Jack Grealish-in Etihad-dakı Gələcəyi: Azarkeşlər Bölünür
Jack Grealish yenidən məşq meydanına qayıdıb, amma təyyarəyə yox. Yarımmüdafiəçi mövsümöncəsi hazırlığa qoşulsa da, Manchester City-nin Honq Konq və Seul turu üçün heyətə düşməyib. Və bu, təkcə taktiki qərar kimi yox, həm də klubun gələcəyi ilə bağlı səs-küylü sual kimi görünməyə başlayıb: Grealish bu klub üçün bir daha oynayacaqmı?
Cavab üçün bəlkə də tabloya baxmaq kifayət deyil. Bu dəfə söz azarkeşlərindir. Və onların səsi, yumşaq desək, bir-birinə bənzəmir.
“Geri qayıtmasın” – sərt mövqelər
Bəzi azarkeşlər üçün məsələ çoxdan bağlanıb. Onlar Grealish-in Etihad-a dönüşünü nə zəruri, nə də arzuolunan sayırlar.
June bunu emosiyasız və kəskin ifadə edir: komandaya onsuz daha yaxşı oynadıqlarını xatırladır və eyni formanı yenidən görmək istəmir. Onun fikrincə, Grealish meydanda deyil, “otların üstündə” – yəni zədələr, yıxılmalar, fasilələr içində daha çox vaxt keçirib. Bu baxışa görə, belə futbolçuya yenidən şans vermək, sadəcə, sərmayəni havaya sovurmaqdır.
Paul isə daha da irəli gedir. Onun gözündə Grealish, City-nin son illərdəki ən uğursuz transferlərindən biridir. Adını klub tarixindəki ən zəif hücumçulardan biri olan Lee Bradbury ilə yanaşı çəkir, onu “özünü əfsanə sayan, amma meydanda heç nə verməyən” oyunçu kimi təsvir edir. 10 nömrəli formanı daşıyan, amma “qapını belə tapa bilməyən” futbolçu obrazı – bu, artıq sadəcə narazılıq yox, tamamilə inamın itməsidir.
Bu tonun arxasında bir reallıq dayanır: City azarkeşi indi qələbəyə, rekordlara, yüksək standartlara öyrəşib. Bu səviyyədə isə bahalı ulduz üçün “pis günlər”ə bəhanə yoxdur. Ya meydanda fərq yaradırsan, ya da tribunada səbr qalmır.
Sadiqlik, təcrübə və soyunma otağının ruhu
Amma Etihad-dan gələn hər səs bu qədər kəskin deyil. Bəziləri üçün Grealish hələ də silinməyib, sadəcə, zəifləmiş bir ümiddir.
Roger, onu yenidən komandanın bir parçası kimi görmək istəyənlərdən biridir. O, bu məsələni təkcə Grealish-lə məhdudlaşdırmır. John Stones-un gedişinə görə məyusluğunu dilə gətirir, Kevin de Bruyne-nin də adını çəkir – karyeralarının sonuna yaxınlaşsalar da, zədələrlə yüklənsələr də, belə oyunçuların komanda ruhu üçün nə qədər vacib ola biləcəyini xatırladır.
Bu baxışda başqa bir xətt də var: City-nin son illərdə qazandığı uğurlar təkcə taktika və istatistikadan gəlməyib. Soyunma otağında səs verən, meydanda çətin anlarda topu istəyən, təzyiqi udan fiqurların rolu danılmazdır. Roger-in fikrincə, həmin təcrübə qatının qorunması, bəlkə də keçən mövsüm Arsenal qarşısında itirilən incə üstünlüyü saxlaya bilərdi.
Onun üçün Grealish də bu kateqoriyaya aiddir – bəlkə əvvəlki sürəti və partlayıcılığı ilə yox, amma oyunu tutmağı, tempi öldürməyi, faul qazanmağı, komandaya nəfəs verməyi bacaran oyunçu kimi.
Etihad-da səbr limiti
Məsələnin kökündə duran isə budur: Manchester City artıq keçid layihəsi deyil, hazır mexanizmdir. Hər mövsüm titul uğrunda yarışan, hər səhv addımı bahalıya başa gələ biləcək bir komanda. Belə mühitdə bahalı, amma qeyri-sabit çıxış edən futbolçuya münasibət daha sərt olur.
Grealish-in mövsümöncəsi tura aparılmaması, azarkeşlərin bu qədər kəskin bölünməsi fonunda daha ağır görünür. Bəziləri bunu açıq mesaj sayır: Pep Guardiola və klub rəhbərliyi artıq ondan əvvəlki səviyyəyə qayıdacağına inanmır. Digərləri isə bunu sadəcə, forma və hazırlıq vəziyyəti ilə izah edir, qəti qərarın hələ verilmədiyini düşünür.
Bir tərəfdə “onsuz daha yaxşıyıq” deyənlər, o biri tərəfdə “hələ də verəcəyi var” deyənlər dayanıb. Ortada isə Etihad-ın çılğın gecələrində bir vaxtlar oyunu öz ayağında saxlayan, indi isə öz gələcəyi üçün mübarizə aparan bir futbolçu.
Suallar isə dəyişmir: Jack Grealish bu mövsüm yenidən City formasını geyinib meydanda cavab verə biləcək, yoxsa onun Etihad hekayəsi artıq səssizcə bağlanıb? Klubun cavabı tezliklə gəlməlidir. Azarkeşlərin hökmü isə, görünür, artıq verilib.
