Chelsea yeni məşqçi axtarışında: Mourinho dövrü sona çatır
Stamford Bridge-də tribunalar hələ də onun adını qışqırır, amma klubun yuxarı mərtəbələrində başqa bir plan cızılır. Chelsea rəhbərliyi Jose Mourinho romantikasını deyil, yeni nəsil məşqçi profilini axtarır.
Mourinho səslənir, amma qapı açılmır
Rosenior-un qısa və uğursuz dönəmi bitdikdən sonra Chelsea yenidən sükan arxasına daimi baş məşqçi axtarır. Böhranlı anlarda azarkeşlər instinktiv olaraq köhnə sevgiyə – Mourinho adına – sığınırlar. Lakin tribunaların səsi iclas otaqlarının divarlarını keçmir.
Mövcud sahiblər tam başqa istiqamət çəkiblər: daha gənc, daha çevik, müasir taktiki profillər. Siyahının önündə Bournemouth-un Andoni Iraola-sı və Fulham-ın Marco Silva-sı dayanır. Hər ikisi son illərdə Premyer Liqada cəsarətli futbolu, pressinqi və strukturlaşdırılmış hücum oyunu ilə diqqət çəkib. Bu, Mourinho dövrünün daha praqmatik, riskdən qaçan yanaşmasından xeyli fərqli xəttdir.
Romantik qayıdış ssenarisi hər gün bir az da solur. Klubun qərarvericiləri artıq açıq şəkildə başqa dövrə keçmək niyyətindədirlər. Söhbət təkcə məşqçi dəyişikliyindən yox, bütöv futbol fəlsəfəsindən gedir.
Mourinho üçün yeni səhnə: klubdan yığmaya?
Jose Mourinho-nun gələcəyi isə getdikcə klub futbolundan uzaq, beynəlxalq arenaya doğru çəkilir. Jurnalist Ben Jacobs-un GiveMeSport-a dediyi kimi, Chelsea daxilində onun dönüşü uzun müddətdir ki, ciddi variant sayılmır:
Chelsea rəhbərliyi bu ideyanı həmişə aşağı tonla qarşılayıb, yəni nəsə radikal dəyişməsə, bu xətt davam edəcək. Jacobs-un məlumatına görə, Mourinho yaxın vaxtlarda azad agent statusunda olacaq və futbol dairələrində geniş yayılmış fikir budur: Dünya Çempionatından sonra o, Portuqaliya yığmasının sükanı arxasına keçməyə real namizəddir.
Bu, onun karyerasında növbəti böyük fəsil ola bilər. Klub səviyyəsində qazandıqlarından sonra milli komanda meydanına çıxmaq, xüsusən də öz ölkəsinin yığması ilə, Mourinho üçün həm idman, həm də emosional baxımdan güclü addımdır.
İki dövr, bir əfsanə
Chelsea tarixində Mourinho-nun çəkisi danılmazdır. Onun adı klubun qızıl səhifələrinə həkk olunub.
2004–2007-ci illər arasındakı ilk dövrü – 185 oyunda 124 qələbə, iki liqa çempionluğu. O illər Stamford Bridge üçün inqilab idi: klub təkcə titul qazanmır, Premyer Liqanın güc balansını dəyişirdi.
2013-cü ildəki qayıdış isə üçüncü Premyer Liqa çempionluğu və daha bir League Cup ilə tamamlandı. 2015-ci ildən əvvəlki gedişinə qədər Mourinho Chelsea-nin mentalitetini formalaşdıran əsas fiqurlardan biri oldu: qalib mədəniyyəti, nəticə mərkəzli futbol, “bizə qarşı hamı” atmosferi.
Son illərdə o, Champions League matçı üçün Benfica ilə Stamford Bridge-ə qonaq kimi qayıdanda stadionda nostalji dalğası yenidən baş qaldırdı. Amma klub daxilindən gələn siqnal aydındır: keçmişə hörmət var, amma seçim meyarları dəyişib.
BlueCo strukturu indi daha çox müasir Premyer Liqa təcrübəsinə malik, məlumat-əsaslı transfer strategiyasına uyğunlaşan məşqçilərə üstünlük verir. Bu çərçivədə Mourinho adı emosional yüklü xatirə olaraq qalır, real namizəd kimi yox.
Müvəqqəti həll, uzunmüddətli plan
Mövsümün qalan hissəsində sükan Calum McFarlane-in əlində olacaq. O, bir növ keçid fiquru kimi çıxış edəcək, Behdad Eghbali və idman direktorlarına isə vaxt qazandıracaq. Bu dəfə tələskənlik etmək niyyətində deyillər.
Keçmişdə təcrübəsiz və ya Premyer Liqaya tam uyğunlaşmamış baş məşqçilərə verilən şanslar klub üçün baha başa gəlib. İndi prioritet aydındır: artıq bu liqada özünü sübut etmiş, ritmi, təzyiqi, media mühitini tanıyan adlar.
Bu kontekstdə Marco Silva və Andoni Iraola-nın ön plana çıxması təsadüfi deyil. Silva Fulham-ı strukturlaşdırılmış, rəqabətədavamlı komandaya çevirib, Iraola isə Bournemouth-da cəsarətli, dinamik oyun üslubu ilə diqqət çəkib. Chelsea-nin düşündüyü yeni kimliklə bu profillər daha çox üst-üstə düşür.
“Special One” dövründən uzaqlaşma
Stamford Bridge-in üzərində Mourinho-nun kölgəsi hələ də dolaşır. Azarkeşlərin şüarlarında, klub muzeyindəki kuboklarda, köhnə videoxronikalarda o, daim var. Amma idarəetmə səviyyəsində başqa bir reallıq formalaşır.
Rəhbərliyin Silva və Iraola kimi adlara yönəlməsi, əslində, bir mesajdır: Chelsea artıq “Special One” erasının cazibəsindən qopmağa çalışır və yeni bir dövrə – daha sistemli, daha uzunmüddətli planlara söykənən dövrə girmək istəyir.
Sual indi budur: bu cəsarətli uzaqlaşma klubun tarixində növbəti qızıl fəsli açacaq, yoxsa Stamford Bridge tribunaları bir gün yenidən köhnə mahnını daha ucadan oxumağa məcbur qalacaq?
