Emery üçün beşinci zirvə: İstanbulda yeni Villa əfsanəsi
Unai Emery üçün heykəl harada ucaldılacaqsa, bu cavab artıq yalnız Birmingemin küçələrində deyil, Avropanın futbol xəritəsində də axtarılır. Aston Villa azarkeşləri onsuz da ispanı bütləşdirmişdi, amma İstanbulda qazanılan bu parlaq Europa League zəfəri onu klub tarixində tam başqa bir mərtəbəyə qaldırdı. Beşinci dəfə eyni turniri qazanmaq – bu artıq sadəcə rekord deyil, şəxsi imza kimidir.
Rotterdam 1982-ni görməyənlər üçün indi bir yeni müqəddəs tarix var: İstanbul 2026. Bir vaxtlar Thomas Tuchel zarafatla UEFA-nın bu turnirin adını dəyişib “Unai Emery trophy” etməsini təklif edəndə çoxları gülümsəmişdi. İndi isə həmin cümlə daha çox reallığa bənzəyir.
Şənliklərin şəkilə sığmayan anı
Gecənin ən yadda qalan kadrı bəlkə də kubokun özü deyildi. Emiliano Martínez-in baş məşqçisini çiyninə alıb meydanda daşıması, sanki bu komandanın bütün hekayəsini bir fotoya sığdırdı: qalxan da, daşıyan da, inanan da bir yerdədir.
Freiburg oyunçuları üçün Villa oyunçularının yaratdığı şərəf dəhlizi – məğlub, amma ləyaqətlə döyüşmüş rəqibə verilən hörmət. Ardınca isə podiuma qalxan Emery, komanda yoldaşlarının “bamps” adlandırdığı, sevinc dolu havaya qaldırmalar.
Sonuncu medalını UEFA prezidenti Aleksander Ceferin-in əlindən alan kapitan John McGinn idi. O, sapı olmayan kuboku başı üzərinə qaldırmazdan əvvəl bir anlıq dayanıb nəfəs aldı, sonra isə stadionun bir başından o biri başına qədər uzanan bənövşəyi-dəniz kimi Villa azarkeşlərinə tərəf qaçdı. “We Are the Champions” sədaları altında, hələ oyunun tozu-soyu sovrulmamış, üzərindəki oyma yazı “təzə” olan kuboku onlara göstərirdi.
Kubok əldən-ələ gəzdi. Hər futbolçu onu başı üzərinə qaldırdı, sonra növbə klubun həmsahiblərinə çatdı – boynunda bənövşəyi-mavi şərf olan Nassef Sawiris və onunla yanaşı Wes Edens.
VIP tribunasında isə illərdir Aston Villa azarkeşi olduğunu gizlətməyən Uels Şahzadəsi William, minlərlə insan kimi, sadəcə telefonuna sarıldı. Kubokun qaldırılmasını iPhone ilə çəkdi, sonra sosial şəbəkədə qısa, amma açıq bir mesaj paylaşdı: bütün komandanı, heyəti, klubun hər bir üzvünü təbrik edirdi. Bu, sıradan bir azarkeş reaksiyası idi – tək fərq, titullarda idi.
1982-nin kölgəsi, 2026-nın işığı
Tarixin incə zarafatı: yenə Villa ağ formada, yenə al-qırmızı geyimli alman rəqib, yenə Avropa kuboku. Bu dəfə qəhrəmanlar başqa adlar idi – Youri Tielemans, Emiliano Buendía və Morgan Rogers. Üçü də fərqli, amma bir o qədər də göz oxşayan qollar.
Birinci hissənin son yeddi dəqiqəsində Villa oyunu tam nəzarətinə götürdü. Əvvəlcə Tielemans, sonra Buendía – hər ikisi uzaqdan, hər ikisi texnika və soyuqqanlılığın qarışığı. İkinci hissədə isə Rogers səhnəyə çıxdı və hesabı elə həddə qaldırdı ki, matç artıq rəqabət deyil, yürüşə bənzədi.
Xüsusən də Buendía-nın ilk hissənin son zərbəsi ilə vurduğu qola baxanda. Sağ ayağı ilə McGinn-in ötürməsini ram etdi, sol ayağı ilə topu qapının yuxarı küncünə sancdı. Hakimin fitindən dərhal əvvəl gələn bu zərbə Freiburg-un nəfəsini kəsdi. Soyunma otağına gedən yol artıq onlar üçün yox, Villa üçün açılmış final cığırı idi.
Rogers-in təxminən saat tamamında vurduğu üçüncü qol isə rəqibin son ümidlərini də söndürdü. Ön dirəyə etdiyi ağıllı hərəkət, Ollie Watkins ilə yerdəyişməsi və incə toxunuş – hesab tabloya yazılanda Villa tribunalarında sevinc artıq inama çevrilmişdi.
İstanbulda Brummie yürüşü
Rəsmi rəqəm 10,758 bilet deyirdi, amma İstanbul küçələri başqa həqiqəti danışırdı. Taksim meydanında, Boğaz sahilində, hər küncdə bir Brummie aksenti eşidilirdi. Təxmini ikiqat çox Villa azarkeşi Türkiyəyə axışmışdı.
44 ildən sonra ilk qitə finalı – bu, bir nəslin gözlədiyi gündü. Bir tərəfdə 1996-cı ildən bəri heç bir kubok qaldırmamış, amma tarixi və kimliyi olan bir klub; digər tərəfdə 121 illik tarixində vitrinə bircə kubok belə qoymamış Freiburg.
Villa artıq növbəti mövsüm üçün Champions League biletini cibinə qoymuş halda meydana çıxmışdı və favorit statusunu gizlətmirdi. Bunu həm də ilk dəqiqələrdən topa hakimiyyətləri, pressinqin ritmi, özünəinamın dili deyirdi.
Tribunalarda isə başqa bir tarix danışılırdı. 1982 komandasından doqquz nəfər stadiondaydı. Onlardan biri – Nigel Spink – o vaxt Jimmy Rimmer-in zədələnməsindən sonra cəmi doqquzuncu dəqiqədə meydana çıxmışdı. İstanbulda da sanki tarix bir anlıq təkrarlanmaq istədi: Emiliano Martínez isinmə zamanı zədə şübhəsi ilə müalicə aldı, qapıçılar üzrə məşqçi Javi García onun barmağını sarıdı.
Lakin argentinalı qapıçı start fitindən əvvəl qapısına tərəf qaçıb, sağ yumruğunu tribunadakı Villa azarkeşlərinə doğru havada silkələyəndə bütün narahatlıqlar dağılmışdı. Fasiləyə gedənə qədər isə ümumi gərginlik də yoxa çıxdı.
Qollar gələnə qədərki incə təhlükə
Hesab açılana qədər Villa oyuna nəzarət etsə də, Freiburg tamamilə yox olmamışdı. Ən çox danışılacaq epizodlardan biri Matty Cash-in Vincenzo Grifo-ya qarşı sərt müdaxiləsi oldu. Topa toxundu, amma davamında dabanı ilə rəqibin baldırına girdiyi üçün epizod uzun müddət monitorda qaldı. Hakim sarı vərəqlə kifayətləndi, amma təkrarlar bu qərarın mübahisəsini uzun müddət yaşadacaq.
Johan Manzambi dinamizmi ilə, Nicolas Höfler isə oyunun ilk real qol şansını yaratmaqla yadda qaldı. Höfler-in cərimə zərbəsindən sonra Pau Torres-in uzaqlaşdırdığı topu qapı qarşısında tutub yerdən zərbə vurması, amma topun dirəyin yanından keçib getməsi – Freiburg-un “bəlkə də” deyə biləcəyi azsaylı anlardan biri idi.
Bu kiçik xəbərdarlıqlardan sonra Villa dişlərini göstərdi.
Tielemans-ın zərbəsi, Buendía-nın şah əsəri
41-ci dəqiqə. Qısa künc zərbəsi kombinasiyası, top Morgan Rogers-in ayağına gəlir. O, cərimə meydançasının kənarına dəqiq ölçülmüş ötürmə verir. Top havada sanki yavaşlayır, stadion nəfəsini tutur. Youri Tielemans isə bir an belə tərəddüd etmir. Ayaqqabısının üstü ilə topa elə təmiz vurur ki, qapıçı yalnız baxmaqla kifayətlənir.
Bu qol yalnız hesabı açmadı, həm də oyunun tonunu dəyişdi. Villa artıq sadəcə üstün oynayan komanda yox, finalı ələ alan çempion obrazına büründü.
Bir neçə dəqiqə sonra isə Buendía səhnəyə çıxdı. McGinn-in ötürməsi, sağ ayaqla qəbul, sol ayaqla yuxarı küncə əyilən zərbə. Bu, məşq meydançasında çəkilən “highlight” videosu kimi görünürdü, amma İstanbulda, finalda, əlavə vaxtın son saniyəsində baş verdi. Freiburg üçün bu zərbə yalnız ikinci qol deyildi, həm də ruhun sönməsi idi.
Rogers nöqtəni qoyur
İkinci hissədə Freiburg risk etməyə məcbur oldu, amma bu, yalnız Villa üçün boşluqlar demək idi. Təxminən saat tamamında Lucas Digne sol cinahda Buendía-nı qaçırdı. Argentina yarımmüdafiəçisi Lukas Kübler ilə üz-üzə qalıb onu bir hərəkətlə yerində qoydu, ön dirəyə iti, aldatıcı ötürmə göndərdi.
Cərimə meydançasında isə kiçik, amma həlledici bir detal yaşandı: Morgan Rogers Ollie Watkins ilə yerini dəyişdi, müdafiəçiləri çaşdırdı və topu dar bucaqda tora sıxdı. 3:0 – tablodakı rəqəm artıq yalnız nəticəni deyil, güc fərqini də göstərirdi.
Emery texniki zonada bir an belə sakit dayanmadı. Hər qola, hər müdaxiləyə özünəməxsus emosiyası ilə reaksiya verdi. O, bu hekayənin müəllifi idi, amma son səhifəni yazmaq üçün komandaya tam azadlıq vermişdi.
Dəyişikliklərdən sonra meydana daxil olan Amadou Onana baş zərbəsi ilə dirəyi silkələdi. Buendía isə ikinci qoluna, Villa isə dördüncü qola çox yaxın idi – argentinalının zərbəsi yan toru silkələyəndə tribunalar artıq hər hücumda qışqırıqla ayağa qalxırdı.
Gözləntinin bitdiyi, partiyanın başladığı gecə
Freiburg üçün bu, 121 illik tarixlərində ən böyük gecə idi və onlar bu mövsümü yenə də fəxrlə xatırlayacaqlar. Amma İstanbul sonda yalnız bir klubun rəngləri ilə boyandı.
Birmingemdə, Türkiyədə və dünyanın dörd bir yanında ekran qarşısında olan Villa azarkeşləri üçün bu, uzun illərin həsrətini bitirən gecə oldu. 1996-cı ildən bəri boş qalan kubok rəfi nəhayət doldu, özü də sadə bir yerli turnir deyil, Avropa səhnəsində.
Unai Emery artıq rəsmi olaraq Europa League tarixinin ən uğurlu baş məşqçisidir. Aston Villa isə onun rəhbərliyində yalnız bir kubok qaldırmadı – öz kimliyini, öz gücünü, öz səsini yenidən tapdı.
İndi sual başqa cür səslənir: bu gecə Villa üçün son fəsil idimi, yoxsa hələ yazılacaq daha böyük Avropa hekayəsinin ilk səhifəsi?
