Uels Karlosuzlar: James Taylor ilə Yenidən Quraşdırma
Uels və İngiltərə 11 sentyabr, cümə günü Llandarcy-də yenidən üz-üzə gəlir. Bu, Uels Karlosuzlar yığmasının hələ qısa, amma artıq dramatik hekayəsində növbəti fəsildir.
Komanda 2023-cü ildə yenidən qurulanda hər şey parlaq görünürdü. İlk üç oyunda İngiltərə ilə heç-heçə, Şotlandiya və İrlandiya üzərində qələbələr – başlanğıc üçün ideal ssenari idi. Uels Karlosuz Futbol Assosiasiyası üçün sanki yeni bir dövr açılırdı.
Sonra isə əyləc çəkildi.
Türkiyədə sərt eniş
2024-cü ildə Uels heyəti böyük ümidlərlə EuroDeaf Çempionatına qatılmaq üçün Türkiyəyə yollandı. Məqsəd sadə idi: qitənin elitasına aid olduqlarını sübut etmək. Reallıq isə çox sərt oldu – qrup mərhələsində dörd oyunun dördündə də məğlubiyyət.
Bu fiasko yalnız nəticə cədvəlinə yazılmadı, strukturun özünü də silkələdi. Turnirdən sonra aparılan təhlil assosiasiyanın arxa-ofis quruluşunda dəyişikliklərə gətirdi və komandanın başına yeni ad gəldi – keçmiş Uels Karlosuz hücumçusu James Taylor.
Onun üçün bu, sadəcə təyinat deyildi. Bu, öz hekayəsini komandanın hekayəsi ilə birləşdirmək imkanı idi.
Bir qulağı eşitmir, amma meydanı oxuyur
James Taylor Uels liqalarında təcrübəli hücumçu kimi tanınırdı. Gəncliyində məqsədi aydındı: peşəkar olmaq. Lakin sol qulağında tam eşitmə itkisi bu yolda ən böyük maneəyə çevrildi.
O özü bunu gizlətmir: sol tərəfdən gələn hər şeyi eşitmirdi. Yüksək səviyyədə bu cür detal bəzən karyeranı müəyyənləşdirir.
Yenə də o, peşəkarlığa çox yaxınlaşmışdı. Futbola yerli komanda Afan Lido-da başlamışdı. 8 yaşından 16 yaşına qədər olduqca uğurlu bir nəsildə oynadı, demək olar ki, qazanıla biləcək hər kuboku qaldırdılar.
U-16 komandasının Swansea City-yə vurduğu qol isə hər şeyi dəyişdi. Skautlar onu görməzlikdən gələ bilmədi və Taylor iki il ərzində Vetch Field-də klubun gənclər proqramına qoşuldu.
Orada onu idarə edən ad, Uels futbolu üçün xüsusi idi – Alan Curtis. Taylor onu həm “əfsanə”, həm də “cənab” kimi xatırlayır. Bu, sadəcə futbol əlaqəsi deyildi. Taylor ailəsində Swansea idman mədəniyyəti ilə böyümüşdü, atası fanatik Swansea City azarkeşi idi. O hətta xatırlayır ki, özü səhər doğulub, atası isə günortaya artıq North Bank tribunasında Swans oyununa baxırdı. Atasının kumiri də məhz Alan Curtis idi. İllər sonra o, eyni adamla eyni avtobusda səfərə çıxırdı – Taylor deyir ki, atası minikdə Curtis-in “qulağını yeyirdi”.
Taylor Swansea heyətində yalnız bir rəsmi oyun keçirdi – 1997-98 mövsümündə West Wales Senior Cup turnirində Haverfordwest-ə qarşı. İkinci mövsümdə ciddi topuq zədəsi onu sıradan çıxardı, ardınca isə klubdan peşəkar müqavilə ala bilməyəcəyi xəbəri gəldi.
Ona yenə də ümid verildi: başqa komandalarda qol vurmağa davam etsə, yenidən izləniləcəkdi. Amma qollar tədricən dayandı. Taylor geri Afan Lido-ya döndü, sonra Port Talbot, Neath və Goytre formalarını geyindi.
Və sonra, 43 yaşında, həyat ona yeni bir qapı açdı – Uels Karlosuz yığmasında ilk oyununa çıxdı. Üç dəfə bu formanı geyinməyi bacardı. Hekayə burada bitmədi, əksinə, əslində indi başlayır.
7:1-lik zərbə və sərt dərs
Fevral 2026-da Taylor Uels Karlosuz yığmasının sükanı arxasına keçdi. İlk sınaq isə düz İngiltərənin ürəyində, FA-nın məşhur mərkəzi St George's Park-da idi.
Nəticə ağır oldu: 7:1. Uels üçün acı, Taylor üçün isə həm də güzgü.
O, bu məğlubiyyətin necə yandırdığını gizlətmir. Amma eyni zamanda bunu komandanın harada dayandığını göstərən açıq meyar kimi görür. Bu cür oyunlar ya sındırır, ya da bərkidir. Taylor ikinci yolu seçib.
Yenidənqurma planı tez başladı. İyun ayında Newportdakı Dragon Park-da istedad seçimi günü təşkil olundu. 20-dən çox yeni futbolçu gəldi. Yalnız say çoxluğu yox, keyfiyyət də ümid verdi. Yeni simalar, geri dönən köhnə adlar – rəqabət birdən-birə real hiss olunmağa başladı.
Taylor həmin günü “uğur” kimi qiymətləndirir. Oyunçuların oyuna yanaşması, məlumatı tez qavraması, intizamı və əzmkarlığı onu razı saldı. Komanda içində ton dəyişməyə başlamışdı.
Dünya Kuboku xətti və sıx qrafik
Uels, İngiltərə kimi, 2027-ci ilin noyabrında Avstraliyada keçiriləcək Deaf International Football Association-in ilk Deaf Football World Cup turnirinə komanda göndərməyi hədəfləyir. Onu da altı ay sonra, 2028-ci ildə İtaliyada təşkil olunacaq European Deaf Football Championships izləməlidir.
Bu qədər böyük səhnə üçün Taylor-un cavabı sadədir: daha çox oyun. O, yalnız toplanışlarla kifayətlənmək niyyətində deyil. Onun fikrincə, futbolçunun və komandanın inkişafı həqiqətən yalnız matç şəraitində üzə çıxır.
Uels yığması yaxınlarda Uels futbol piramidasının üçüncü pilləsində çıxış edən Newport Corinthians ilə yoxlama oyunu keçirdi. 6:4 hesablı məğlubiyyət kağız üzərində xoş görünmür, amma Taylor üçün bu da bir ölçü vahididir. O, rəqibin yaxşı mövsümöncəsi hazırlıq keçdiyini, öz futbolçularının isə hələ ayaqlarında kifayət qədər oyun dəqiqəsi olmadığını açıq şəkildə qeyd edir.
Bu, hazırkı reallıqdır. Amma eyni zamanda növbəti addım üçün xəbərdarlıqdır.
Llandarcy sınağı və iddialı mesaj
İndi isə növbə yenidən İngiltərəyə çatıb. Cümə axşamı Llandarcy-dəki beynəlxalq görüş (19:30 BST) Taylor və komandası üçün daha bir ciddi yüksəliş sınağı olacaq.
O, açıq danışır: Uels artıq səssiz qalmaq istəmir. Komanda “dalğa yaratmalı, səs salmalıdır”. Taylor bu vəzifəni yalnız sosial şəbəkələrdə paylaşımlar üçün qəbul etməyib. Onun niyyəti aydındır – Uelsi karlosuz futbolunda real gücə çevirmək.
Bu yolda kompromisə yer yoxdur. O, yalnız Uelsə tam sadiq olan futbolçularla işləmək istəyir. Keçmişi ittiham etmir, amma düşərgəyə gələn rəqabətin həm yığma, həm də futbolçuların şəxsi karyeraları üçün əlavə təkan olacağına inanır.
Taylorun öz hədəfi isə illərdir dəyişmir: meydanda hər oyunçunu özünün ən yaxşı versiyasına çevirmək. İndi sual budur – Llandarcy-dən başlayaraq, Uels bu iddianı nəticəyə çevirə biləcəkmi?
