Interin 21-ci çempionluğu: Mövsümün xülasəsi

Axırda hər şey labüd görünürdü. Parma üzərində qazanılan qələbə yalnız rəsmi təsdiq idi: Internazionale İtaliyanın 21-ci çempionluğunu elə bir oyunla rəsmiləşdirdi ki, onlara hətta heç-heçə də bəs edirdi. Bu matçda, növbəti turda, ya da ondan sonrakı ikisindən birində. Rəqiblər yaz boyu tək-tək, sonda isə hamılıqla yoldan çıxdılar. Napoli, Milan, Juventus – bu həftəsonu heç biri qələbə qazanmadı. Artıq fərqi də yox idi.

Inter turun əvvəlində 10, sonunda isə 12 xal fərqlə zirvədə idi. Serie A-da hamıdan açıq-aşkar üstün. 82 qol vurublar, hələ 60-a belə çatan başqa komanda yoxdur. Müdafiədə isə yalnız Como onların 17 “quru oyun”una çata bilir.

San Siro-da çempionluğun xülasəsi

Bazar günü San Siro bir mövsümün xülasəsini gördü. Çempionluq yolunda heç nəyə ehtiyacı qalmayan Inter, yenə də rəqibini texniki üstünlüklə boğdu. Turnir cədvəlində 12-ci pillədə qərarlaşan, düşmə qorxusundan xilas olmuş Parma üçün bu matç prinsip məsələsindən başqa bir şey deyildi. Amma meydanda geri çəkilmədilər: ikili mübarizələrdə sərt, hücumda fürsət axtaran, dirəniş göstərən bir komanda idilər. Yalnız fasiləyə az qalmış əyildilər.

25-ci dəqiqədə Nicolò Barella-nın zərbəsi dirəyə dəyib geri qayıtdı, top qapıçı Zion Suzuki-yə dəyərək xəttə doğru yönəldi. Marcus Thuram artıq ora cumurdu ki, Suzuki möhtəşəm reaksiyayla topu xəttdən çıxartdı. Məhkumu bir az da yaşatdı. Amma cəza yalnız təxirə salınmışdı.

Taymın sonunda Piotr Zielinski sağ cinahdan Thuram-ı boşluğa çıxardı. Fransız hücumçu soyuqqanlılıqla uzaq küncü dəqiq nişan aldı. Inter çempionluq yolunda daha bir matçı nəzarətə götürmüşdü.

İkinci qol isə bu komandanın başqa bir həqiqətini açdı. İki əvəzetmə, bir toxunuşlu futbol, sadə və öldürücü həll. Lautaro Martínez sağdan cərimə meydançasına girib topu geri çəkdi, Henrikh Mkhitaryan isə onu boş qapıya yönləndirdi. Dəyişiklikdən gələn qol, dəyişiklikdən gələn mesaj: bu titul, qismən də olsa, kadr dərinliyinin tituludur.

Zədələrlə dolu mövsümdə gəldiyi zirvə

Inter mövsüm boyu əsas fiqurlarını uzun müddət itirdi, amma heç vaxt ciddi sarsıntı yaşamadı. Kapitan Lautaro, Serie A-nın bombardiri, inadkar baldır zədəsinə görə 10 startı buraxdı. Denzel Dumfries üç ay oynamadı, topuq əməliyyatı keçirdi. Mərkəzdə oyunun nəbzini tutan Hakan Çalhanoğlu cəmi 22 liqa matçında meydanda oldu, amma hər 183 dəqiqəyə bir qol vurdu.

Bu itkilər fonunda komandanın ritmini itirməməsi çox adın haqqıdır, amma ən çox birinin: Cristian Chivu-nun. Yayda Simone Inzaghi-nin yerinə gətiriləndə, ilk mövsümdəcə bu qədər özündən əmin Inter gözləyən az idi. Üstəlik, o, klubun ilk seçim də deyildi.

Yayın pərdəarxası: riskin adı Chivu

Inter əvvəlcə Cesc Fàbregas-ı istəyirdi. Amma o, Como layihəsindən imtina etmədi. Ondan sonra Chivu adı ortaya çıxdı. Avropanın nəhəngi üçün, böyük təcrübəsi olmayan, cəmi bir neçə ay əvvəl ilk dəfə Parma-nın “böyüklər” komandasının sükanı arxasına keçmiş bir məşqçi. 2024-25 mövsümünün son 13 turunda Parma-nı düşmə xəttindən uzaqlaşdırmışdı, vəssalam.

Onu xilas edən keçmişi oldu. Futbolçu kimi karyerasının son yeddi ilini Inter-də keçirmiş, üç Serie A çempionluğu, tarixi “trebl”in bir hissəsi. Ardınca altı il klubun akademiyasında məşqçilik. Yəni bu klubun mədəniyyətini, təzyiqini, tribunaların nəfəsini bilirdi.

Yenə də risk idi. Çünki Chivu qayıdanda Inter psixoloji cəhətdən dağılmış vəziyyətdə idi. Ötən mövsüm Inzaghi ilə “dördlük” arxasınca qaçıb heç nə qazanmadılar, finalda Paris Saint-Germain-dən alınan 0:5-lik zərbə isə travmanı dərinləşdirdi. Komanda nəfəs belə ala bilmədi: cəmi iki həftə sonra ABŞ-da start götürən Club World Cup onları yenidən oyuna atdı.

Orada da uğur gəlmədi. Fluminense qarşısında 0:2, turnirlə vidalaşma, soyunma otağında gərginlik. Zədəlilər – o cümlədən Çalhanoğlu – bərpalarını davam etdirmək üçün bazanı tərk edib evə buraxılmışdı. Şayiələr dolaşdı: guya o, Galatasaray ilə danışıqlar aparır.

Bu arada, öz zədələrini sıxışdıraraq oynayan Lautaro, bıçağı sümüyə dirəyən açıqlama verdi: “Burada olmaq istəməlisən. Biz nəsə qazanmaq üçün mübarizə aparırıq. Burada olmaq istəməyən, getsin.”

On ay sonra isə mənzərə tamam başqa idi. Həm o, həm Çalhanoğlu hələ də Inter formasında, San Siro-da komanda yoldaşları ilə birlikdə mərkəzdəki böyük “21” rəqəmi olan Scudetto maketini fırladırdılar. Çalhanoğlu açıq danışdı: “Bu il daha çox komanda olduq, daha çox ailə kimi olduq. Məhz baş məşqçiyə görə bir-birimizə daha çox bağlandıq.”

Lautaro həmin sözlərə görə üzr istəmədi, amma onların artıq keçmişdə qaldığını dedi: “Club World Cup-da dediklərim içimdə olan şeylər idi, planlaşdırılmış deyildi. Necə düşünürəmsə, elə də danışıram. Eləyəm mən. Amma bu gün yalnız xoşbəxtlik var… Çox çalışdıq və xüsusi bir şey etdik.”

İnqilab yox, təkamül

Ötən mövsümün sonda dağılmış heyəti üçün bu titul bir növ gecikmiş haqq-hesabdır. Inzaghi-nin Inter-i parlaq futbol oynayırdı, bəzən həqiqətən yenilikçi və cəsarətli görünən planlarla. Chivu gəlib hər şeyi alt-üst etmədi. İnqilab yox, təkamül seçdi: əsas strukturu saxladı, kənarlarda isə öz toxunuşunu verdi – pressinqdə daha çox aqressiya, topa sahib olanda daha birbaşa həllər.

Bununla belə, mübahisə yeri də var. Bəlkə də Avropa səhnəsində Inter zəifləyib. Ötən mövsüm Paris Saint-Germain qarşısında dağılsalar da, ondan əvvəl Barcelona və Bayern Munich kimi nəhəngləri yıxmışdılar. Chivu-nun komandası isə 1/8 finala belə çıxmadı, Bodø/Glimt onları pley-off mərhələsində dayandırdı. Daxildə də böyük oyunlar hamısı parlaq keçmədi: Milan-a iki dəfə uduzdular, Napoli-yə qarşı iki oyundan yalnız bir xal götürdülər, Juventus-u isə yalnız Pierre Kalulu-nun mübahisəli qırmızı vərəqəsindən sonra məğlub edə bildilər.

Amma liqalar yalnız “scontri diretti” ilə qazanılmır. Inter bu mövsüm İtaliyanın “səbr ovçusu”na çevrildi. Rəqiblərini bir-bir yox, ardıcıl temp ilə, davamlılıqla sındırdı. Noyabrdan fevrala qədər 15 oyundan 14-də qalib gəldilər, yalnız Napoli ilə 2:2 hesablı heç-heçə bu seriyanı kəsdi.

Yeni simalar, uğursuz transfer planı və Dimarco faktoru

Bu Scudetto-nu qazananlar təkcə təcrübəli oyunçular deyil. Francesco Pio Esposito, Ange-Yoan Bonny, Petar Sucic kimi gənc və ya yenicə qoşulan adlar da bu hekayənin parçasıdır.

Xatırlamağa dəyər: yayda əsas transfer hədəfi olan Ademola Lookman alınmadı. Plan pozuldu, amma layihə dağılmadı. Chivu və klub başqa cür komanda qurdu, fərqli yaradıcı mərkəz tapdı. Solda Federico Dimarco mövsümü sol cinah müdafiəçisi kimi 17 qol ötürməsi ilə bitirdi. Bu, Lookman-sız yaranan yaradıcılıq boşluğunun böyük hissəsini təkbaşına doldurdu.

Heç nə ideal deyildi. Futbolda heç nə ideal olmur. Amma ən vacib detal yerinə yetirildi: qazanmaq. Inter son altı ildə üçüncü dəfə Serie A çempionu olur və hər dəfə fərqli baş məşqçi ilə. Chivu-nun şübhə edənləri hələ də var, amma o, José Mourinho-dan bəri Inter-də ilk mövsümündə Scudetto qazanan ilk baş məşqçidir.

Duble hədəfi və təxirə salınmış şənlik

Bu nağıl hələ bitməyib. 13 mayda Lazio ilə Coppa Italia finalı var. Klub rəsmi Scudetto şənliklərini məhz bu matçdan sonrasına saxlayıb. Serie A kuboku isə son ev oyununun – Verona qarşılaşmasının – sonunda qaldırılacaq, finaldan dörd gün sonra.

Amma bazar gecəsi heç kim özünü çox da saxlaya bilmədi. San Siro-da konfet yağışı, fişənglər, meydanda rəqs edən futbolçular. Lautaro, Dimarco, Thuram, Barella, Pio Esposito və digərləri minlərlə azarkeşlə birlikdə ənənəvi ünvan olan Piazza Duomo-ya axışdılar. Ötən mövsüm bu qədər yaxınlaşıb, sonda əlləri boş qalan insanlar üçün bu gözləmə artıq kifayət qədər uzun çəkmişdi.

İndi isə sual başqadır: bu, yeni bir dövrün başlanğıcıdır, yoxsa yalnız gecikmiş bir ədalətin bərpası? Serie A-nın cavab verməli olduğu sual budur. Inter isə artıq cavabını verib. Qalib lövhəsində – 21. dəfə.