Joao Pedro və Alonso: Cakartada AC Milan üzərində qələbə

Cakartanın rütubətli axşamında nəhayət o “klik” səsi gəldi. Xabi Alonso dönəminin indiyə qədərki ən dolğun, ən aydın 90 dəqiqəsi. Skor tabloya sadə yazıldı: Chelsea 3-0 AC Milan. Amma bu, adi bir hazırlıq oyunu qələbəsi deyildi. Bu, ideyanın formaya düşdüyü, planın işlədiyi, şübhələrin bir müddətlik susdurulduğu gecə idi.

İki ardıcıl məğlubiyyətdən sonra bu komanda cavab verməli idi. Verdi də. Üstəlik, üslubla.

Alonso nəhayət “öz” sisteminə qayıdır

Alonso bu yay tez-tez 4-2-3-1 ilə 3-4-3 arasında yellənmişdi. Cakartada tərəddüdə yer qoymadı. Saf 3-4-3. Və meydanda gördüyümüz, kağızdakı sxemin quru təsvirindən çox-çox artıq idi.

Arxa üçlüyü Moises Caicedo ilə Romeo Lavia idarə edirdi. Biri bəzən mərkəz müdafiəçilərinin arasına düşüb oyunu aşağıdan qurur, o biri isə rəqibin beynini söndürürdü. Luka Modric adətən bu tip oyunları diktə edən adamdır. Bu dəfə isə Lavia onu kölgəyə çevirdi. Milanın oyun quruluşu, demək olar ki, iflic oldu.

Kənarlarda isə başqa bir hekayə yazılırdı. Sol cinahda Marco Palestra. Hər iki ayağı ilə rahat oynaya bilməsi onu həm içə qıvrılan, həm də xəttə yapışan cinah müdafiəçisinə çevirir. Bu elastiklik Alonso üçün xəzinədir. Palestra həm müdafiədə intizamlı, həm də hücumda cəsarətli idi. Birinci hissədə yaradıcı ötürmələri, ikinci hissədə qola yaxınlaşması – hamısı bu sistemdə onun nə qədər vacib fiqur ola biləcəyini göstərdi.

Bu dəfə Chelsea hibrid deyil, tam mənada Alonso komandasına bənzəyirdi.

Küncdən gələn inqilab: Austin McPhee effekti

Ötən mövsüm Premyer Liqada küncdən vurulan cəmi 10 qol. Çempion Arsenal ilə müqayisədə, bu, çox zəif rəqəm idi. İndi isə Cakartada 90 dəqiqəyə iki künc zərbəsi qolu.

Austin McPhee hələ bir neçə həftədir komandadadır, amma izi artıq meydandadır.

Birinci hissənin sonu idi. Chelsea təzyiqi artırmışdı, Milan isə fasiləni gözləyirdi. Künc zərbəsi. Caicedo topun arxasında. Cərimə meydanında isə xüsusi hazırlanmış hərəkətlilik. Joao Pedro birdən Lorenzo Torriani-dən aralanır, arxa direyə doğru süzülür və Caicedonun dəqiq ötürməsini başla uzaq küncə göndərir. Müdafiəçilər donub qalır, qapıçı sadəcə baxır. 1:0. Kağız üzərində sadə, meydanda isə məşqçi işi qoxan qol.

İkinci hissənin startında ssenari yenə təkrarlanır, amma bu dəfə başqa formada. 49-cu dəqiqə. Yenə künc, yenə Caicedo. Top uzaqlaşdırılır, amma tam yox. Ekvadorlu yarımmüdafiəçi cərimə meydançasının kənarında boş zonaya süzülür, gələn topa birbaşa vole vurur. Zərbə aşağıdan, iti, dəqiq. Torriani yenə çarəsiz. Üç dəqiqə içində Chelsea-nin üçüncü qolu, McPhee-nin qısa zamanda nə qədər təsir göstərdiyinin sübutu.

Bu komanda artıq standart vəziyyətlərdə sadəcə şans axtarmır, üstünlük qurur.

Joao Pedro: birinci hissədə bağışladı, sonra cəzalandırdı

27-ci dəqiqədə Pedro Neto ilk dəfə Torriani-ni ciddi yoxladı. Cərimə meydançası kənarından qıvrılan zərbə, qapıçı son anda toxunur. Bu, Chelsea-nin oyuna yavaş-yavaş hakim olmağa başladığının siqnalı idi.

42-ci dəqiqədə isə gecənin ilk böyük epizodu gəldi. Palestra soldan içəri qıvrıldı, rəqibini aldadıb ötürməni Joao Pedroya verdi. Mövqe ideal, zərbə bir toxunuşla. Amma top qapının üzərindən gedir. Bu, hücumçunun qaçırdığı epizod idi, və belə anlar bəzən özündən şübhə yaradır.

Joao Pedro isə şübhəni cəmi bir neçə dəqiqə yaşatdı.

45+2-ci dəqiqə. Künc zərbəsi, Caicedonun ötürməsi, cərimə meydançasında yenə o. Bu dəfə zərbə dəqiq, hesab açılır. Qaçırdığı epizodun günahını fasiləyə qədər yuyur.

İkinci hissə başlayır, Milan fasilədə yeddi dəyişiklik edir, amma bu, daha çox xaos gətirir. 46-cı dəqiqə. Neto sağdan içəri qıvrılan ötürmə edir, Milan müdafiəsi yerdəyişməni itirir. Arxa dirəkdə yenə Joao Pedro. Bir toxunuşla topu tora göndərir. İki dəqiqəyə iki qol. 2:0 və oyunun taleyi, əslində, həmin anda həll olunur.

Bu, sadəcə dubl deyildi. Bu, hücumçunun bir oyunun içində necə böyüdüyünün, ritmi necə tutduğunun göstəricisi idi.

Lavia, Caicedo, Palestra: Alonso-nun yeni onurğa sütunu

Meydanda fərqlənənlər təkcə qol müəllifləri deyildi.

Caicedo bu sistemdə Alonso üçün qızıl dəyərindədir. Bəzən mərkəz müdafiəçilərinin arasına düşür, oyunu arxadan qurur, pressinqi qırır, bəzən isə ikinci dalğada hücuma qoşulur. Bir qol, bir məhsuldar ötürmə – amma onun oyunu sadəcə statistika ilə ölçülmür. Temp, balans, cəsarət – hamısı onda var idi.

Lavia isə fərqli tip mərkəz yarımmüdafiəçisi kimi parladı. Onun əsas vəzifəsi aydındı: Modric-i oyundan silmək. Və bunu demək olar ki, ideal şəkildə etdi. Milanın yaradıcılıq mərkəzi susanda, hücumları da pərakəndə görünməyə başladı.

Palestra haqqında isə Alonso yəqin ki, daxildə xüsusi qeyd aparıb. Hər iki ayağından istifadə etməsi, həm sağda, həm solda oynaya bilməsi, cinahda rəqib üçün daim problem yaratması – bu, uzun mövsümdə böyük üstünlük verə bilər. Cakartada o, sol cinahdan həm Welbeck üçün şans yaratdı, həm də özü qola çox yaxın oldu.

Bu üçlüyün parlaması, Alonso-nun 3-4-3-ünün artıq kağız üzərində yox, real meydan məhsulu olduğunu göstərdi.

Ehtiyatdan gələn dinamika: Quenda və Jackson dirəklə “dostlaşır”

Skor 3:0 olanda belə Chelsea dayanmırdı. Bu, bəlkə də bu axşamın ən önəmli mesajlarından biri idi.

74-cü dəqiqə. Geovany Quenda sol cinahda rəqibini üzbəüz alır, bir-birini aldadan hərəkətlə keçir və yaxın küncə güclü zərbə vurur. Top dirəyə dəyib geri qayıdır. Gənc futbolçu üçün qola layiq epizod idi.

83-cü dəqiqədə isə səhnəyə Nicolas Jackson çıxır. O, meydana girdiyi andan etibarən Milan müdafiəçilərini rahat buraxmadı. Özünə məkan yaratdı, cərimə meydançasına doğru driblinq etdi, yaxın küncü nişan aldı. Yenə dirək. Bu, onun axşamını simvolizə edən an idi: hər şeyi düz etdi, amma qol çatmadı.

Onun yarım saatlıq çıxışı isə diqqətdən qaça bilməzdi. Geri qayıdıb top almaq, həm cinahlara açılmaq, həm də mərkəzdə hədəf olmaq – üstəlik, Cole Palmer üçün gözəl bir “reverse pass” ilə real qol şansı yaratmaq. Stamford Bridge-də onun üçün yenidən rol tapılacağı sualından çox, ehtimal kimi görünməyə başlayır.

Sonlara yaxın Estevao da bir epizodda fərqlənə bilərdi. Sağ cinahdan qaçıb birbaşa qapıya getdi, sonra topu Torriani-nin üzərindən qaldırmağa çalışdı, amma qapıçı bu dəfə düzgün mövqe seçdi və zərbəni dəf etdi.

Bu, sadəcə hazırlıq oyunu idimi?

Rəsmi təqvimdə bu, avqust hazırlıq matçıdır. Amma kontekst hər şeyi dəyişir.

Chelsea bu yay artıq 6:4 hesablı çılğın oyunu, Tottenham-a 1:2, Juventus-a 0:1 məğlubiyyəti görmüşdü. Xüsusən də Juventus-a qarşı dişsiz çıxışdan sonra suallar çoxalmışdı: Alonso-nun ideyası nədir, komanda nə oynayır, bu qədər dəyişiklik hara aparır?

Cakartadakı 3:0 bu suallara tam cavab vermir, amma istiqaməti göstərir. Sistem aydınlaşır. Fərdi rollar kəskinləşir. Standart vəziyyətlər silaha çevrilir. Hücumda müxtəliflik artır, müdafiədə məsuliyyət bölüşdürülür.

Bir də ən sadə, amma çox vaxt ən vacib məsələ: qalib gəlmək hissi. Hazırlıq oyunu da olsa, ardıcıl iki məğlubiyyətdən sonra belə dominant qələbə həm paltardəhlizdə, həm də azarkeşlər üçün nəfəs kimidir.

İndi bu komanda Asiyada son dayanacaq olan Johor Darul Ta'zim qarşılaşmasına, daha sonra isə Stamford Bridge-də Real Sociedad ilə oyuna gedir. Cakartadakı bu 90 dəqiqə təsadüfi bir sıçrayış kimi qalacaq, yoxsa Alonso-nun Chelsea-si üçün yeni bir dövrün başlanğıcı kimi xatırlanacaq?

Cavab artıq növbəti matçlarda yazılacaq. Amma bir şey aydındır: Cakartada bu komanda nəhayət özünə bənzədi. Və bu, rəqiblər üçün ilk ciddi xəbərdarlıqdır.