Florentino Perez və Mourinho: Real Madrid-in keçmişi və gələcəyi

Florentino Perez yenə 2010-cu ilə qayıdır. Oxşarlıqları tapmaq çətin deyil: Real Madrid ardıcıl ikinci mövsümü böyük kuboksuz başa vurmağa hazırlaşır, Bernabeuda bu, faktiki olaraq tabu sayılır. Üstəlik, yenə də parlaq, solaxay bir dahinin rəhbərlik etdiyi Barcelona komandasının kölgəsində qalıb.

Perez üçün bu déjà vu cazibədardır. Amma bir fərq var: o vaxt “Midas toxunuşu” Jose Mourinho idi, indi isə deyil.

Midas toxunuşu pas atıb

Mourinho hələ də gündəmin mərkəzinə düşməyi bacarır, səs-küy salır, mübahisə yaradır, diqqəti üzərinə çəkir. Amma kubok vitrinində toz qalxmir. Çempionata sonuncu dəfə 11 il əvvəl başçılıq edib. Son titulu isə 2022-ci ilin Conference League kubokudur – ikiqat Çempionlar Liqası qalibi üçün səviyyənin nə qədər aşağı düşdüyünün açıq göstəricisi.

Perez isə israrla eyni fikri təkrarlayır: Madridə məhz belə bir fiqur lazımdır. Ulduzlarla dolu paltardəyişmə otağına girəndə səsi kəsilməyən, avtoritetini hiss etdirən, “lider” obrazı ilə meydan kənarını idarə edən məşqçi. Taktikadan çox xarizma. Axı Sergio Ramos illər əvvəl demişdi: “Real-da paltardəyişmə otağını idarə etmək, məşqçinin taktiki biliyindən daha vacibdir.”

Mbappe və digərləri üçün də bu arqument cazibədar görünə bilər. Lakin tarix xəbərdarlıq edir.

Ancelotti və Zidane-dan tam fərqli portret

Real-ın son iki Çempionlar Liqasını qazanan məşqçiləri – Carlo Ancelotti və Zinedine Zidane – sakitləşdirən, birləşdirən fiqurlar idi. Səs tonları aşağı, nüfuzları isə yüksək. Mourinho isə tam əksidir: aqressiv, qarşıdurmanı sevən, hər gün maksimum gərginlik tələb edən xarakter.

Məhz bu amansız intensivlik onun Bernabeudakı ilk dövrünü vaxtından əvvəl bitirdi.

Mourinho tez-tez, özü də heç kim soruşmadan, Madrid tarixində klubdan “öz istəyilə gedən” azsaylı məşqçilərdən biri olduğunu iddia edir. Perez də illərdir bu hekayəni dəstəkləyir. 2013-cü ildə prezidentin sözləri belə idi: “Heç kim qovulmayıb, bu qarşılıqlı razılaşmadır. Münasibətlərimizə son qoymağa qərar verdik.”

Kağız üzərində mədəni ayrılıq. Reallıqda isə partlayış.

Mourinho cəmi bir il əvvəl 2016-cı ilə qədər yeni müqavilə imzalamışdı, amma 2013-cü ilin yazına gələndə artıq onun komandadakı mövqeyi davamolunmaz hala gəlmişdi.

Paltardəyişmə otağı ilə müharibə

Yanvar 2013. Perez misilsiz addım atır və mətbuat konfransı çağırır. Səbəb – MARCA-nın xəbəri: iddiaya görə, Iker Casillas və Ramos da daxil olmaqla bir neçə lider futbolçu Mourinho qovulmasa, klubdan getməklə hədələyib. Perez bunu qətiyyətlə təkzib edir.

Amma dörd ay sonra ayrılıq rəsmiləşəndə artıq hamı bilirdi: Mourinho paltardəyişmə otağını itirmişdi.

Porto, Chelsea və Inter-də ona uğur qazandıran metodlar Madrid-də özünü tükətdi. Sevdiyi “mühasirə psixologiyası” ilk mərhələdə komandanı sıx bağlayır, rəqibə qarşı birləşdirirdi. Sonra isə eyni şübhə, eyni inamsızlıq klubun içinə sızdı. Hədəf rəqiblər yox, öz məşqçiləri oldu.

Casillas 2012-13 mövsümündə ehtiyat skamyasına göndərilməsinə açıq reaksiya vermədi. Amma Pepe susmadı. O, həmvətəni tərəfindən qapıçıya göstərilən münasibətdən narazılığını açıq bildirdi. Mourinho isə cavab olaraq işarə vurdu ki, Pepe sadəcə öz mövqeyini yeniyetmə Raphael Varane-a uduzduğuna görə acıq edir.

Ramos isə pərdəarxasında Mourinho-nun futbol bacarığını ələ salırdı, Ancelotti gələndə isə çox aydın bir mesaj verdi: “Görmək olur ki, özü də böyük futbolçu olub.”

Bu cümlə təkcə tərif deyildi, həm də müqayisə idi.

Təməlini o qoydu tezisinə meydan oxuyan Ramos

Perez və Mourinho illərdir eyni xətti müdafiə edirlər: guya portuqaliyalı sonrakı Çempionlar Liqası uğurlarının bünövrəsini qoyub. Mourinho-nun iddiasına görə, 2013-də Perez ona yalvarıb: “İndi getmə. Çətin hissəni sən gördün, yaxşı hissə hələ qabaqdadır.”

Ramos bu narrativə sərt cavab verdi. 2014-2018 arasında qazanılan dörd Çempionlar Liqasına görə Mourinho-ya pay verilməsinə razı olmadı: “Onun bununla heç bir əlaqəsi olduğunu düşünmürəm. Əksinə...”

Bu eyham – Mourinho-nun Madrid-i əslində geriyə çəkdiyi fikri – bəlkə də bir az şişirdilmişdi. Amma bir həqiqəti açıq göstərdi: Ancelotti kimi sakitləşdirici, birləşdirici fiqurun gəlişi komandaya inanılmaz dərəcədə xeyir verdi.

İndi isə Perez eyni adama yenidən sarılmaqla sabitlik axtarır.

Alonso planının dağılması və boş ideyalar

Bu mövsüm klub onsuz da zəlzələ yaşadı. Uzunmüddətli layihə kimi gətirilən Xabi Alonso cəmi altı aydan sonra sərt şəkildə kənara qoyuldu, yerinə təcrübəsiz Alvaro Arbeloa gətirildi. Layihə sözü kağız üzərində qaldı, meydanda isə xaos.

Belə fonda Mourinho adı yenidən gündəmə gəlib. Mbappe-nin Mourinho-nu Madrid-in növbəti baş məşqçisi kimi göstərən bir Instagram paylaşımını bəyənməsi də diqqətdən qaçmadı. Amma təsəvvür etmək çətin deyil ki, Vinicius Junior bu ideyadan eyni dərəcədə həyəcanlanmır.

Xüsusən də bu mövsüm Lissabonda baş verənlərdən sonra. Madrid-in Benfica ilə Çempionlar Liqası play-off oyununda Vinicius-a yönələn iyrənc təhqirlər üzündən oyun dayandırıldı. Mourinho isə şərhlərində faktiki olaraq braziliyalını həmin reaksiyanı “tətikləməkdə” günahlandırdı. Bu xatirə hələ təzədir.

Mourinho-nun mümkün qayıdışının klub idarə heyətinin hamısı tərəfindən dəstəklənmədiyi də xəbər verilir. Amma son sözü yenə Perez deyir. O isə illərdir eyni inamla yaşayır: bu ulduzlarla dolu komandaya taktiki beyin yox, “lider” lazımdır. Jose Angel Sanchez-in Alonso planının fiaskosu bu inamı yalnız gücləndirib.

Burada narahat edən başqa şeydir: Perez-in hələ də Mourinho-ya qayıtması, əslində, onun nə qədər çıxışsız və ideyasız qaldığını göstərir.

Futbol dəyişib, Perez isə yox

Parisdəki o çərşənbə axşamını xatırlamaq kifayətdir. Parc des Princes-də Paris Saint-Germain və Bayern Munich-in Çempionlar Liqası duelində göstərdiyi sürət, elastiklik, cəsarətli hücum futbolu, presinqin ritmi – bu səviyyə artıq elitanın yeni standartıdır. Oyun başqa mərtəbəyə qalxıb.

Bu mərtəbədə Mourinho-nun köhnə resepti nə qədər işə yarayar? Sual budur.

Perez üçün cavab aydındır: o, hələ də köhnə müharibə generalına güvənir. Amma reallıq fərqlidir. 2015-ci ildə Mourinho-nu yenidən gətirmək riskli, hətta “dəhşətli” qərar olardısa, bu gün – kuboksuz illər, dəyişən futbol, gərgin paltardəyişmə otağı fonunda – daha da ağır nəticələr verə bilər.

Real Madrid həmişə böhrandan çıxmağın yolunu tapıb. İndi isə sual başqa cür səslənir: Perez bu dəfə də çıxış yolunu tapacaq, yoxsa Mourinho-nun köhnə kölgəsinə qayıdaraq, klubun gələcəyini keçmişin səhvlərinə bağlayacaq?