İngiltərə–Argentina Yarımfinalında Gərgin Anlar
Atlanta gecəsinin tozu hələ çökməmişdi ki, meydanda son fitdən sonra da əsəblər qaynamağa davam etdi. İngiltərənin dünya çempionatından dramatik şəkildə kənarlaşdırıldığı yarımfinaldan sonra diqqət lövhədəki hesabdan çox Jude Bellingham-in adı ətrafında cəmləndi.
2:1 hesablı məğlubiyyət – Enzo Fernandez və Lautaro Martinez-in gecikmiş zərbələri ilə gələn Argentina çevrilişi – İngiltərə düşərgəsini sarsıtdı.
Anthony Gordon-un 55-ci dəqiqədə vurduğu qol bir müddət final ümidini diri saxlamışdı. Sonra isə hər şey dağıldı.
Sərt oyunun sərt sonu
Matçın özü boyu gərginlik havada asılı qalmışdı. Birinci hissə boyunca qapıya dəqiq zərbə yox, 19 qayda pozuntusu, hər epizodda narazılıq, hər toqquşmada qığılcım. Hakimin fitləri oyunu saxlayırdı, amma əsəbləri yox.
Argentina geridönüşü tamamlayıb sevinərkən meydanda səhnə dəyişdi. Kameralar əvvəlcə Bellingham-i təkbaşına, meydanın ortasında, rəqiblə əl sıxmağa hazır halda tutdu. O an Valentin Barco ehtiyat oyunçular skamyasından çıxıb komanda yoldaşları ilə birlikdə qələbəni coşqu ilə qeyd edirdi.
Məhz bu vaxt kadrlarda Bellingham-in Barcoya yaxınlaşdığı görünür. Oyun vaxtı heç meydana çıxmayan, keçmiş Strasbourg müdafiəçisi ilə aralarındakı məsafə qapanır və İngiltərə yarımmüdafiəçisi onu başının arxa tərəfindən yüngülcə şillələyir. Barco dərhal reaksiya verir, onu itələyir. Bir anın içində ton dəyişir.
Nico Paz əvvəlcə ikisini ayırmağa çalışır. Ardınca hər iki komandanın daha çox futbolçusu hadisə yerinə axışır. Sonda bu, artıq sadəcə sözlü atışma yox, çirkin görünən kütləvi toqquşmaya çevrilir.
Skamyaya qaçan sevinc və alovlanan qürur
Hadisəni izah edən detallar başqa görüntülərdə üzə çıxır. Barco-nun – haqqında Chelsea-yə keçəcəyi iddia edilən gənc oyunçunun – Enzo Fernandez-in bərabərlik qolundan sonra birbaşa İngiltərə skamyasına tərəf qaçdığı görünür. O, Thomas Tuchel, məşqçi heyəti və ehtiyat oyunçuların qarşısında qələbəni xüsusi şövqlə qeyd edir. Bu jestin Bellingham-i niyə bu qədər qəzəbləndirdiyini anlamaq çətin deyil.
Meydançada Argentina futbolçularının psixoloji təzyiqi də hiss olunurdu. Leandro Paredes bir neçə epizodda Bellingham-i qıcıqlandırmağa cəhd etdi, lakin İngiltərə ulduzu bu anları gülüşlə qarşılayır, cavab vermədən keçirirdi. Bununla belə, oyunun gedişində İngiltərə futbolçuları bir neçə kobud faya məruz qaldı və gərginlik yavaş-yavaş yığılırdı.
Futboldan kənara çıxan gərginlik
İngiltərə–Argentina qarşıdurmasının tarixi heç vaxt yalnız 90 dəqiqə ilə məhdudlaşmayıb. Bu rəqabət həmişə meydandan kənardakı fonla, xüsusən də Folklend adaları (Argentinanın dilində Malvinas) ətrafındakı siyasi gərginliklə yüklənib.
Atlanta yarımfinalı da istisna olmadı. Matç bitən kimi Argentina futbolçuları tribunaya tərəf dönüb azarkeşlərin “Las Malvinas son argentinas” sözlərini daşıyan pankartını açdılar. Bu, Britaniyanın dənizaşırı ərazisi sayılan adalara işarə idi və tarixi yaddaşı bir anın içində yenidən oyatdı.
1982-ci ildə Argentinanın o vaxtkı hərbi xunta rejimi adaları işğal etdikdən sonra başlayan müharibədə 907 nəfər həlak olmuşdu. Böyük Britaniya hərbi üstünlüyü ələ alıb müharibəni qazansa da, adalar məsələsi Argentinada hələ də milli qürur və siyasi şüarların mərkəzində dayanır, tribunadakı şüarlarda, mahnılarda tez-tez səslənir.
Atlanta ətrafında təhlükəsizliyin gücləndirilməsi də təsadüfi deyildi. Bu qarşılaşmanın sadəcə idman oyunu olmadığını, hər toxunuşun, hər jestin daha dərin mənaya bürünə biləcəyini hamı bilirdi.
Bu gecə isə bütün o tarixi, siyasi və emosional yüklənmə sonda bir epizodda cəmləndi: məyusluq içində qalan Jude Bellingham, meydanda sevinən gənc Valentin Barco və dünya çempionatının finalına gedən yolda yenidən alışan köhnə bir rəqabət. İndi sual başqa cür səslənir: bu gecənin izi, bu qarşıdurma, bu jestlər növbəti illərdə İngiltərə–Argentina hekayəsinin yeni fəslini necə yazacaq?
