşlərin susqun üzləri – hamısı eyni sualı doğurur:

Bu komanda nəhayət, növbəti oyunda meydanda da eyni hörməti tələb edəcəkmi, yoxsa bu Dünya Kuboku onlar üçün sakit, amma acı bir xatirəyə çevriləcək?