Jordy Bos: Avstraliyanın Yeni Ulduzu

San-Fransisko körfəzinin sərin axşamında, tablodakı 0:0 rəqəmləri hər dəqiqə daha ağır görünürdü. Paraguay qarşısında Avstraliya üçün bu heç-heçə kifayət edirdi, son 32-yə qapını açırdı. Amma hər dəfə Julio Enciso boşluq tapanda, hər dəfə Patrick Beach daha bir zərbəni dəf etməyə məcbur qalanda, həmin qapı bir az da daralırdı.

Stadionu sarıya boyayan 12 min avstraliyalı tərpənmədən, demək olar nəfəs almadan baxırdı. Hər top uzaqlaşdırması alqışlanır, hər kiçik səhv ürəkləri ağza gətirirdi. Tony Popovic artıq tablodakı saatdan gözünü çəkə bilmirdi. Komandası son 32-yə bir addım qalmış dayanmışdı – həm də uçurumun tam kənarında.

Bu gərginliyin içində bir oyunçu meydanı sanki özününkü elan etmişdi. Sol cinah müdafiəçisi kimi tanınan Jordan Bos sağdan elə bir tempdə qopmuşdu ki, hər sprinti tribunanı silkələyirdi. Bir rəqib, iki rəqib… cərimə meydançasına doğru dalğa-dalğa irəliləyən, dayanmayan, qırılmayan bir axın. Bəzilərinin gözünə o anlarda Gareth Bale görünürdü.

Avstraliyaya qrupda ikinci yeri təmin etmək üçün qol lazım deyildi. Bu oyunun əsl dəyəri başqa yerdə idi. ABŞ-a məğlubiyyətdən sonra bu turnirə ruh, enerji, inam lazım idi. Komandanın yenidən özünə inanması üçün bir qığılcım gərək idi. O qığılcım da San-Fransiskodan bir neçə kilometr aralıdakı Mountain View-da yox, elə bu stadionun sağ cinahında tapıldı.

Bos topu hər dəfə bir neçə metr irəli daşıdıqca, Avstraliyanın qorxuları bir az da geriyə çəkilirdi. Hər reydlə top qapılarından uzaqlaşır, Paraguayın planları pozulurdu. Birinci hissədə onunla yanaşı çalışan Cristian Volpato sonradan əvəzləndi, Türkiyə qarşısında qəhrəman olan Nestory Irankunda da kənara alındı. Amma Bos dayanmadı. Bədən-bədənə toqquşdu, duelə girdi, yenə də irəli qaçdı.

Meydanda onun performansını ən yaxşı yerdən izləyənlərdən biri əvəzləmədən oyuna daxil olan Ajdin Hrustic idi. O, sağ cinahda, demək olar, birinci cərgədə oturmuş tamaşaçı kimi Bosun şousuna şahidlik edirdi. Matçdan sonra dediyi tək cümlə kifayət etdi: bu gücü, bu partlayışı hamı görmüşdü. Aiden O’Neill isə “oyunun adamı” mükafatını alanda özünü bir az narahat hiss edirdi. Çünki bu axşamın həqiqi ulduzunun kim olduğunu hamı bilirdi.

Kapitan Harry Souttar da sözünü əsirgəmədi. Bos haqqında “xüsusi oyunçu, xüsusi insan” deyə danışdı, ardınca daha açıq danışdı. Onun fiziki gücünü, atletizmini tərifləyərkən, üstəlik “əgər belə davam etsə, onun üçün tavan yoxdur” mesajını verdi. Komanda yoldaşları isə heyranlığını zarafata da qatırdı.

Milos Degenek bir addım da irəli getdi. Onun fikrincə, Bos artıq dünyada ən yaxşı beş sol cinah müdafiəçisindən biridir, öz yaş qrupunda isə bəlkə də birinci. Jurnalistlərdən biri gülümsəyərək soruşdu: bəs sağ cinahda? Cavab da eyni tonda gəldi – “ilk onluq”. Gülüş sədaları altında deyilən bu sözlərin arxasında ciddi bir reallıq dayanırdı: Bos hər iki cinahda elit səviyyəyə iddia edirdi.

İrankunda isə heç nəyi ölçüb-biçmədi: onun üçün Bos “dünyanın ən yaxşı oyunçusu”, “ən yaxşı vinger” idi. Üstəlik, sağ cinahda bu qədər irəli çıxıb, bu qədər təhlükə yaradandan sonra onu müdafiədən hücuma daşımaq fikrini dilə gətirdi. Bu, təkcə dostun tərifi deyildi, meydanda gördüklərinin emosional şərhi idi.

Əslində, Popovicin start “11-liyində” Bosu sağ cinah müdafiəçisi kimi görmək az qala hamını təəccübləndirmişdi. Heyətdə Kai Trewin və Jason Geria kimi təbii sağ cinah oyunçuları var idi. Amma baş məşqçi risk etdi. Onu Belçikada, Westerlo dövründən bu mövqedə sınamışdı, üstəlik doqquz ay əvvəl Yeni Zelandiya ilə yoldaşlıq oyununda da yarım saat sağ cinahda şans vermişdi. Bu dəfə isə həmin inam tam qarşılığını verdi. Popovic sonda etiraf etdi: bu, Bosun bu Dünya Çempionatında keçirdiyi üç oyunun ən yaxşısı idi – özü də açıq fərqlə.

Keçən mövsüm Niderland çempionatında özünü sübut edən, turnirə də Socceroos heyətinin ən parlaq adlarından biri kimi gələn Bos, cəmi 23 yaşında bu gənc komandanın simvollarından birinə çevrilmişdi. Amma qrup mərhələsindəki ilk iki oyunda o, sabit, amma xüsusi vurğulanmayacaq performans sərgiləmişdi. Paraguay qarşısındakı partlayış isə tam başqa hekayə yazdı. Üstəlik, təbii mövqeyindən kənarda oynaya-oynaya və sarı vərəqə alsa, son 32-ni buraxacağını bilə-bilə.

Hrustic bu həftə məşqlərdə onu zarafatla “Dani Alves” deyə çağırırdı. Sağ cinahda topu ayağına alan, hücuma qoşulan, rəqibin üstünə gedən Bos həqiqətən də həmin obrazı xatırladırdı. Onu Arjen Robben ilə də müqayisə edirlər – sol ayaqlı, sağ cinahdan içəri kəsən, driblinqlə fərqlənən bir profil. Bos bu bənzətmələri bir az yumşaltmağa çalışsa da, “vurub Robben kimi qol sevinci yaşaya bilmədim, amma çalışdım” deməklə gülümsəməyə səbəb oldu.

Rəqəmlər də onun axşamını təsdiqləyirdi. Heç bir avstraliyalı ondan çox – üç zərbə vurmadı. Eyni zamanda, komandada ən çox qol imkanı yaradan oyunçulardan biri idi. Dörd uğurlu driblinq, meydanda ən çox qazanılan ikili mübarizə, havada girilən doqquz duelın yeddisində üstünlük. Bos matçdan sonra “bu axşam meydanda həqiqətən zövq aldım” deyəndə, bu, sadəcə cümlə deyildi – 90 dəqiqənin ritmini izah edən etiraf idi.

Onun adı ən çox Gareth Bale ilə yanaşı çəkilir. Uels millisində sol cinah müdafiəçisi kimi başlayan, sonra Tottenham və Real Madrid-də sağ cinah vingerinə çevrilən, güc və sürətlə rəqibləri dağıdan ulduz. Bosun da oyunu bu xətti xatırladır: atletizm, güc, temp, meydanın hər qarışını “yeyən” qaçışlar.

Bu qədər bənzətmə arasında ondan soruşdular: özünə ən çox hansını yaxın görürsən? Cavabı qısa oldu, amma çox şeyi dedi. Robben adı çəkildi, ardınca Bale də dilə gəldi. Əslində, kiminlə müqayisə olunması o qədər də vacib deyil. Bu axşam bir həqiqət aydınlaşdı: bu Dünya Çempionatında artıq təkcə Alves, Robben və ya Bale haqqında danışılmır.

Bu, Jordy Bosun öz adını yazdığı gecə idi. Və Socceroos üçün bu adın hələ hansı səviyyəyə qalxacağını düşünmək üçün kifayət qədər səbəb var.