Declan Rice-in çempionluq mübarizəsi: Arxa bud ağrısı
Declan Rice mövsüm boyu meydanın mərkəzində dəmir kimi görünürdü. Amma məlum olur ki, Arsenal-ın liderlərindən biri aylardır öz bədəniylə səssiz mübarizə aparırmış.
Yarımmüdafiəçi ITV Sport-a açıqlamasında bayram dövründən – Yeni ildən dərhal sonra – etibarən arxa bud əzələsində sinir ağrısı ilə oynadığını etiraf edib. Həmin dövrdən mövsümün sonuna qədər. Səhnə arxasında, az adamın bildiyi bir reallıq.
Rice deyib ki, son oyunda əvəzlənməsi panika yox, hesablanmış risk idi. Xüsusən də matçların son dəqiqələrinin bədəndən nə tələb etdiyini bilə-bilə.
Onun sözləri bunu açıq göstərir: son 20 dəqiqə başqa bir oyundur. Sanki 70 dəqiqəlik matçın üstünə əlavə bir sprint qoyulur. Futbolçuların orqanizmi məhz həmin hissədə ən çox zorlanır, ən çox zədə də elə o vaxt baş verir. Rice özünü dinləyib, komandaya zərər vurmadan dayanmağı seçib. Və indi özünü “həqiqətən, həqiqətən yaxşı” hiss etdiyini deyir.
55 oyunlu mövsüm və sərhədi aşan təqvim
Bu etiraf təsadüfi deyil. Rice arxada qalan mövsümdə Arsenal forması ilə 55 oyuna çıxıb. Komandaya Premier League titulunu qazandırmağa kömək edib, üstəlik Champions League finalına qədər gedib. Yəni hər cəbhədə ön xəttdə olub.
Bu yükün bədəndə nə qoyduğunu o, gizlətmir. Təqvimdən danışanda sözlərini seçmir: “Oyunun sayı ağlasığmaz idi, təqvim dəli kimi idi.” Şikayət etməyin faydasız olduğunu bilir, amma narazılığını da udmur. Bu, artıq tək bir futbolçunun deyil, bütün elita səviyyəsində oynayanların problemidir.
Rice deyir ki, oturub gileylənmək çıxış yolu deyil. Oyunçuların qarşısında həm klub səviyyəsində titullar, həm də milli komanda ilə zirvəyə çıxmaq imkanı dayananda, hamı eyni seçimi edir: meydanda qalmaq, bədəni son həddə qədər sıxmaq.
Bədənin sərhədi, titulların cazibəsi
Rice-in arqumenti sadədir və bir o qədər də sərtdir: bu qədər oyuna dəyər. Premier League kubokunu qaldırdığı anı xatırlayanda, o yorğunluğun, o ağrının hamısı arxa plana keçir. Futbolçunun içindəki yarış instinkti qalib gəlir.
Onun fikrincə, belə anlar üçün oyunçular bədənlərini xətərə atmağa hazırdır. Qarşıda isə daha böyük bir hədəf dayanır – dünya çempionatı. Bu, hər futbolçunun karyerasında ola biləcək ən böyük səhnədir. Rice bunu bilə-bilə “həmişə oynamaq üçün bədəni xəttə qoymaqdan” danışır.
Bu qədər matç. Sıx təqvim. Sinir ağrısı ilə oynanan aylar. Amma sonda bir cümlə ilə yekunlaşdırır: istirahət axırda gələcək.
Suallar isə meydanda qalır: futbolun tempi bu qədər artarkən, belə liderlər nə qədər davam gətirə biləcək? Və gələn mövsümdə Rice yenə bu qədər yükü çəkməyə hazır olacaqmı?
