Chelsea üçün avrokubok şoku: Yayda transfer dilemması
Sunderland səfərində son tur fiaskosu Chelsea-nin gələn mövsüm avrokuboklardan kənarda qalmasını rəsmiləşdirdi. Bir oyunun nəticəsi deyildi bu – illüstrasiya idi. Klubun hazırkı sahibləri dövründə dörd mövsümdən ikisində UEFA turnirlərinə düşməmək həm imicə, həm də büdcəyə ağır zərbədir.
İndi “Stamford Bridge”də yayın ssenarisi aydındır: bir tərəfdə Enzo Fernandez, Cole Palmer kimi ulduzları saxlamaq üçün mübarizə, o biri tərəfdə isə yeni “bomb squad”ın yaranmaması üçün artıq futbolçuları maksimum qiymətə yola salmaq savaşı.
Ulduzlar narahat, vitrindəki brilyantlar hədəfdə
BlueCo rəhbərliyi israrla bildirir ki, Manchester City-nin istədiyi Fernandez və bu mövsümün ən məhsuldar hücumçusu Joao Pedro kimi əsas fiqurları satmağa məcbur deyillər. Pedroya Barcelona da göz dikib.
Kağız üzərində hər şey sakit görünə bilər. Ancaq avrokuboksuz, ambisiyalı, narazı futbolçuları iddiası boğulan klubda saxlamaq çox çətin oyundur.
Marc Cucurella Paris Saint-Germain qarşısında ağır Çempionlar Liqası məğlubiyyətindən sonra açıq danışmışdı: təcrübəli oyunçular Chelsea-nin ən yaxşılarla rəqabət apara bilməməsindən “ruhdan düşüb”. İndi isə London klubu ən azı bir mövsüm Çempionlar Liqasından uzaq qalacaq və bu mövsüm büdcəyə təxminən 80 milyon funt qazandıran maliyyə “oksigenindən” məhrum olacaq.
Klub rəhbərliyi uzunmüddətli müqavilələri önə çəkə bilər. Palmer, Fernandez, Pedro, Moises Caicedo – hamısı illərə hesablanmış anlaşmalarla bağlıdır. Kağızda güclü mövqedir. Amma reallıqda adətən ulduzlar və onların agentləri qalib gəlir.
Xabi Alonso erası: “menecer” titulunun yükü
Chelsea rəhbərliyi ümid edir ki, yeni “menecer” Xabi Alonso-nun gəlişi ən azı onun planlarına daxil olan əsas oyunçuları klubda saxlamağa kömək edəcək. “Head coach” yox, məhz “manager” titulu israrla seçilib. Bu, ispan mütəxəssisə transfer siyasətində daha böyük söz haqqı verilməsi deməkdir.
Komandanı yenidən qurmaq, klubu dirçəltmək üçün Alonsoya yalnız səviyyəli transferlər lazım deyil. Onlar baha başa gələcək, bu aydındır. Eyni zamanda “ölü yük”dən qurtulmaq, həm kassaya vəsait gətirmək, həm də Cobham bazasında soyunub-geyinmə otağında yer açmaq lazımdır.
Transfermarkt məlumatına görə, hazırda birinci komandada 31 futbolçu var. Yayda Geovany Quenda və Emmanuel Emegha gəlir, çox güman ki, Valentin Barco da qoşulacaq. Rəqəm 34-ə yüksəlir. Avrokuboklara qatılmayan komanda üçün bu, həddən artıq böyük heyətdir.
Enzo Maresca ötən mövsüm Konfrans Liqasına paralel olaraq ikinci dərəcəli, gənclərlə “şişirdilmiş” heyətə güvənə bilirdi. Gələn mövsüm isə belə lüks yoxdur. Cobhamda çox sayda oyunçu sadəcə “gözləmə zalında” oturacaq.
Bu fəlakətli mövsümdə meydanda olanların çox azı “satış siyahısı”na düşsə, özünü haqsızlıq qurbanı saymağa əsas tapa bilər. Robert Sanchez-dən başlayıb Liam Delap-a qədər – ən azı tam bir start heyəti qədər futbolçu risk zonasında görünür.
Uzunmüddətli müqavilələrin tərs üzü
Keçən yay Chelsea rəhbərliyi satış cəbhəsində pis iş görmədi. Amma indi tapşırıq daha çətindir. Rəqib klublar bilir ki, London təmsilçisi bu dəfə daha çox satmağa məcburdur. Bu da qiymət danışıqlarında üstünlüyü onlara verir.
Uzunmüddətli müqavilələr transfer xərclərini illərə bölmək üçün əla mexanizmdir. Amma bu modelin zərərli tərəfi də var: gözləntiləri doğrultmayan futbolçuların “mühasibat dəyəri” yavaş düşdüyü üçün onları bazar qiymətinə satmaq çətinləşir.
Alejandro Garnacho buna bariz nümunədir. Keçən yay 40 milyon funt qarşılığında, yeddi illik müqavilə ilə alınıb. Klubun kitablarında onun dəyəri hələ də 34 milyon funtdan yuxarıdır. Bazarda kim bu məbləği ödəyər? Üstəlik, Chelsea-nin mühasibatında mənfəət yazdıracaq təklif tapmaq demək olar ki, mümkünsüz görünür.
Eyni hekayə Romeo Lavia üçün də keçərlidir. Davamlı zədələr fonunda başqa klubların 30 milyon funtdan yuxarı riskə gedib onu alması real sayılmır.
Siyahının aşağısına düşdükcə satışı daha asan görünən adlar ortaya çıxır. Andrey Santos, Marc Guiu, hətta Nicolas Jackson – hamısı klub üçün ciddi gəlir potensialı daşıyır.
Alonso və Chelsea üçün qərar yağışı başlayır. Üç mərkəz hücumçusunun – Jackson, Guiu, Delap – hamısını birdən yola salmaq məntiqli deyil, amma ikisinin ayrılması heç də təəccüblü olmaz.
Mərkəz müdafiəçiləri bazarda, akademiya isə “təmiz” gəlir
Müdafiənin mərkəzində vəziyyət daha kəskindir. Wesley Fofana uğursuz mövsümdən sonra açıq hədəfə çevrilib. Benoit Badiashile, Tosin Adarabioyo, eləcə də West Ham-dan icarədən qayıdan Axel Disasi də satıla biləcək oyunçular sırasındadır.
Trevoh Chalobah-ın durumu daha paradoksaldır. O, son mövsümdə həm davamlılığı, həm də performansı baxımından Chelsea-nin ən etibarlı mərkəz müdafiəçisi idi. Amma məhz buna görə də risk altındadır: akademiya yetirməsi kimi onun üçün alınacaq təxminən 40 milyon funt klubun kitablarında “təmiz mənfəət” kimi görünəcək. Mason Mount və Conor Gallagher transferlərində olduğu kimi.
Eyni məntiq Josh Acheampong üçün də keçərlidir. Çox yüksək qiymətləndirilsə də, az oynadı və akademiya məhsulu kimi satılarsa, yenə “saf gəlir”dir. Everton icarə müddəti başa çatan Tyrique George üçün daimi müqavilə imzalamasa, o da bu kateqoriyaya düşəcək.
Bir tərəfdə Alonso ilə birlikdə ən yaxşıları “yenidən başlamağa” inandırmaq cəhdi, o biri tərəfdə isə onlarla futbolçunu qapıdan yola salmaq məcburiyyəti. Klubun yay gündəliyi məhz budur.
“Bomb squad” xofu yenidən qayıdır?
Əsas sual indi budur: Chelsea və Alonso planlarına düşməyən, amma satıla bilməyən oyunçulara qarşı sərt xətt seçəcəkmi? Komanda Avstraliya və Uzaq Şərq toplanışından Cobham-a qayıdanda hələ də klubda qalan, amma siyahıda yeri olmayan futbolçularla necə davranılacaq?
Maresca və idman direktorları ötən yay tərəddüd etmədi. Satıla bilməyən və artıq hesab edilən oyunçular “bomb squad” deyilən qruplaşmaya göndərildi. Raheem Sterling və Disasi kimi ulduzlara göstərilən münasibət tənqid tufanı qoparmışdı. PFA da daxil olmaqla.
Onlar əsas komanda ilə birlikdə məşq etmir, ayrı soyunub-geyinmə otağından istifadə edir, hətta sabiq komanda yoldaşları ilə eyni məkanda yemək yemirdilər. Disasi-nin müvəqqəti yerləşdikləri “portakabin”dən paylaşdığı məşhur foto bu dövrün simvoluna çevrilmişdi.
İndi isə yeni erada eyni ssenarinin təkrarlanması təhlükəsi var. Chelsea tez bir zamanda uyğun alıcılar tapa bilməsə, Xabi Alonso-nun qarşısında çox sadə, amma ağır mənzərə dayanacaq: Cobham-da yenə də artıq adamlar, yenə də daralan qapılar və bəlkə də eyni sual – bu dəfə daha böyük bir “portakabin”ə ehtiyac olmayacaqmı?
