İngiltərə-nin yarıfinalda Argentina qarşısında məyusluğu

Argentina-nın son dəqiqə zərbəsi İngiltərənin xəyallarını parçalayanda, meydanın mərkəzində bir futbolçunun üzündəki ifadə hər şeyi danışırdı. Jude Bellingham donub qalmışdı. Tablo 2:1, amma hiss edilən fərq çox daha ağır idi – 1966-dan bəri ilk Dünya çempionatı finalına gedən yol yenə bağlanmışdı.

23 yaşlı yarımmüdafiəçi turniri yeddi qol iştirakilə bitirdi, Norveçə qarşı əvvəlki mərhələdə vurduğu möhtəşəm dubl hələ yaddaşlarda təzə idi. Amma Buenos Airesdən gələn zərbə, Berlin gecəsinin acısı, indi də bu yarıfinal – hamısı üst-üstə yığılıb onu sanki sınma həddinə gətirmişdi. Real Madrid-də çətin mövsüm, Euro 2024 finalının ağrısı, indi də Argentina qarşısında bu çevriliş.

Mətbuat zonasına gələndə üzündəki məyusluq gizlənmirdi. Söz tapmaq çətin idi, amma Bellingham susmadı. Səmimi danışdı, sanki özü ilə hesablaşırdı: bu nəsil nəhayət “bunu bacaran” nəsil olmalı idi. O isə özünü yenə də illərdir eyni cümlələri dinləyən azarkeşlərə eyni şeyləri təkrarlayan bir futbolçu kimi görürdü.

“Buradan çox təcrübə götürə bilərik, amma bu, həqiqətən ürəkparçalayandır. İngiltərə ilə nəhayət bunu edən, xətti keçən komandanın bir hissəsi olmaq istəyirdim. İndi isə azarkeşlərə illərlə eşitdikləri eyni sözləri demək… çox üzücüdür,” – deyə o etiraf etdi.

Cümlələr qırıq-qırıq gəlirdi. Bellingham dayandı, dərindən nəfəs aldı və yenə davam etdi. “Kaş bir qələbə də, ya iki qələbə də verə biləydim, amma hazırda başım məyusluqdan dumanlıdır, üzr istəyirəm.” Bu cümlə təkcə tamaşaçılara yox, sanki özünə də ünvanlanmışdı.

Tuchel-in riskli toxunuşu

Meydançadakı ağrıya texniki zonadakı günahkarlıq hissi qoşuldu. Baş məşqçi Thomas Tuchel məğlubiyyətdən sonra barmağı heç kimə tuşlamadı, birbaşa özünə yönəltdi. İngiltərə Anthony Gordon-un qolu ilə önə keçmişdi, hər şey nəzarətdə görünürdü. Ta ki, qoruma instinkti üstün gəlib müdafiəçi beşliyə keçid qərarı verilənə qədər.

Bu, oyunun qırılma nöqtəsi oldu. Argentina risk etdi, ritmi yüksəltdi, meydanın hər qarışında sanki “itirəcək heç nə yoxdur” azadlığı ilə oynamağa başladı. İngiltərə isə tam əksinə, üstünlüyünü itirmək qorxusuna qapılıb geri çəkildi. Tuchel son fitdən sonra etiraf etdi ki, plan işə yaramayıb, komanda passivləşib.

“Oyunu beş müdafiəçi ilə davam etdirməyi seçdik, çünki boşluqlar çox açıq idi. Argentina daha çox risklə, daha çox ritmlə oynamağa başladı və bəlkə də itirəcəkləri heç nə qalmadığını hiss etdilər. Bu da onları azadlaşdırdı və bizi geri çəkdi,” – deyə o izah etdi.

“Biz isə birdən-birə çox şey itirə biləcəyimiz hissi ilə oynamağa başladıq. Təbii ki, məsuliyyət məşqçinin üzərindədir və alınmayanda bu qərarın səhv olduğunu demək asandır.”

Taktiki dəyişiklikdən sonra tablo dəyişdi, oyunun axını da. Argentina boşluqları tapdı, ritmi diktə etdi, İngiltərə isə yalnız dözməyə çalışdı. Son dəqiqələrdə gələn zərbə isə bu passivliyin qaçılmaz nəticəsi kimi göründü.

Tənqid, dəstək və 2028 üfüqü

Substitusiyalar, geriyə çəkilmə, qorxaq futbol ittihamları – Tuchel üçün gecə sadəcə məğlubiyyət deyildi, həm də sual yağışı idi. Buna baxmayaraq, onun postu hazırda təhlükədə görünmür. FA-nın baş icraçı direktoru Mark Bullingham-ın alman mütəxəssisə tam dəstək verdiyi bildirilir. Plan aydındır: Tuchel 2028-ci ildə evdə keçiriləcək Avropa çempionatına qədər sükan arxasında qalacaq.

Tuchel özü də geri çəkilmək fikrində deyil: “Ev Avropa çempionatına qədər müqavilə ilə yola davam edirik,” – deyə o mövqeyini açıq qoydu. Bu cümlə həm daxili soyunub-geyinmə otağına, həm də ölkəyə mesaj idi: panika yoxdur, kurs dəyişmir.

Amma kağızdakı sabitlik, meydandakı yaraları dərhal sağaltmır. Bu nəsil üçün növbəti böyük turnir artıq öz stadionlarında, öz küçələrində, öz himnlərinin altında olacaq. Oraya qədər isə bu yarıfinalın kölgəsi onları müşayiət edəcək.

Boş medal oyunu və dolu yaddaş

İndi qarşıda Fransa ilə üçüncü yer uğrunda oyunun soyuq reallığı dayanır. Şənbə günü oynanacaq qarşılaşma statistik kitablar üçün əhəmiyyətli ola bilər: bürünc medal son 60 ildə İngiltərənin Dünya çempionatlarında ən yaxşı nəticəsi olacaq. Amma bu, Bellingham və komanda yoldaşlarının içindəki boşluğu doldurmayacaq.

Onlar final istəyirdilər, tarix yazmaq istəyirdilər. İndi isə yalnız yarımçıq qalan bir hekayənin növbəti fəslini yazmaq şansı var. İki ildən sonra evdə keçiriləcək Avropa çempionatı üçün bu ağrı yanacaq kimi işləyəcəkmi, yoxsa yeni bir “itirilmiş nəsil” nağılının başlanğıcı olacaq?

Cavab, Argentina qarşısında əldən verilən bu gecənin yaddaşdan nə qədər tez, nə qədər doğru silinəcəyindən asılı olacaq.